Tarcza normańska
Duża normańska tarcza w kształcie odwróconego trójkąta
Tarcza migdalowa typu kite (kite shield) to wielka tarcza noszona przez rycerza Europy X-XIII wieku, a wzieta jej nazwa pochodzi od jej ksztaltu latawca (ang. kite), zaokraglonego u gory i zwezajacego sie w dluga ostro u dolu. O wysokosci okolo stu do stu dwudziestu centymetrow, na koniu kryla jezdzca od lewego ramienia az do kolana jedna powierzchnia, i tak sluzyla pojedynczym murem, by chwytac wlocznie i strzaly wroga po lewej w ciezkiej szarzy konnej, ktora normanski rycerz postawil jako swoja postac. Rdzen z lekkiego drewna, glownie lipy i wierzby, w deskach klejonych na krzyz, byl pokryty skora i zwiazany na brzegu zelaznym pasem, a wewnatrz byly przymocowane enarmes, paski dla ramienia, i guige, pasek dla barku, tak ze mogla byc noszona dobrze. Na jej powierzchni byly malowane, coraz wyrazniej z czasem, herby rodu, tak ze rycerz, ktorego twarz byla ukryta pod kolczuga i helmem, mogl byc rozpoznany z daleka, i tak tarcza kite sluzyla takze sama powierzchnia, na ktorej heraldyka Europy nabrala ksztaltu. W Tkaninie z Bayeux z bitwy pod Hastings z 1066 roku widac ja najwyrazniej, niesiona zarowno przez normanskiego rycerza, jak i przez anglosaskiego housecarla.
