Sylfida

Pochodzenie

Ikonograficzne pochodzenie laczy Sylfa z kanonu czterech duchow-elementow Paracelsusa z 1566 r. z grecko-lacinskim zdrobnialym sufiksem -ida — decydujaca kanoniczna adaptacja. Satyryczny poemat z 1712 r. Lok porwany Alexandra Pope'a (1688-1744) (pierwsze wydanie 2 piesni, rozszerzone wydanie 5 piesni z 1714 r.) opublikowany w Londynie 4 maja 1712 r. — decydujaca kanonizacja slownictwa jako 'sylphid' w linii 50 Piesni 1. Decydujacy kanon to nowela z 1822 r. Trilby, ou le Lutin d'Argail francuskiego pisarza Charlesa Nodiera (Charles Nodier, 1780-1844) — tragiczna milosc lesnego ducha Trilby'ego w szkockich gorach Argyll i zony rybaka Jenny — decydujace zrodlo libretta baletu z 1832 r., a balet La Sylphide prawykonany w Operze Salle Le Peletier w Paryzu 12 marca 1832 r. — skomponowany przez Jean-Madeleine'a Schneitzhoeffera (1785-1852), w choreografii Filippa Taglioniego (1777-1871), z Marie Taglioni (1804-1884) w roli glownej — ustanawiajac decydujace pochodzenie baletu romantycznego XIX wieku jako pierwsze przedstawienie na palcach w historii baletu. Wersja dunska prawykonana w Krolewskim Teatrze w Kopenhadze, Dania 28 lipca 1836 r., w choreografii Augusta Bournonville'a (August Bournonville, 1805-1879) i skomponowana przez Hermana Severina Lovenskiolda (Herman Severin Lovenskiold) — zachowana do 2024 r. — to decydujacy dunski kanon baletu.

Cechy

• Bardzo mala postac (rozmiar motyla lub wazki)
• Eleganckie ruchy jak tancerz
• Lekka i szybka jak powietrze
• Bialy stroj i male skrzydla
• Tradycja strzezenia dziewic
• Slabosc na fizyczne uderzenia

Opowieści

Slownictwo 'sylphid' w linii 50 Piesni 1 satyrycznego poematu z 1712 r. Lok porwany Alexandra Pope'a (1688-1744) opublikowanego w Londynie 4 maja 1712 r. to decydujace wydarzenie kanonizacji slownictwa. Decydujacy kanon to balet La Sylphide (2 akty) prawykonany w Operze Salle Le Peletier w Paryzu 12 marca 1832 r. — skomponowany przez Schneitzhoeffera (1785-1852), w choreografii Filippa Taglioniego (1777-1871), z Marie Taglioni (1804-1884) w roli glownej — decydujace pochodzenie baletu romantycznego XIX wieku jako pierwsze przedstawienie na palcach w historii baletu, a nowela z 1822 r. Trilby, ou le Lutin d'Argail Charlesa Nodiera (1780-1844) to decydujace zrodlo libretta baletu z 1832 r. Wersja dunska prawykonana w Krolewskim Teatrze w Kopenhadze 28 lipca 1836 r., w choreografii Augusta Bournonville'a (1805-1879) i skomponowana przez Hermana Severina Lovenskiolda — decydujacy kanon szkoly Bournonville'a — jest zachowany i wykonywany przez Dunski Krolewski Balet do 2024 r. Innym decydujacym kanonem baletu to Les Sylphides (Les Sylphides) prawykonany w Theatre du Chatelet w Paryzu 2 czerwca 1909 r., w choreografii Mikhaila Fokina (Mikhail Fokine, 1880-1942) i produkowany przez Ballets Russes (Ballets Russes) Sergeia Diagilewa — aranzacja muzyki Chopina — decydujacy kanon baletu abstrakcyjnego XX wieku. Sylf z Monster Manual D&D z 1977 r. Gary'ego Gygaxa z TSR w USA i wezwane stworzenie Sylf z Final Fantasy III Square'a w Japonii w 1987 r. to nowoczesne kanony.

