Łucznik

Mechaniczna broń dystansowa średniowiecza

Kusza to bron dystansowa, ktora kladzie luk poziomo na lozu, czyli rdzeniu, i trzyma napieta cieciwe, az spust ja zwolni. W odroznieniu od zwyklego luku moze zadac wielka sile po stosunkowo krotkim szkoleniu zamiast praktyki przez cale zycie i dlatego czesto nazywa sie ja bronia zdemokratyzowana. W sredniowiecznej Europie byla szeroko uzywana jako bron piechoty i jako filar obrony murow. Wczesne luki byly kompozytowe, z klejonego drewna, rogu i scegna, lecz od 14 wieku wprowadzono luk stalowy i mocno podniosl sile naciagu i przebicie. Bolec, ktory odpowiada strzale, jest krotszy i ciezszy od zwyklej strzaly i zadawal silne przebicie z bliska.

Łuk kompozytowy mongolskiej kawalerii

Luk mongolski to kompozytowy luk refleksyjny rozwiniety przez koczownikow Azji Srodkowej, kluczowa bron, ktora podtrzymala podboj swiata przez imperium mongolskie. Przy okolo 100 do 120 cm jest dosc maly, lecz dzieki kompozytowej budowie, rogowi i scegnu nalozonym na drewniany rdzen, daje moc dorownujaca zachodniemu lukowi dlugiemu. Z maksymalnym zasiegiem ponad 300 m i skutecznym zasiegiem okolo 150 do 200 m, decydujace bylo przede wszystkim to, ze mozna bylo z niego strzelac w kazdym kierunku, do przodu, do tylu, w lewo lub w prawo, z konia. Mongolskim chwytem, naciagajac cieciwe pierscieniem na kciuku, jezdziec wypuszczal szybko po kolei w galopie, a strzalem partyjskim, odwracajac sie, by strzelac w tyl pod pozorem ucieczki, lamal scigajacego go wroga.

Potężny łuk angielskich łuczników

Luk dlugi to reprezentatywny wielki luk sredniowiecznej Anglii, wielki luk o dlugosci okolo 180 cm, wyciety w calosci z jednego pretu cisu (yew). Wypuszcza strzaly silna moca naciagu 80 do 150 funtow (okolo 36 do 68 kg), a wprawny lucznik szczyci sie zdumiewajaca szybkoscia 10 do 12 strzalow na minute. Jego skuteczny zasieg siega okolo 200 m, a maksymalny okolo 350 m, a grotem bodkin przebijal kolczuge. Prawdziwa moc tego luku tkwila nie w jednym czlowieku, lecz w setkach strzelajacych naraz, by zaciemnic niebo deszczem strzal. W wojnie stuletniej angielscy lucznicy lamali liczniejsze francuskie armie rycerskie raz po raz tym zmasowanym ogniem.

Ciężki łuk bojowy

Luk bojowy to ciezki wojskowy luk dlugi sredniowiecznej Anglii o szczegolnie wysokiej sile naciagu, 150 funtow, okolo 68 kg, lub wiecej. Jest to luk jednolity, caly wyciety z jednego pretu cisu (yew) i wykonany grubiej i mocniej niz zwykly luk dlugi. Grotem bodkin, waskim i ostrym, wykonanym do przebijania zbroi, mogl przebic kolczuge, a z bliska nawet stosunkowo cienka plyte. By opanowac te ogromna sile naciagu, lucznik musial cwiczyc latami od dziecinstwa, a w wyniku tego cwiczenia przez cale zycie szkielety lucznikow nosza wyrazne slady: skrzywienie kregoslupa, powiekszone kosci lewego ramienia oraz deformacje stawow barku i palcow.

