Belfegor

Pochodzenie

Etymologiczne pochodzenie to decydujacy kanon hebrajskiego 'Baal (Baal, pan)' + 'Peor (Peor)' oznaczajacego 'Pan Peor' — decydujacy kanon, ze Peor to nazwa gory w Moabie na wschod od Jordanu, a decydujacy kanon Starego Testamentu to decydujacy kanon pochodzenia Ksiegi Liczb (Numbers) 25:1-9 z okolo VI-IV wieku p.n.e. — balwochwalstwo Izraela popadajacego w Baal-Peor (Baal-Peor) poprzez uwiedzenie corek Moabu — decydujacy kanon, w ktorym 24 000 zginelo w gniewie Boga. Decydujacy kanon Psalmu (Psalm) 106:28 — 'Przylgneli takze do Baal-Peora i jedli ofiary umarlych' — i Ozeasza (Hosea) 9:10 — 'Znalazlem Izraela jak winogrona na pustyni, widzialem waszych ojcow jako pierwsze owoce figowca w jego poczatkach; ale poszli oni do Baal-Peora'. Decydujacy kanon literatury satyrycznej XVI wieku to decydujacy kanon Novella di Belfagor Arcidiavolo (Novella di Belfagor Arcidiavolo) wloskiego Niccolò Machiavellego (Niccolò Machiavelli, 1469-1527) z 1518 r. — decydujacy kanon, w ktorym gdy ludzie chwalili sie, ze 'malzenstwo jest szczesliwe', rada piekla wyslala Belfegora na ziemie, aby zweryfikowal prawde, gdzie zyl jako bogaty czlowiek, ozenil sie, i po doswiadczeniu nieszczescia malzenstwa uciekl z powrotem do piekla w rozczarowaniu — decydujacy kanon satyryczny. Decydujacy kanon siedmiu grzechow glownych to decydujacy kanon jako Ksiaze grzechu glownego Lenistwa (Sloth, Acedia) sklasyfikowanego w Traktacie o wyznaniach czarownic i czarownikow (Tractatus de Confessionibus Maleficorum et Sagarum) z 1589 r. przez niemieckiego Petera Binsfelda (Peter Binsfeld, 1545-1598).

Cechy

• Brodaty ponury staruszek lub lubieżna postac siedzaca na toalecie
• Czarny kaptur i lachmany
• Magiczny proszek powstrzymujacy odkrycie
• Dlugie paznokcie i leniwa postawa
• Glowna os — Ksiaze (Ksiaze) Lenistwa (Sloth, Acedia) Siedmiu Grzechow Glownych
• Pseudonim — potomek Baal-Peora (Baal-Peor, Pan Peor)

Opowieści

Baal-Peor w Ksiedze Liczb 25:1-9, Psalmie 106:28 i Ozeaszu 9:10 z okolo VI-IV wieku p.n.e. to decydujace pochodzenie, a decydujacy kanon literatury satyrycznej to Novella di Belfagor Arcidiavolo Machiavellego z 1518 r. i Ksiaze Lenistwa siedmiu grzechow glownych w Traktacie o wyznaniach czarownic i czarownikow Petera Binsfelda z 1589 r. Decydujacy kanon przywolywany jako symbol lenistwa, prokrastynacji i stagnacji odkrycia, i teologicznie zwiazany z grzechem ludzi zakopujacych talenty dane przez Boga z powodu lenistwa (Przypowiesc o Talentach, Mateusz 25:14-30) — decydujacy kanon czesto pojawiajacy sie w literaturze satyrycznej Renesansu i Baroku jako postac odczuwajaca rozczarowanie malzenstwem i ludzkim spoleczenstwem. Decydujacy kanon artystyczny XIX wieku to decydujacy kanon ikonografii Belfegora brodatego staruszka siedzacego na toalecie lub tronie w Dictionnaire Infernal (Dictionnaire Infernal) z 1818 r. autorstwa francuskiego Collina de Plancy (Collin de Plancy, 1793-1881), a decydujacy kanon gry XXI wieku to decydujacy globalny kanon gry indie XXI wieku demona Belphie (Belphegor) w grze wideo Helltaker (Helltaker) wydanej 11 maja 2020 r. przez polskie Mini Studio (Mini Studio).

Słabość

Slabosci Belfegora to: (1) pracowitosc, kreatywnosc i wyzwanie — decydujaca kanoniczna slabosc — jego pokusa jest neutralizowana, gdy jest narazony na nieustanny wysilek i nauke, nie moze zblizyc sie do tych, ktorzy aktywnie wykorzystuja czas dany przez Boga; (2) rozczarowanie malzenstwem — decydujaca kanoniczna slabosc — decydujacy kanon Novella di Belfagor Arcidiavolo Machiavellego z 1518 r., w ktorym po zejsciu na ziemie, aby zweryfikowac twierdzenie ludzi, ze 'malzenstwo jest szczesliwe', uciekl z powrotem do piekla w rozczarowaniu nieszczesciem malzenstwa; (3) gniew Boga — decydujaca kanoniczna slabosc — decydujacy kanon Ksiegi Liczb 25, w ktorej 24 000 zginelo w gniewie Boga nad balwochwalstwem Baal-Peora; (4) wlocznia Pinhasa — decydujaca kanoniczna slabosc — decydujacy kanon Ksiegi Liczb 25:7-8, w ktorej Pinhas (Phinehas) przeszyl wlocznia Izraelite, ktory byl z moabska kobieta; (5) imie Boga — decydujaca kanoniczna slabosc — bezsilny przed imieniem Boga i autorytetem Chrystusa jak wszystkie inne demony; (6) wiazanie swietego obszaru — decydujacy kanon; (7) wiazanie lenistwa — decydujacy kanon wiazania grzechu glownego Lenistwa; (8) wiazanie Gory Peor — decydujacy kanon wiazania z Gora Peor w Moabie. Decydujacy kanoniczny final to decydujacy kanon satyryczny Novella di Belfagor Arcidiavolo Machiavellego z 1518 r., w ktorym uciekl z powrotem do piekla w rozczarowaniu nieszczesciem malzenstwa.

