Wojownik

Wyvern · Rodzaj smoka — Legendarne stworzenie z dwiema nogami i skrzydłami

Wywern (wyvern) to dwunozny, z parą skrzydel nietoperza, smok sredniowiecznej europejskiej heraldyki i ludowej tradycji. Nazwa pochodzi od staroangielskiego 'wivere' (zmija) — z lacinskiego 'vipera' — a od zachodniego czworonoznego smoka rozni go brak konczyn przednich (skrzydla pelnia role ramion) oraz dlugi kolczasty ogon zakonczony zatrutym zadlem w ksztalcie grotu strzaly. Forma heraldyczna zostala ustalona w heraldyce anglo-normanskiej konca XII wieku za Henryka II, a 'Boke of Saint Albans' Juliany Berners (1486, British Library IB.55712) jest pierwszym angielskim podrecznikiem oddzielajacym wywerna od czworonoznego smoka jako odrebnej bestii heraldycznej. Walijski czerwony smok Y Ddraig Goch stal sie oficjalnym godlem dynastii Tudorow po bitwie pod Bosworth (1485), a heraldycy angielscy XIX wieku ujednolicili obie formy jako 'wywerna czworonoznego'. Ta sama sylwetka pojawia sie w Fell Beasts J.R.R. Tolkiena we 'Wladcy Pierscieni' (1954-55), w wywernach 'Dark Souls' (FromSoftware, 2011), w linii Rathalos serii 'Monster Hunter' (Capcom, od 2004), w smokach 'The Elder Scrolls V: Skyrim' (2011) oraz w smokach 'Gry o Tron' HBO (2011-2019).

Wszechstronna broń drzewcowa Szwajcarów

Halabarda to dwuręczna broń drzewcowa łącząca w jednej głowicy ostrze topora, grot kolny i hak, o długości około 150–200 cm i wadze 2,5–3,5 kg. Jedna broń wykonuje więc wszystkie trzy działania — cięcie (topór), pchnięcie (grot) i zaczepienie (hak) — a rozwinęła ją czternastowieczna szwajcarska piechota górska przeciw opancerzonej jeździe. Wzdłuż drzewca biegły metalowe okucia (langiety), by wróg nie mógł po prostu odciąć głowicy, przerąbując drzewce. Była główną piechocką bronią przeciw jeździe w Europie XV–XVII wieku, a nade wszystko godłem szwajcarskiego najemnika i niemieckiego lancknechta. Ostry hak po przeciwnej stronie ostrza ściągał jeźdźców z siodła albo zaczepiał o szczelinę zbroi, by ich obalić.

Oburęczny miecz średniowiecznej Europy

Dlugi miecz to obosieczny prosty miecz dwureczny, najszerzej uzywany w Europie od 13 do 17 wieku. Z glownia o dlugosci okolo 90 do 130 cm i dluga rekojescia 20 do 30 cm, moze byc wladany jedna reka lub dwiema, i dlatego zwany jest tez mieczem bastardowym lub mieczem poltoraka. Jego cechami sa prosta obosieczna glownia, krzyzowy jelec i ciezka gloweka, a dzieki rownowadze gloweki, ktora umieszcza srodek ciezkosci okolo 10 cm przed jelcem, jego obsluga jest doskonala. Jego calkowita waga to okolo 1,1 do 1,8 kg, znacznie mniej, niz sie powszechnie sadzi. To wszechstronna bron wyposazona w szeroki repertuar technik: ciecia i pchniecia oczywiscie, lecz takze poltechnike miecza, chwytanie glowni do pchniecia, oraz Mordschlag, uderzenie z gory gloweka.

Najstarsza broń ludzkości

Wlocznia to najstarsza i najbardziej uniwersalna bron w dziejach ludzkosci. Prosta rzecz z drewnianego drzewca o dlugosci okolo 150 do 250 cm z metalowym grotem, a w epoce kamienia z grotem z kamienia lub kosci, byla tak latwa i tania w wykonaniu, ze byla pierwsza bronia, ktora ujela kazda cywilizacja. Prosty ruch pchniecia wystarczal, by byc skutecznym, tak ze szkolenie bylo krotkie, a uzyta w gestym szyku pozwalala sile grupy nadrobic brak indywidualnej wprawy. Przede wszystkim istota wloczni tkwi w dystansie: dlugie drzewce siega pierwsze, zanim wrog zdola sie zblizyc, i panuje zasiegiem nad przeciwnikiem uzbrojonym w miecz lub sztylet. Od greckiej falangi przez wikinski mur tarcz po sredniowieczna milicje byla glowna bronia niemal kazdej armii w dziejach.

