Lucyfer
Lucyfer · Niosący światło — Upadły archanioł, książę pychy
Najsłynniejszy upadły anioł w tradycji chrześcijańskiej. Imię w łacinie znaczy 'Niosący światło' (Lux-fer). Niegdyś najwspanialszy archanioł Boga, jego pycha (superbia) — pragnienie zrównania się z Bogiem — strąciła go z nieba i uczyniła królem piekła. Piekło Dantego ukazuje go zamarzniętego w najgłębszej otchłani, trójgłowego, wiecznie żującego największych grzeszników.
Pochodzenie
Satyra Izajasza 14 na króla babilońskiego — 'jakże spadłeś z nieba, jutrzenko, synu jutrzenki (Helel ben Szachar)' — została później przez chrześcijaństwo zinterpretowana jako mit upadku Szatana. Raj utracony Miltona uczynił go postacią najbardziej tragiczną i monumentalną — symbolem wolnej woli i pychy.
Cechy
- Pozostałości po niegdyś najpiękniejszym archaniele
- Skrzydła nietoperza lub potężne ciemne pióra
- Gwiazda na czole — ślad Gwiazdy Zarannej
- U Dantego: trójgłowy sześcioskrzydły olbrzym
Zastosowanie
W literaturze i sztuce symbol pychy, buntu, wolnej woli i oświecenia. Teologicznie książę Pychy wśród Siedmiu Grzechów Głównych. Od renesansu i romantyzmu zinterpretowany ponownie jako tragiczny szlachetny buntownik — archetyp antybohatera współczesnej fantasy.