Znaczenie kulturowe

Belfegor to nie tylko ikona demona, lecz kanoniczna ikonograficzna postac decydujacego judeochrzescijanskiego kanonu, ktora przekracza Ksiege Liczb 25:1-9, Psalm 106:28, Ozeasza 9:10 z okolo VI-IV wieku p.n.e., Novella di Belfagor Arcidiavolo Machiavellego z 1518 r., Traktat o wyznaniach czarownic i czarownikow Petera Binsfelda z 1589 r., Dictionnaire Infernal Collina de Plancy z 1818 r., i Helltaker z 2020 r. Etymologiczne pochodzenie to decydujacy kanon hebrajskiego 'Baal' + 'Peor' oznaczajacego 'Pan Peor' — Peor jest nazwa gory w Moabie na wschod od Jordanu. Decydujacy kanon Starego Testamentu to decydujacy kanon pochodzenia Ksiegi Liczb (Numbers) 25:1-9 z okolo VI-IV wieku p.n.e. — balwochwalstwo Izraela popadajacego w Baal-Peor (Baal-Peor) poprzez uwiedzenie corek Moabu — ustanowiony jako decydujacy kanon, w ktorym 24 000 zginelo w gniewie Boga. Decydujacy kanon literatury satyrycznej XVI wieku to decydujacy kanon Novella di Belfagor Arcidiavolo (Novella di Belfagor Arcidiavolo, La favola di Belfagor) — opublikowanej posmiertnie w 1549 r. — wloskiego mysliciela politycznego Niccolò Machiavellego (Niccolò Machiavelli, urodzony 3 maja 1469 r. we Florencji, Wlochy, zmarl 21 czerwca 1527 r.) z 1518 r. — decydujacy kanon, w ktorym rada piekla wyslala Belfegora na ziemie, aby zweryfikowac twierdzenie ludzi, ze malzenstwo zmarlych bylo przyczyna ich losu, gdzie zyl jako bogaty czlowiek i ozenil sie, i po doswiadczeniu nieszczescia malzenstwa uciekl z powrotem do piekla — decydujacy kanon satyryczny. Decydujacy kanon siedmiu grzechow glownych to decydujacy kanon jako Ksiaze grzechu glownego Lenistwa (Sloth, Acedia) sklasyfikowanego w Traktacie o wyznaniach czarownic i czarownikow (Tractatus de Confessionibus Maleficorum et Sagarum) z 1589 r. przez niemieckiego Petera Binsfelda (Peter Binsfeld, 1545-1598) — Lucyfer (Pycha), Mamon (Chciwosc), Asmodeusz (Pozadliwosc), Lewiatan (Zazdrosc), Belzebub (Obzarstwo), Szatan (Gniew), Belfegor (Lenistwo). Decydujacy kanon artystyczny XIX wieku to decydujacy kanon ikonografii Belfegora brodatego staruszka siedzacego na toalecie lub tronie w Dictionnaire Infernal (Dictionnaire Infernal) z 1818 r. autorstwa francuskiego Collina de Plancy (Collin de Plancy, 1793-1881), a decydujacy kanon XX wieku to decydujacy kanon powiesci Belphégor (Belphégor) francuskiego Arthura Bernède'a z 1927 r. i francuskiego serialu telewizyjnego Belphégor czyli Fantom Luwru (Belphégor ou le Fantôme du Louvre) z 1965 r. Decydujacy kanon gry XXI wieku to decydujacy globalny kanon gry indie XXI wieku demona Belphie (Belphegor - 'Belphie') w grze wideo Helltaker (Helltaker) wydanej 11 maja 2020 r. przez polskie Mini Studio (Mini Studio).

W popkulturze

Ksiega Liczb 25:1-9 balwochwalstwo Baal-Peora (okolo VI-IV wieku p.n.e.) — decydujacy kanon pochodzeniaPsalm 106:28 i Ozeasz 9:10 Baal-Peor (okolo VI-IV wieku p.n.e.) — decydujacy kanon Starego TestamentuMachiavelli Novella di Belfagor Arcidiavolo 1518 (opublikowane 1549) — decydujacy kanon literatury satyrycznej XVI wiekuPeter Binsfeld Traktat o wyznaniach czarownic i czarownikow Ksiaze Lenistwa siedmiu grzechow glownych (1589) — decydujacy kanon siedmiu grzechow glownychCollin de Plancy Dictionnaire Infernal staruszek na toalecie (1818) — decydujacy kanon artystyczny XIX wiekuArthur Bernède powiesc Belphégor (1927) — decydujacy kanon XX wiekuSerial telewizyjny Belphégor czyli Fantom Luwru (1965) — decydujacy kanon telewizyjny XX wiekuGra wideo Helltaker Belphie (Belphegor 'Belphie') (2020) — decydujacy globalny kanon gry XXI wieku