Kolczasta buława

Morgenstern (morning star, „gwiazda poranna”) to broń obuchowa o okrągłej głowicy najeżonej kilkoma metalowymi kolcami — kolczasta, kulista głowica na drzewcu z drewna lub metalu. Nazwa pochodzi z niemieckiego Morgenstern („gwiazda poranna”), bo głowica z kolcami sterczącymi na wszystkie strony przypomina gwiazdę lub słońce. Zadaje jednocześnie obuchowy wstrząs i przebicie kolcami, gniotąc kolczugę lub przeszywanicę i zarazem ją przebijając. Tani i łatwy do wykonania — maczuga nabita żelaznymi kolcami — był szeroko używany przez średniowieczną piechotę oraz milicje chłopskie i mieszczańskie. Jego formy sięgały od krótkiej jednoręcznej po długą dwuręczną.

Ogromny miecz oburęczny Landsknechtów

Zweihander to wielki dwureczny miecz, ktorym wsrod niemieckich najemnikow Landsknechtow z 16 wieku wladala jedynie elita Doppelsoldnerow, zolnierzy podwojnego zoldu. O dlugosci calkowitej okolo 150 do 180 cm i wadze 2 do 3,5 kg jest ponad dwukrotnie wiekszy od zwyklego miecza jednorecznego. Jego najbardziej charakterystyczna cecha sa Parierhaken, haki ochronne: para wystepow sterczacych z glowni, ktore zatrzymuja bron wroga lub zaczepiaja ja na bok. Czesc glowni powyzej tych hakow, rikasso, pozostaje nieostrzona, tak ze mozna ja owinac skora lub chwycic gola dloznia, co pozwala na poltechnike miecza, krotkie trzymanie miecza, by wladac nim jak wlocznia w zwarciu. Choc dlugi i ciezki, jednym zamachem mogl odbic kilka drzewc pik naraz.

Topór zoptymalizowany do walki

Topor bojowy to topor zaprojektowany wlasnie do wojny. W odroznieniu od codziennego topora do rabania drewna lub scinania drzew, jego glowica jest lekka, a ostrze szerokie i cienkie, tak ze tnie gleboko nawet przy szybkim zamachu. Z ostrzem o dlugosci okolo 15 do 30 cm i calkowita dlugoscia okolo 60 do 120 cm wladany jest jedna reka lub dwiema. Kazda epoka i kraina miala wlasna forme: dlugi dwureczny topor dunski wikingow, rzucana franciska Frankow i konny sagaris Scytow to glowne przyklady. Zaczepianie, w ktorym dolny rog ostrza, broda, chwyta gorny brzeg tarczy wroga i sciaga go w dol, by uniewaznic jego garde, jest charakterystyczne, a bedac prostszym i tanszym w wykonaniu niz miecz, byl szeroko wydawany.

Krótki miecz greckiego hoplity

Ksifos to krotki obosieczny miecz, ktory starozytny grecki hoplita nosil u biodra, o glowni dlugiej zaledwie okolo 45 do 60 cm. Jego cecha rozpoznawcza jest glownia w ksztalcie liscia: rozszerza sie stopniowo od rekojesci, osiaga najwieksza szerokosc mniej wiecej w dwoch trzecich dlugosci, a potem ostro zweza sie ku sztychowi. Ten ksztalt przesuwa srodek ciezkosci ku sztychowi, by wzmocnic ciecie, podczas gdy ostry sztych pozwala tez na pchniecie. Wykonywany najpierw z brazu, a pozniej z zelaza, jest lekki, okolo 500 do 700 g. Hoplita zawieszal go u lewego biodra na rapciu i dobywal prawa reka dopiero, gdy jego glowna bron, dluga wlocznia zwana dory, pekala albo wrog napieral zbyt blisko zza tarcz.

