Pistolet skałkowy
Pistolet krzemieniowy wczesnej nowożytności
Pistolet skałkowy to jednostrzałowy pistolet, który strzela, gdy krzemień uderza w stalowe krzesiwo, iskry zapalają proch podsypowy na panewce, a ten błysk przez otwór zapałowy podpala ładunek główny. Powstał, gdy zamek skałkowy udoskonalony we Francji na początku XVII wieku zastosowano w pistolecie; zastąpił dawne pistolety lontowe i kołowe i rozpowszechnił się od XVII do XIX wieku w użyciu wojskowym i cywilnym. Jego zasięg skuteczny wynosił zaledwie około 15 m, a celność była niska, i po jednym strzale przeładowanie trwało długo — dlatego po wystrzale często odwracano pistolet i używano go jako maczugi, bijąc ciężką kolbą. Był godłem piratów i kawalerii oraz standardową bronią pojedynku honorowego.
