LoreArc
ghost
1 / 1
Duch Zobacz wszystko

Duch

Ghost · Błąkający się duch — dusza związana ze światem przywiązaniem i niedokończoną historią

Duch (angielskie Ghost, lacinskie Spectrum) to dusza zmarlego, ktora z powodu utrzymujacego sie przywiazania, urazy lub nierozwiazanej okolicznosci nie moze przejsc do zaswiata i pozostaje w tym swiecie, kanoniczna ikonograficzna postac uniwersalnej swiatowej wiary w zaswiat: przezroczysta lub polprzezroczysta w postaci, zwiazana z konkretnym miejscem (nawiedzone domy, stare domy) i manifestujaca sie przez Poltergeist (niemiecki 'halasliwy duch'), zimny powiew, zjawisko, dzwiek i lkanie. Angielskie ghost pochodzi od staroangielskiego gaast (dusza, duch), a ikonograficzne pochodzenie obejmuje mezopotamskiego gidim, egipskiego akh, greckiego psyche i eidolon, rzymskiego lar (duch opiekunczy) i lemur — uniwersalnie z wiary w dusze po smierci kazdej cywilizacji. Decydujacy zachodni kanon tekstowy to List 27 z Ksiegi 7 Epistulae Pliniusza Mlodszego (61-113 n.e.) z konca I wieku n.e. — w ktorym grecki filozof Atenodor (74 p.n.e. - 7 n.e.) spotyka w nawiedzonym domu w Atenach ducha starca grzemiacego lancuchami, i wykopuje jego miejsce pochowku, aby zapewnic mu spokoj po smierci — decydujacy zachodni kanon pierwszej opowiesci o duchu z nawiedzonego domu. Duch ojca Hamleta w tragedii Hamlet Williama Shakespeare'a (1564-1616) (1599-1601) ustanowil kanon ducha w literaturze angielskiej, a Marley i trzy Duchy Przeszlosci, Terazniejszosci i Przyszlosci w noweli Opowiesc wigilijna Charlesa Dickensa (1812-1870) (opublikowanej 19 grudnia 1843 r.) sa decydujacym dzielem wiktorianskiego kanonu ducha.

Pochodzenie

Ikonograficzne pochodzenie to wiara w dusze po smierci wszystkich starozytnych cywilizacji swiata. Od sumeryjskiego gidim (dusza zmarlego) z Mezopotamii (ok. 4500-1900 p.n.e.), egipskiego akh (dusza wzniesiona do nieba) i ka (sila zyciowa), greckiego psyche (dusza) i eidolon (fantom), rzymskiego lar (rodzinnego ducha opiekunczego) i lemur (zlego ducha), chinskiego hun-po i rdzennego szamanizmu Korei — w ktorych dusza po smierci waluje po tym swiecie — ustanowila sie uniwersalna ikonografia. Decydujacy zachodni kanon tekstowy to List 27 z Ksiegi 7 Epistulae Pliniusza Mlodszego (61-113 n.e.) z konca I wieku n.e.: wspolczesny grecki stoicki uczony Atenodor Kananita (74 p.n.e. - 7 n.e.) mieszkal w tanio wynajetym nawiedzonym domu w Atenach i co noc spotykal ducha starca grzemiacego lancuchami, ostatecznie wykopujac podziemne miejsce pochowku, ktore wskazal duch — i przyznajac zwlokom wlasciwy pogrzeb — decydujacy zachodni kanon pierwszej opowiesci o duchu z nawiedzonego domu. Sredniowieczna literatura angielska usystematyzowala opowiesci o duchach w Historia Ecclesiastica Gentis Anglorum (731) Bedy Czcigodnego (672-735) i w Opowiesciach kanterberyjskich angielskiego poety Geoffreya Chaucera (1343-1400) z XIV wieku, a duch ojca Hamleta w Hamlecie Shakespeare'a z lat 1599-1601 ustanowil decydujacy kanon ducha literatury angielskiej. Zamek w Otranto Horace'a Walpole'a (1717-1797) z 1764 r. — pochodzenie angielskiej powiesci gotyckiej — ustanowilo kanon ducha z nawiedzonego domu. Nowela Opowiesc wigilijna Charlesa Dickensa (opublikowana 19 grudnia 1843 r. przez Chapman and Hall) oraz duch Marleya i trzy Duchy Przeszlosci, Terazniejszosci i Przyszlosci sa decydujacym dzielem wiktorianskiego kanonu ducha, a W kleszczach lęku Henry'ego Jamesa (1843-1916) z 1898 r. jest kanonem psychologicznej opowiesci o duchu.