Broń palna ładowana od przodu

Muszkiet to długa broń gładkolufowa ładowana odprzodowo, używana od XV do XIX wieku — rewolucyjna broń palna, która zakończyła epokę zbroi. Wywodząc się z ręcznej bombardy, była ulepszana wedle systemu zapłonu: od zamka lontowego przez skałkowy po kapiszonowy. Jej zasięg skuteczny wynosił około 100 m, a oddawała dwa–trzy strzały na minutę; celność pojedyncza była niska, lecz w taktyce liniowej setek ludzi ustawionych ramię w ramię i strzelających salwą była ogromnie skuteczna. Żadna zbroja płytowa nie mogła zatrzymać kuli muszkietowej, więc militarna przewaga opancerzonego stanu rycerskiego ostatecznie zniknęła. Od XVI wieku po wojny napoleońskie był standardową bronią palną piechoty, a z osadzonym bagnetem służył zarazem za włócznię do walki wręcz.

Broń drzewcowa z jednoosiecznym ostrzem

Glewia to średniowieczna europejska broń drzewcowa: zakrzywione, jednosieczne ostrze o długości 45–60 cm osadzone na drewnianym drzewcu długim na 180–210 cm. Zaprojektowana do cięcia, a nie do pchnięcia, zakrzywiona klinga zadaje głębokie rany cięte, a wiele odmian ma na grzbiecie hak służący do ściągania jeźdźców z koni. Glewia była szczególnie skuteczna, gdy piechota stawiała czoła kawalerii lub broniła wąskich przejść — bram, mostów — i znalazła szerokie zastosowanie w Europie XIV–XVI wieku, zwłaszcza we Francji, Włoszech i Szwajcarii.

Oburęczny topór bojowy wikingów

Topór duński to wielki dwuręczny topór bojowy epoki wikingów (IX–XI w.): szerokie, sierpowato wygięte ostrze osadzone na długim toporzysku o długości około 120–170 cm. Krawędź tnąca może mieć do około 30 cm szerokości, lecz ostrze jest cienkie, a głowica waży tylko 1–2 kg, przez co topór jest lżejszy i szybszy, niż wygląda, i zadaje głębokie, mieczowe cięcie. Wymachiwany w szerokich oburęcznych łukach, mógł rozłupać tarczę lub odrąbać nogę rumaka bojowego i był odznaką najdzielniejszej elity wśród wojowników wikingów. W bitwie pod Hastings w 1066 roku huskarlowie (gwardia królewska) króla Anglii Harolda stawili czoła normańskiej jeździe tym właśnie toporem — scenę tę zachowała tkanina z Bayeux.

Indyjski sztylet pięściowy

Katar to sztylet pchajacy wlasciwy Indiom: poziomy chwyt w ksztalcie litery H, ustawiony pod katem prostym do glowni, trzymany w piesci tak, ze glownia wystaje do przodu ponad kostkami, prosto w jednej linii z przedramieniem. Dlatego nie wymachuje sie nim, lecz pcha jak przy zadawaniu ciosu piescia, wprowadzajac sile ramienia i ciezar ciala w jeden punkt na sztychu. Jego glownia ma od okolo 30 do 90 cm, a wiele wykonano z pogrubionym, wzmocnionym sztychem, by przebijac kolczuge. Pojawil sie w poludniowych Indiach 14 wieku i osiagnal szczyt za Imperium Mogolow, a wsrod cenniejszych egzemplarzy istnieje odmiana rozdzielana, czyli nozycowa, ktorej glownia rozwiera sie na obie strony w trzy zeby, gdy sciska sie chwyt. Jego rodzima indyjska nazwa to jamdhar.

Lekki pocisk starożytności

Oszczep to lekka wlocznia o dlugosci okolo 150 do 200 cm, przeznaczona do rzucania. W odroznieniu od zwyklej wloczni trzymanej do pchniecia jego drzewce jest cienkie i lekkie, a wywazenie tak ustawione, by lecial daleko i celnie. Jego najslynniejsza odmiana jest rzymski pilum, ktorego cienki trzpien z miekkiego zelaza pod grotem zaprojektowano tak, by giel sie pod wlasnym ciezarem, gdy utkwil w tarczy wroga, i trudno bylo go wyjac: tkwiacy pilum ciagnal tarcze w dol i w koncu zmuszal wroga, by ja odrzucil. Oszczep to bron uniwersalna, ktora powstala niezaleznie u cywilizacji niemal kazdego kontynentu, a zwyczajem bylo, tuz po rzucie, siegnac po miecz lub inna wlocznie i prowadzic walke dalej.

