Serafini
Serafini · Najwyższy z dziewięciu chórów anielskich — Płonący wokół Boga
Najwyższy chór wśród Dziewięciu Chórów Anielskich w judeochrześcijańskiej angelologii. Nazwa pochodzi od hebrajskiego 'płonący' (שָׂרָף, saraf). W Księdze Izajasza 6 widziani są z sześcioma skrzydłami, latający wokół boskiego tronu i wołający 'Święty, święty, święty'. Stoją najbliżej boskiej miłości i czystej jasności.
Pochodzenie
Wywodzi się z wizji Izajasza 6. Usystematyzowani jako najwyższy z dziewięciu chórów w 'Hierarchii niebiańskiej' (De Coelesti Hierarchia, ok. V w.) Pseudo-Dionizego Areopagity. Rdzeń ortodoksyjnej angelologii przyjętej przez katolicyzm, prawosławie i większość tradycji protestanckich.
Cechy
- Sześć skrzydeł — dwa zasłaniają twarz, dwa stopy, dwa służą do lotu
- Czysty płomień, nie ludzki ani zwierzęcy
- Zasłaniają twarze, gdyż nie mogą wprost patrzeć na Boga
- Wieczyście śpiewają 'Święty, święty, święty'
Opowieści
Wzywani w medytacjach o boskiej miłości, oczyszczeniu i świętym uwielbieniu. W tradycji mistycznej miłość Serafinów porównuje się do boskiego płomienia oczyszczającego duszę — temat głęboko podjęty przez Tomasza z Akwinu.