Cechy

  • Przezroczysta lub polprzezroczysta postac, zwiazana z konkretnym miejscem
  • Zjawiska poltergeist (niemieckie: 'halasliwy duch', poruszajace sie obiekty)
  • Zimny powiew i wylaczenie pradu
  • Manifestacja przez zjawisko, dzwiek i lkanie
  • Przekazywanie wiadomosci, ostrzezen i przepowiedni zywym
  • Kanoniczne rozwiazanie: odejscie do zaswiata, gdy zwiazana okolicznosc jest rozwiazana

Opowieści

List 27 z Ksiegi 7 Epistulae Pliniusza Mlodszego z I wieku i Hamlet Shakespeare'a z lat 1599-1601 sa pochodzeniami zachodniego kanonu literackiego ducha, Zamek w Otranto Horace'a Walpole'a z 1764 r. ustanowil kanon ducha angielskiej powiesci gotyckiej, a Opowiesc wigilijna Dickensa z 1843 r. jest decydujacym dzielem wiktorianskiego kanonu ducha. Po tym, jak siostry Fox z Hydesville w Nowym Jorku zaczely dzialac jako media w 1848 r., ruch Spirytualizm, ktory ogarnal swiat anglo-amerykanski pod koniec XIX wieku, ustanowil decydujacy kanon nowoczesnej ikonografii wiary w duchy mediow, fotografii duchow i seansu, a Society for Psychical Research (SPR), zalozone w Londynie w 1882 r., jest pochodzeniem akademickich badan nad duchami. Film Lsnienie Stanleya Kubricka (1928-1999) z 1980 r. (wydany 23 maja 1980 r. w Stanach Zjednoczonych, oparty na powiesci Stephena Kinga, z Jackiem Nicholsonem) — duchy nawiedzajace hotel Overlook w Skalistych Gorach Kolorado — jest decydujacym dzielem nowoczesnego kanonu ducha kina grozy. Film Szosty zmysl M. Night Shyamalana z 1999 r. (wydany 6 sierpnia 1999 r., z Bruce'em Willisem i Haleyem Joelem Osmentem), z kwestia 'Widze martwych ludzi', ustanowil kanon filmu o duchu XXI wieku, a film Inni Alejandro Amenabara z 2001 r. (wydany 2 sierpnia 2001 r. w Hiszpanii, z Nicole Kidman) jest kanonem filmu o duchu z zaskakujacym zakonczeniem. Duch Oiwy w sztuce Kabuki Tokaido Yotsuya Kaidan z 1825 r. Tsuruya Nanboku (1755-1829) jest kanonem japonskiego ducha Kabuki, a Sadako z filmu Ring Hideo Nakaty z 1998 r. ustanowil kanon japonskiego ducha J-Horror.

Słabość

Slabosci ducha to: (1) rozwiazanie (haewon) zwiazanej okolicznosci — kanon Opowiesci wigilijnej Dickensa z 1843 r., w ktorym duch Marleya odchodzi po opowiedzeniu swojej historii Scrooge'owi; decydujaca slabosc w Hamlecie Shakespeare'a z 1599 r., w ktorym duch ojca Hamleta odchodzi po powierzeniu zemsty synowi; (2) ustalenie prawdy — decydujacy kanon od kanonu Atenodora z Epistulae Pliniusza Mlodszego z I wieku, ze duch znika, gdy wskazane przez niego miejsce pochowku jest wykopane i wlasciwie pochowane; (3) swiete przedmioty i rytualy oczyszczenia — kanoniczna slabosc uspokajania ducha i zlego ducha przez katolicki egzorcyzm od kanonu filmu Egzorcysta Williama Friedkina z 1973 r. (opartego na Williamie Peter Blatty); (4) wschod slonca i pianie koguta o swicie — kanoniczna slabosc w Akcie I Scena 1 Hamleta Shakespeare'a, 'Zadrzala, jak winna istota / Przed strasznym wezwaniem'; (5) rozwiazanie utrzymujacego sie przywiazania lub obietnicy — decydujaca slabosc wspolna dla kanonu ducha Wschod-Zachod, w ktorej rozwiazanie przywiazania lub obietnicy ducha przez zywego wysyla go do zaswiata; (6) uprzejmy sluchacz — slabosc od kanonu Pliniusza Mlodszego z I wieku, w ktorej duch laagnieje przed szczerym sluchaczem, ktory slyszy jego historie; (7) wlasciwe pochowanie i pogrzeb — wspolna Wschod-Zachod kanoniczna slabosc uspokajania, w ktorej niezakopany duch jest uspokajany przez wlasciwy pogrzeb; (8) brak fizycznej substancji — decydujaca slabosc, ze duch nie ma fizycznej substancji i dlatego bezposrednia szkoda jest ograniczona, kanoniczna ikonografia wspolczesnego horroru.