Ciężka kusza ze stalowym łukiem

Kusza (arbalest) to ciężka kusza późnego średniowiecza, która zamiast dawnego kompozytu z drewna i rogu używała stalowego łęczyska, mając największą przebijalność swojej epoki. Siła naciągu stalowego łęczyska sięgała setek kilogramów — nie do napięcia ręką — więc trzeba ją było napinać mechanicznie korbą (windlass, z bloczkami) lub korbą zębatą (cranequin, z przekładnią). Na zasięgu skutecznym ponad 200 m przebijała nawet zbroję płytową, lecz napinanie trwało tak długo, że szybkostrzelność wynosiła zaledwie jeden–dwa bełty na minutę. By temu zaradzić, łączono ją z noszącym pawęż, za którego wielką tarczą kusznik krył się przy przeładowaniu. Wystrzeliwała krótki bełt (około 30–40 cm) i wymagała niewiele treningu, więc nawet poborowi szybko byli gotowi do walki.

Łuk podwójnie wygięty ludów stepowych

Luk refleksyjny to luk, ktorego konce, czyli ramiona, w stanie nienaciagnietym wyginaja sie w strone przeciwna do lucznika. To odwrotne wygiecie sprawia, ze ramiona zatrzymuja sile az po same konce, gdy naciaga sie cieciwe, gromadzac wiecej energii niz prosty luk jednolity tej samej dlugosci i wystrzeliwujac silniejsza strzale. Pozwala to uczynic luk krotkim przy zachowaniu mocy, tak ze przy dlugosci okolo 100 do 150 cm nadaje sie do uzytku z konia. Historycznie najlepszymi lukami refleksyjnymi byly luki kompozytowe, wykonane z rogu, drewna i scegna sklejonych razem, ktorych najlepszym przykladem jest koreanski gakgung. Luk uzywany dzis w lucznictwie olimpijskim jest wlasnie tego typu refleksyjnego.

遊擊手 · Ranger — Tropiciel, który stał się jednością z dziką przyrodą

Klasa integrująca przetrwanie, tropienie i walkę w naturalnych środowiskach, takich jak lasy, pustkowia i pola śnieżne. Klasa hybrydowa łącząca zdolności dystansowe łucznika z magią natury, empatią do zwierząt i stawianiem pułapek. Najsilniejsza istota poza cywilizacją.

弓手 · Archer — Specjalista od precyzyjnych ataków na długim dystansie

Klasa atakująca wrogów z odległości przy użyciu łuku jako głównej broni. Znana z szybkiej prędkości strzału i wysokiej mobilności, adaptuje się do różnych sytuacji używając specjalnych strzał (truciznowych, ognistych, wybuchowych). Wzrok i koncentracja liczą się bardziej niż jakikolwiek inny atrybut w tej klasie.

Wielka tarcza stojąca chroniąca kuszników

Pawez (ang. pavise) to wielka prostokatna tarcza, ktora chetnie nosili kusznicy XIV i XV wieku Europy, oslona tak wielka, ze przy wysokosci stu dwudziestu do stu piecdziesieciu centymetrow mogla ukryc niemal cala wysokosc czlowieka. Jej cialo z drewnianych desek bylo pokryte plotnem i podlozem z gesso, na ktorym malowano herby miasta lub postac swietego, zwezala sie ku gorze i nosila u dolu maly podporek, tak ze mogla byc wystawiona i stac sama na ziemi. Poniewaz kusza dlugo wymagala napiecia na nowo po kazdym strzale, potrzebna byla wielka tarcza, ktora przez ten czas kryla cale cialo strzelca, i pawez zajmowala to miejsce. Tradycja utrzymuje, ze jej nazwa pochodzila z wloskiego miasta Pawia (Pavia), i zakorzenila sie najpierw u kusznikow Genui i Lombardii, lecz rozprzestrzenila sie wkrotce na cale Swiete Cesarstwo Rzymskie i Czechy, a swoj najslynniejszy obraz zostawila jako rzad tarcz wystawiony przed taborem (wagenburg) husyckiej piechoty czeskiej.