Nimfa

Pochodzenie

Ikonograficzne pochodzenie to greckie wierzenie w ducha natury z VIII-VII wieku p.n.e., a najwczesniejszy kanon tekstowy to Iliada i Odyseja Homera z VIII wieku p.n.e. Greckie Nymphē oznacza pierwotnie 'mloda kobieta, panna mloda' — decydujace kanoniczne slownictwo. Teogonia (Theogonia) Hezjoda (Hesiodos) z okolo 700 p.n.e. — lista piecdziesieciu Nereid (potomkow Pontosa i Gai) w liniach 240-264 — to decydujacy kanon grecko-mitologicznej systematyzacji nimf, a lista trzech tysiecy Okeanid (potomkow Okeanosa i Tetydy) w liniach 346-370 to decydujacy kanon kosmologiczny. Homeryckie hymny (Homeryckie Hymny) Ksiega 3 Hymn do Demeter i Ksiega 5 Hymn do Afrodyty to decydujacy religijny kanon, a linie 1207-1272 Ksiegi 1 Argonautyki aleksandryjskiego poety Apolloniosa Rodyjskiego (Apollonios Rhodios, 295-215 p.n.e.) z IV-III wieku p.n.e. — w ktorych Hilas (Hylas), giermek Heraklesa, jest porywany przez Najady ze zrodla Pegai (Pegai) — to decydujacy nimf-literacki grecki kanon. Decydujacy lacinski kanon literacki to kanon metamorfozy Echo (Echo, Ksiega 3 linie 339-510), Aretuza (Arethusa, Ksiega 5 linie 572-641), Dafne (Daphne, Ksiega 1 linie 452-567) i Salmakis (Salmacis, Ksiega 4 linie 285-388) z Metamorfoz Owidiusza z okolo 8 n.e.

Cechy

• Zycie prawie niesmiertelne
• Niezrownana piekno i wdziek
• Zreczna w muzyce, spiewie i tancu
• Zwiazana ze srodowiskiem zamieszkania (drzewo, zrodlo itp.)
• Matka lub kochanka bogow i bohaterow
• Znika, gdy srodowisko jest niszczone

Opowieści

Iliada i Odyseja Homera z VIII wieku p.n.e. oraz lista piecdziesieciu Nereid w liniach 240-264 i lista trzech tysiecy Okeanid w liniach 346-370 Teogonii Hezjoda z okolo 700 p.n.e. to decydujacy kanon grecko-mitologicznej systematyzacji nimf. Linie 1207-1272 Ksiegi 1 Argonautyki Apolloniosa Rodyjskiego z III wieku p.n.e. — w ktorych Hilas, giermek Heraklesa, jest porywany przez Najady ze zrodla Pegai — i decydujace kanony metamorfozy Echo, Aretuzy, Dafne i Salmakis z Metamorfoz Owidiusza z okolo 8 n.e. to decydujacy lacinski kanon literacki. Wlochy renesansowe — Hypnerotomachia Poliphili Polifila z 1499 r. oraz Narodziny Wenus (Nascita di Venere) z okolo 1485 r. i Primavera (Primavera) z 1482 r. Botticellego (Sandro Botticelli, 1445-1510) — ustanowily renesansowy kanon adaptacji wizualnej Nimfy. Decydujacy wiktorianski kanon wizualny to obraz Hilas i nimfy (Hylas and the Nymphs) brytyjskiego malarza Johna Williama Waterhouse'a (John William Waterhouse, 1849-1917) z 1896 r. — kolekcja Manchester Art Gallery, 132,1 na 197,5 centymetra — a Lamia z 1893 r., Echo i Narcyz z 1903 r. i Najada z 1909 r. Waterhouse'a to decydujace wiktorianskie kanony malarstwa. Nimfa z Monster Manual D&D z 1977 r. Gary'ego Gygaxa z TSR w USA — konsekwentna az do 5e (5. edycji) z 2014 r. — to decydujacy kanon nowoczesnego fantasy RPG.