Słabość

Slabosci Sylfidy to: (1) fizyczne uderzenia — decydujacy kanon, ze bedac bardzo lekka i mala, jest slaba wobec ludzkiej sily; (2) wiazanie do milosci ludzkiego mezczyzny — decydujacy tragiczny kanon w balecie La Sylphide z 1832 r., ze gdy Sylfida kocha ludzkiego mezczyzne, traci swoja wolna esencje; (3) magiczna chustka wiedzmy — decydujacy tragiczny kanon baletu romantycznego XIX wieku w finale baletu La Sylphide z 1832 r., w ktorym szkocki mlodzieniec Jakub (James) otrzymuje od wiedzmy Madge (Madge) magiczna chustke, ktora moze uczynic Sylfide jego wlasnoscia na zawsze, ale owiniecie nia Sylfidy powoduje, ze jej skrzydla opadaja i ona umiera; (4) ujawnienie tajemnic — kanon w Trilby Nodiera z 1822 r. i Le Comte de Gabalis Montfaucon de Villars z 1690 r., ze ujawnienie obietnicy powoduje znikniecie Sylfidy; (5) silny wiatr — mala postac jest porywana przez burze; (6) ciezkie substancje — slaba wobec olowiu i zelaza zgodnie z wiazaniem czterech elementow kanonu Paracelsusa z 1566 r.; (7) esencja zmiennosci — nie moze pozostac w jednym miejscu; (8) zdrada ludzkiej narzeczonej — decydujacy tragiczny final XIX wieku w balecie La Sylphide z 1832 r., w ktorym Jakub porzuca swoja narzeczona Effie (Effie), aby scigac Sylfide, a po smierci Sylfidy Effie poslubia przyjaciela Jakuba Gurna (Gurn). Decydujacy final to balet La Sylphide z 1832 r., w ktorym siostry Sylfidy podnosza cialo martwej Sylfidy do nieba — decydujacy XIX-wieczny tragiczny kanon baletu romantycznego.

Znaczenie kulturowe

Sylfida to kanoniczna ikonograficzna postac decydujacego kanonu baletu-tanca, ktora przekracza kanon slownictwa w linii 50 Piesni 1 Lok porwany Alexandra Pope'a z 1712 r., nowele z 1822 r. Trilby, ou le Lutin d'Argail Charlesa Nodiera, balet La Sylphide z 1832 r. Schneitzhoeffera/Filippa Taglioniego/Marie Taglioni, dunska wersje z 1836 r. Bournonville'a/Lovenskiolda i balet Les Sylphides z 1909 r. Fokina. Decydujacy kanon baletu to balet La Sylphide (2 akty) prawykonany w Operze Salle Le Peletier w Paryzu 12 marca 1832 r. — jako pierwsze przedstawienie na palcach w historii baletu — stal sie decydujacym pochodzeniem baletu romantycznego XIX wieku, a Marie Taglioni (Marie Taglioni, urodzona 23 kwietnia 1804 r. w Sztokholmie, Szwecja, zmarla 22 kwietnia 1884 r. w Marsylii, Francja) — w choreografii jej ojca Filippa Taglioniego — stala sie decydujaca pierwsza baletnica, ktora weszla na scene na palcach, i decydujacym kanonem baletu XIX wieku. Dunska wersja La Sylphide prawykonana w Krolewskim Teatrze w Kopenhadze 28 lipca 1836 r., w choreografii Bournonville'a (August Bournonville, 1805-1879) i skomponowana przez Lovenskiolda (Herman Severin Lovenskiold) — decydujacy kanon szkoly Bournonville'a — jest zachowana i wykonywana przez Dunski Krolewski Balet do 2024 r. Les Sylphides (Les Sylphides) prawykonany w Theatre du Chatelet w Paryzu 2 czerwca 1909 r., w choreografii Mikhaila Fokina (Mikhail Fokine, 1880-1942) i produkowany przez Ballets Russes (Ballets Russes) Sergeia Diagilewa — aranzacja noktornow, walcow, mazurkow i preludiow Chopina (Frederic Chopin) — to decydujacy kanon baletu abstrakcyjnego XX wieku.