Znaczenie kulturowe

Duch nie jest po prostu ikona grozy, lecz kanoniczna ikonograficzna postacia uniwersalnej ludzkiej grozy, ktora przekracza wiare w dusze po smierci wszystkich starozytnych cywilizacji, sredniowieczna katolicka doktryne czysca, Hamleta Shakespeare'a z 1599 r., brytyjski wiktorianski gotyk XIX wieku, anglo-amerykanski Spirytualizm pod koniec XIX wieku, amerykanskie kino grozy XX wieku i globalny J-Horror XXI wieku. Sredniowieczna katolicka doktryna czysca (Purgatorium) — wiara w oczyszczenie po smierci ustanowiona wokol klasztoru Cluny w XI wieku — jest teologiczna podstawa europejskiej wiary w duchy, a po Reformacji Lutra z 1517 r., kiedy protestantyzm zniosl doktryne czysca, wiara w duchy zostala zdegradowana jako przesad w protestanckiej Anglii, ale Hamlet Shakespeare'a — ambiwalencja katolickiej doktryny czysca i protestanckiego sceptyzmu — stal sie decydujacym kanonem literatury angielskiej. Ruch Spirytualizm rozpoczety incydentem siostr Fox w stanie Nowy Jork w 1848 r. — z osmioma milionami zwolennikow w swiecie anglo-amerykanskim do lat 80. XIX wieku — ustanowil wiktorianska brytyjska fotografie duchow i seans jako decydujace przypadki anglo-amerykanskiej kultury popularnej konca XIX wieku. Society for Psychical Research (SPR), zalozone w Londynie w 1882 r. przez filozofa Uniwersytetu Cambridge Henry'ego Sidgwicka (1838-1900) i innych — decydujacy kanon akademickich badan nad duchami — a jego amerykanska filia (zalozona w 1885 r.) obejmowala Williama Jamesa (1842-1910) i Arthura Conan Doyle'a (1859-1930). Lsnienie Kubricka z 1980 r., Szosty zmysl Shyamalana z 1999 r. (swiatowy box office okolo 670 milionow dolarow), Ring Nakaty z 1998 r. i amerykanski remake The Ring z 2002 r. (swiatowy box office okolo 250 milionow dolarow) ustanowily globalny kanon filmu o duchu XXI wieku.

W popkulturze

Pliniusz Mlodszy, Epistulae 7.27 (I wiek) — decydujacy zachodni kanon pierwszej opowiesci o duchu z nawiedzonego domuShakespeare, Hamlet (1599-1601) — decydujacy kanon ducha literatury angielskiejHorace Walpole, Zamek w Otranto (1764) — pochodzenie kanonu ducha angielskiej powiesci gotyckiejTsuruya Nanboku, Tokaido Yotsuya Kaidan, Oiwa (1825) — japonski kanon ducha KabukiDickens, Opowiesc wigilijna (1843) — decydujacy wiktorianski kanon duchaIncydent siostr Fox w Hydesville (1848) — pochodzenie amerykanskiego ruchu SpirytualizmZalozenie Society for Psychical Research (1882) — decydujacy kanon akademickich badan nad duchamiHenry James, W kleszczach leku (1898) — kanon psychologicznej opowiesci o duchuStanley Kubrick, Lsnienie (1980) — decydujacy kanon wspolczesnego kina grozyM. Night Shyamalan, Szosty zmysl (1999) — kanon filmu o duchu XXI wieku

Powiązane elementy