Słabość

Slabosci Nimfy to: (1) wiazanie srodowiskowe — zwiazana ze swoja natura zamieszkania (drzewo, zrodlo itp.), znikajac, gdy zostanie zniszczona — najdecydujaca kanoniczna slabosc; (2) nie naprawde niesmiertelna — zycie prawie niesmiertelne, ale nie naprawde niesmiertelne jak bogowie, decydujacy kanon; (3) gniew bogow — decydujacy kanon w liniach 452-567 Ksiegi 1 Metamorfoz Owidiusza z okolo 8 n.e., w ktorych Dafne (Daphne), scigana przez Apollina, przeksztalca sie w wawrzyn; (4) tragedia nieodwzajemnionej milosci — decydujacy kanon w liniach 339-510 Ksiegi 3 Metamorfoz Owidiusza, w ktorych Echo (Echo) kocha Narcyza (Narcissus) jednostronnie i znika, pozostawiajac tylko swoj glos; (5) ujawnienie spraw swietych — kanon w mitologii greckiej, ze jesli nimfa ujawni sekret boga, jest karana; (6) odejscie bohatera — decydujacy kanon w liniach 1207-1272 Ksiegi 1 Argonautyki Apolloniosa Rodyjskiego z III wieku p.n.e. — Hilas (Hylas) jest porywany przez Najady ze zrodla Pegai (Pegai), a Herakles zostaje za Argo, szukajac go; (7) swiety rytual pieczetowania — kanon w grecko-mitologicznym kanonie ducha natury, ze gniew bogini Artemidy przeksztalca nimfe; (8) wymuszone zlaczenie — decydujacy kanon w liniach 285-388 Ksiegi 4 Metamorfoz Owidiusza, w ktorych Salmakis (Salmacis) wymuszenie laczy sie z Hermafrodytem, stajac sie hermafrodyta. Decydujace tragiczne finaly to kanony metamorfozy Dafne, Echo, Aretuzy i Salmakis z Metamorfoz Owidiusza z okolo 8 n.e.

Znaczenie kulturowe

Nimfa nie jest po prostu ikona ducha natury, lecz kanoniczna ikonograficzna postacia zachodniego decydujacego kanonu ducha natury, ktora przekracza Iliade i Odyseje Homera z VIII wieku p.n.e., Teogonie Hezjoda z okolo 700 p.n.e., Homeryckie hymny, Argonautyke Apolloniosa Rodyjskiego z III wieku p.n.e., Metamorfozy Owidiusza z okolo 8 n.e., Hypnerotomachia Poliphili Polifila z 1499 r., Narodziny Wenus Botticellego z okolo 1485 r., Gre Syren Boecklina z 1873 r., Hilas i nimfy Waterhouse'a z 1896 r. i Monster Manual D&D z 1977 r. W grecko-mitologicznym wierzeniu w ducha natury cywilizacji mykenskiej greckiej epoki brazu (3000-1200 p.n.e.) decydujacy srodowiskowy kanon duchow swietych drzew, zrodel, gor i morz stal sie decydujacym kanonem wierzenia w ducha natury greckiej epoki brazu. Decydujacy lacinski kanon literacki to Metamorfozy (Metamorphoses) z okolo 8 n.e. Owidiusza (43 p.n.e. - 17 n.e.) — Dafne w Ksiedze 1 liniach 452-567, Echo w Ksiedze 3 liniach 339-510, Salmakis w Ksiedze 4 liniach 285-388, Aretuza w Ksiedze 5 liniach 572-641 i Hamadriada w Ksiedze 8 liniach 738-878 — ktore ustanowily sie jako decydujacy grecko-rzymski kanon metamorfozy. Decydujacy wiktorianski kanon wizualny to obraz Hilas i nimfy (Hylas and the Nymphs) z 1896 r. brytyjskiego malarza Johna Williama Waterhouse'a (urodzonego 6 kwietnia 1849 r. w Rzymie, Wlochy, zmarlego 10 lutego 1917 r. w Londynie, Anglia) — 132,1 na 197,5 centymetra w kolekcji Manchester Art Gallery — a Lamia z 1893 r., Echo i Narcyz z 1903 r. i Najada z 1909 r. to decydujace wiktorianskie kanony prerafaelickie.

W popkulturze

Homer, Iliada i Odyseja (VIII wiek p.n.e.) — decydujacy kanon pochodzeniaHezjod, Teogonia linie 240-264 i 346-370 (okolo 700 p.n.e.) — decydujacy grecko-mitologiczny kanonHomeryckie hymny (VII wiek p.n.e.) — decydujacy religijny kanonApollonios Rodyjski, Argonautyka Ksiega 1 linie 1207-1272 (III wiek p.n.e.) — decydujacy kanon Hilas i NajadOwidiusz, Metamorfozy (okolo 8 n.e.) — lacinski decydujacy kanon metamorfozyPolifil, Hypnerotomachia Poliphili (1499) — renesansowy wizualny kanonBotticelli, Narodziny Wenus, Primavera (okolo 1485) — decydujacy renesansowy kanon malarstwaBoecklin, Gra Syren (1873) — decydujacy symbolistyczny kanonWaterhouse, Hilas i nimfy (1896) — decydujacy wiktorianski wizualny kanonGygax, Monster Manual D&D, Nimfa (1977) — decydujacy kanon fantasy RPG