Średniowieczny miecz jednoosieczny do cięć

Kord, czyli falchion, to jednosieczny jednoreczny miecz tnacy sredniowiecznej Europy, cechujacy sie glownia, ktora poszerza sie ku sztychowi. Z glownia o dlugosci okolo 60 do 80 cm, projekt na ksztalt tasaka, poszerzajacy sie na koncu, umieszcza srodek ciezkosci ku przodowi glowni i czyni go silnym do ciezkiego ciecia na ksztalt topora. Jednosieczny, o prostym grzbiecie, mial sie rozwinac z nozy rzeznickich i narzedzi rolniczych. Pojawil sie okolo 11 wieku i byl uzywany w calej Europie az do 16, a bedac prostszym i tanszym w wykonaniu niz kosztowny miecz rycerski o krzyzowej rekojesci, byl masowo wydawany zwyklej piechocie. Autentyczne zachowane egzemplarze sa jednak bardzo rzadkie, tak ze wiele z tego, co wiemy o falchionie, dociera do nas przez sredniowieczne iluminacje i rzezbe.

Wielki miecz szkockich górali

Claymore to wielki dwureczny miecz szkockiego wojownika z Gorskiej Krainy, jego nazwa pochodzi od gaelickiego claidheamh-mor, wielki miecz. O dlugosci calkowitej okolo 130 do 150 cm i wadze 2,2 do 2,8 kg, jego najbardziej uderzajacymi cechami wizualnymi sa pochylony do przodu jelec w ksztalcie litery V oraz zakonczenia w ksztalcie czterolistnej koniczyny na koncach jelcow. Jego rozklad ciezaru nadaje sie do szerokich, lukowatych ciec, tak ze jest silny w ciecie koszace zadawane szeroko obiema rekami. Byl uzywany przez wojownikow szkockich klanow od 15 do 17 wieku i jest szeroko znany jako bron symbolizujaca szkocka tradycje wojownika.

Japońska włócznia ashigaru

Yari to japonska wlocznia o prostym ostrzu, glowna bron pola bitwy w okresie Sengoku (1467 do 1615). Jej grot to prosty, obosieczny szpic, kuty przez platnerzy mieczowych tym samym sposobem co miecz, mocno zlaczony z drzewcem dluga piesta, nakago, wbita gleboko w drewno. Wedlug ksztaltu ostrza istnieje kilka odmian: su-yari o jednym prostym ostrzu, jumonji-yari o bocznych ostrzach w ksztalcie krzyza oraz kama-yari o bocznych ostrzach wygietych jak sierp. Ostrze ma od 15 do 90 cm, a calkowita dlugosc z drzewcem okolo 250 do 650 cm, a szczegolnie dlugi nagae-yari, pika o dlugim drzewcu, byl uzywany masowo przez ashigaru, piechore. Drzewce bylo lakierowane, a ostrze okryte saya, ochronna pochwa.

Ultra-długa broń drzewcowa pikinierów

Pika to najdluzsza bron w dziejach piechoty, siegajaca okolo 400 do 600 cm. Bron tylko dla masy, trzymana oburacz i uzywana wylacznie w gestym szyku, niesie stosunkowo maly stalowy grot na drzewcu z jesionu. Czworobok pik rozwiniety przez szwajcarskich najemnikow byl ogromnym szykiem na ksztalt jeza, z setkami grotow najezonych z kazdej strony, najskuteczniejszym srodkiem zatrzymania szarzy jazdy. Ludzie z tylnych szeregow wysuwali piki ponad ramionami tych z przodu, tak ze cztery lub piec rzedow grotow stawalo naprzeciw wroga naraz. Hiszpanska tercja 16 i 17 wieku polaczyla tych pikinierow z arkebuzerami, by doskonalic najsilniejsza taktyke piechoty owczesnej Europy.

