Złoty Smok

Black Dragon · Kwasowy tyran bagien

Czarny Smok (Black Dragon) to jedna z galezi smokow chromatycznych, ktore zakorzenily sie w pierwszej edycji Dungeons & Dragons z 1974 roku Gary'ego Gygaxa i Dave'a Arnesona, wielka jaszczurka o zlym charakterze, ktora panuje na zgnilych siedzeniach bagna i mokradel. Luski czarne jak lakier, dwa dlugie rogi, ktore zaginajа sie do tylu w miare jak rosna, i waskie zolte oczy, ktore lsnia przez mgle, sa najwyrazniejszym znakiem jednego siedzenia, a z jego paszczy wydycha pojedyncza prosta linia silnego kwasu, ktory koroduje nawet stalowy rynsztunek w jednym przejsciu. Zna kazde siedzenie swojego terytorium dokladnie, a sadystyczny zwyczaj niezabijania czlowieka jednym ciosem, lecz dreczenia go powoli i picia jego bolu, wyroznia sie najbardziej posrod innych smokow chromatycznych tego samego siedzenia. Jego legowisko to zatopiona stara swiatynia lub waska, ciemna jaskinia w sercu bagna, gdzie sadza ludzkich niewolnikow i jaszczuroludzi (lizardfolk), by tkali siedzenie labiryntu.

Blue Dragon · Władca błyskawic pustyni

Niebieski Smok to jeden z pieciu chromatycznych (zlych) smokow Dungeons & Dragons. Gary Gygax i Dave Arneson wprowadzili go juz w oryginalnym pudelku z 1974 roku jako wladce pustyni, a od Monster Manuala AD&D z 1977 roku jego charakter zostal ustalony jako praworzadny zly. Rozpoznawalny po lazurowych luskach i jednym masywnym rogu na pysku, jego oddech to liniowy piorun o dlugosci 18 metrow zadajacy 12d10 obrazen w piatej edycji (2014). Wsrod smokow chromatycznych jest najbardziej terytorialny i metodyczny: rzadzi pustynnymi plemionami i koczownikami za pomoca halucynacji, fatamorgany i kontroli umyslu, az do wynoszenia siebie do rangi bostwa — cecha stala od AD&D do piatej edycji. Ta sama istota pojawia sie w 'In Search of the Unknown' Mike a Carra (1979), w Kronikach Smoczej Lancy autorstwa Tracy Hickmana i Margaret Weis oraz w pustynnych spotkaniach Baldur's Gate 3 (2023).

Red Dragon · Tyran zionący ogniem

Czerwony Smok jest szczytem pieciu chromatycznych (zlych) smokow Dungeons & Dragons i najbardziej ikoniczna postacia smoczego archetypu w zachodniej fantasy. Gary Gygax i Dave Arneson wprowadzili go w 1974 roku w broszurze 'Monsters & Treasure' z oryginalnego pudelka jako wybuchajacego ogniem wladce wulkanicznych i gorskich terytoriow, a jego charakter zostal ustalony jako chaotyczny zly od Monster Manuala AD&D (1977). W Monster Manualu piatej edycji (2014) doroslý Czerwony Smok mierzy od 25 do 30 metrow, poziom wyzwania 17, ze stozkiem szesciu metrow ogniem 18k6 obrazen, a pradawny Czerwony Smok osiaga poziom wyzwania 24 ze stozkiem 90 stop i 26k6 obrazen. Wspolczesnym kanonicznym obrazem jest Smaug, szkarlatny smok zwiniety na skarbie Samotnej Gory (Erebor) w 'Hobbicie' (1937) J.R.R. Tolkiena, a taksonomia chromatyczna AD&D jest powszechnie odczytywana jako bezposrednie zapozyczenie ikonografii Smauga. Ta sama linia ciagnie sie do Takhisis, Ciemnej Krolowej Smoczej Lancy, do Smoka Shivan z 'Magic: The Gathering' (od 1993) i do spotkan z Pradawnym Czerwonym Smokiem w Baldur's Gate 3 (2023).

White Dragon · Łowca zamarzniętych pustkowi

Bialy Smok (White Dragon) to jeden z pieciu galezi smokow chromatycznych, ktore zakorzenily sie w pierwszej edycji Dungeons & Dragons z 1974 roku Gary'ego Gygaxa i Dave'a Arnesona, zimny lowca, ktory dzierzy calorocznie pokryte sniegiem pola siedzenia polarnego i zmarznieta pustkowie jako swoje terytorium. Luski biale jak snieg topnieja w bialym siedzeniu lodowca i lodu bez jednego cienia, a z jego paszczy wydycha pojedyncza prosta linia zimna, ktora przynosi smierc jednego oddechu, mrozac czlowieka i bestie w jednym siedzeniu. Posrod pieciu smokow chromatycznych, czarnego, niebieskiego, zielonego, czerwonego i bialego, ten stoi w siedzeniu najnizszej inteligencji, lecz instynkt lowiecki bestii jest na tym samym siedzeniu w zamian postawiony najwyrazniej, a raz gdy upatrzyl sobie zdobycz, sciga ja przez dni w jednym siedzeniu z wielka cierpliwoscia. Jego legowisko to jaskinia w lodowcu lub gleboke siedzenie w wiecznym sniegu, a wewnatrz postac cial ludzi i bestii zabitych w tym samym polowaniu, zachowanych na zawsze w lodzie, jest najwyrazniejszym znakiem jednego siedzenia.