W popkulturze

• Alexander Pope, Lok porwany Piesn 1 linia 50 (1712) — decydujacy kanon slownictwa
• Charles Nodier, Trilby, ou le Lutin d'Argail (1822) — decydujacy kanon zrodla baletu
• Balet La Sylphide, Paryz (1832) — decydujacy kanon pochodzenia baletu romantycznego XIX wieku
• Bournonville, La Sylphide, Kopenhaga (1836) — decydujacy dunski kanon baletu
• Balet Les Sylphides, Fokin/Diagilew (1909) — decydujacy kanon baletu abstrakcyjnego XX wieku
• Gygax, Monster Manual D&D, Sylf (1977) — decydujacy kanon fantasy RPG
• Square, Final Fantasy III, Sylf (1987) — decydujacy kanon gier wideo
• Frederick Ashton, La Sylphide (1960) — decydujacy kanon brytyjskiego Royal Ballet

Ciekawostki

Francuskie Sylphide i angielskie Sylphid lacza lacinskie Sylphus (Sylf, duch powietrza) Paracelsusa z 1566 r. z grecko-lacinskim zdrobnialym-zenskim sufiksem -ida — decydujace kanoniczne slownictwo. Angielskie Sylphid (po raz pierwszy poswiadczone w linii 50 Piesni 1 Lok porwany Pope'a z 1712 r.), francuskie Sylphide (po raz pierwszy poswiadczone w latach 20. XIX wieku), niemieckie Sylphide i wloskie Silfide to kanoniczne slownictwo. Satyryczny poemat z 1712 r. Lok porwany Alexandra Pope'a (Alexander Pope, urodzonego 21 maja 1688 r. w Londynie, zmarlego 30 maja 1744 r. w Twickenham, Anglia) opublikowany w Londynie 4 maja 1712 r. — w linii 50 Piesni 1 z wyrazeniem 'Ariel — and all the sylphid train' — to pierwsza pojawienie. Nowela z 1822 r. Trilby, ou le Lutin d'Argail francuskiego pisarza Charlesa Nodiera (Charles Nodier, urodzonego 29 kwietnia 1780 r. w Besancon, Francja, zmarlego 27 stycznia 1844 r. w Paryzu) — tragiczna milosc lesnego ducha Trilby'ego mieszkajacego w chacie rybaka w szkockich gorach Argyll i zony rybaka Jenny — to decydujace zrodlo libretta baletu La Sylphide z 1832 r. (libretto autorstwa Adolphe'a Nourrita, 1802-1839). Balet La Sylphide (2 akty) prawykonany w Operze Salle Le Peletier w Paryzu 12 marca 1832 r. — z Marie Taglioni w wieku 28 lat — to pierwsze przedstawienie na palcach w historii baletu, a dunska wersja prawykonana w Krolewskim Teatrze w Kopenhadze 28 lipca 1836 r., w choreografii Bournonville'a (1805-1879) i skomponowana przez Hermana Severina Lovenskiolda, to decydujacy dunski kanon baletu zachowany przez Dunski Krolewski Balet do 2024 r. Les Sylphides (Les Sylphides) prawykonany w Theatre du Chatelet w Paryzu 2 czerwca 1909 r., w choreografii Mikhaila Fokina (Mikhail Fokine, 1880-1942) i produkowany przez Ballets Russes (Ballets Russes) Sergeia Diagilewa — aranzacja noktornow, walcow, mazurkow i preludiow Chopina (Frederic Chopin, 1810-1849) — to decydujacy kanon baletu abstrakcyjnego XX wieku, a wraz z La Sylphide wersja Bournonville'a w choreografii Fredericka Ashtona (Frederick Ashton, 1904-1988) brytyjskiego Royal Ballet z 1960 r., to globalny kanon XXI wieku.