Cesarz
皇帝 · Cesarz — Najwyższy Szczyt Imperium, Żywe Prawo Samo w Sobie
Nazwy w innych językach
황제한국어皇帝 · Emperor — 제국의 최정점, 살아있는 법 그 자체
EmperorEnglish皇帝 · Emperor — The Empire's Supreme Pinnacle, the Living Law Itself
皇帝日本語皇帝 · Emperor — 帝国の至高の頂点、生きている法そのもの
皇帝繁體中文皇帝 · Emperor — 帝國的最高頂點，活著的法律本身
KaiserDeutsch皇帝 · Kaiser — Der höchste Gipfel des Reiches, das lebende Gesetz selbst
EmpereurFrançais皇帝 · Empereur — Le Sommet Suprême de l'Empire, la Loi Vivante Elle-même
EmperadorEspañol皇帝 · Emperador — El Pináculo Supremo del Imperio, la Ley Viviente en Sí Misma
ImperadorPortuguês皇帝 · Imperador — O Pico Supremo do Império, a Lei Viva em Si Mesma
ИмператорРусский皇帝 · Император — Высший Пик Империи, Живой Закон Сам по Себе
Absolutny szczyt świeckiej władzy. Jako Król Królów cesarz rządzi wieloma królestwami, a jego wola staje się prawem imperium. Autorytet cesarski uważany jest za bosko nadany — Boskie Prawo Cesarzy — a bunt przeciwko cesarzowi był utożsamiany z buntem przeciwko bogom. W światach fantasy cesarz jest często istotą absolutnej mocy, lub odwrotnie, kolosalnym symbolem władzy, którą protagonista musi obalić.
Pochodzenie
Śledzi swoje korzenie do Cesarza Rzymskiego (Caesar/Augustus). Każda wielka cywilizacja rozwinęła własną formę tytułu 'najwyższego władcy': Cesarz Bizantyjski, Cesarz Świętego Cesarstwa Rzymskiego, Syn Nieba Chin (天子) i Kalif Islamski.
Cechy
- Sprawuje władzę nad wieloma królestwami i ludami w rozległym super-regionalnym królestwie
- Boskie Prawo — łączy władzę doczesną z autorytetem religijnym jako przedstawiciel Boga na ziemi
- Słowo cesarza ma moc prawa
- Dowodzi cesarską gwardią i ma najwyższe dowodzenie nad wszystkimi armiami cesarskimi
- W zależności od settingu fantasy, sam cesarz może być najpotężniejszym żyjącym magiem lub wojownikiem
Opowieści
Ostateczna struktura władzy w fantasy. Cesarz jest kolosalną siłą w centrum narracji — albo ostatecznym celem protagonisty, albo ostatnim bastionem chroniącym świat.
Słabość
Im potężniejszy cesarz, tym intensywniejsze kryzysy sukcesji i wewnętrzne walki o władzę. Absolutna władza rodzi absolutną samotność — niemożliwe jest ustalenie, kto jest naprawdę lojalny wobec cesarza.