Broń łańcuchowa średniowiecza

Cep bojowy to bron obuchowa z metalowa glowica, kula z kolcami lub bez, polaczona z trzonkiem lancuchem. Poniewaz lancuch pozwala glowicy swobodnie sie obracac, za jego glowna zalete uznaje sie to, ze moze obejsc tarcze wroga z gory lub z boku, by uderzyc poza nia. Pospolita forma jednoreczna ma trzonek okolo 40 do 60 cm i lancuch okolo 30 do 50 cm, w sumie okolo 80 do 110 cm. Jak szeroko jednak ten kolczasty, jednoreczny cep z kula na lancuchu byl naprawde uzywany, jest przedmiotem sporu uczonych: pojawia sie w sredniowiecznych ilustracjach i zapisach, lecz autentyczne zachowane egzemplarze sa bardzo rzadkie, tak ze niektorzy historycy watpia w jego rozpowszechnienie. Sadzi sie, ze uczyniono go bronia z rolniczego cepa do mlocenia zboza.

Standardowy miecz rzymskiego legionisty

Gladius to standardowy krotki miecz piechoty legionow starozytnego Rzymu. Krotka, szeroka, obosieczna glownia o dlugosci okolo 45 do 68 cm z ostrym sztychem, jest zoptymalizowana do pchniecia. Zmienial sie z czasem od wczesnego hispaniensis w ksztalcie liscia, przez typ moguncki o zwezonej talii, do typu pompejanskiego o rownoleglych ostrzach. Glownia byla kuta ze stali wysokoweglowej i twarda, a rekojesc wykonano z drewna lub kosci, by zapobiec slizganiu, z okragla gloweka dla rownowagi. Rzymski legionista, kryjac sie za wielka tarcza, scutum, pchal krotka glownie szybko przez szczeliny miedzy tarczami w odsloniete cialo wroga: to polaczenie krotkiego miecza, wielkiej tarczy i zdyscyplinowanego szyku bylo sercem podboju Morza Srodziemnego przez Rzym.

Chiński zakrzywiony jednoosieczny miecz

Dao to reprezentatywna chinska szabla o jednym ostrzu, zwana marszalkiem wszystkich broni (bai bing zhi shuai). Jej godlowymi cechami sa lagodnie wygiete jedno ostrze o dlugosci okolo 70 do 85 cm oraz, we wczesnej formie, pierscieniowa gloweka, huandao, na koncu rekojesci. W odroznieniu od prostego, obosiecznego jian, dao ma ostrze tylko z jednej strony, z grubym grzbietem, ktory podpiera glownie i czyni ja silna do ciecia z gory. Rozwinelo sie naprawde za dynastii Han (206 p.n.e. do 220 n.e.) i bylo uzywane jako standardowa bron armii chinskiej przez jakies dwa tysiace lat, az do Qing, rozgaleziajac sie wedlug epok w wiele form, jak liuyedao (lisc wierzby), dadao (wielka szabla) i niuweidao (krowi ogon). Proste i wytrzymale, bylo latwe do masowej produkcji i nosili je wszyscy, od zwyklego piechura po generala.

Najwcześniejsza przenośna broń palna

Ręczna bombarda (hand cannon, rusznica) to pierwsza indywidualna broń palna ludzkości, wynaleziona w XIII-wiecznych Chinach za dynastii Yuan (Imperium Mongolskie). O nadzwyczaj prostej budowie — krótka żelazna rura osadzona na końcu drewnianego drążka (łoża) — ładowano ją prochem i pociskiem (kulą z ołowiu, kamienia lub żelaza) i odpalano, przykładając żarzący się lont lub węgielek do panewki z boku lufy. Strzelec zwykle wpierał drążek pod pachę lub na podpórkę i odpalał drugą ręką. Jej celność była opłakana, ładowanie trwało minuty, a ryzyko rozerwania lufy było realne, lecz jej przebijająca pancerz siła oraz grom huku i płomień — przerażające dla ludzi i koni — były ogromne. Ta prymitywna broń palna jest punktem wyjścia każdej późniejszej broni palnej, od arkebuza lontowego przez muszkiet po nowoczesny karabin.

Średniowieczny hełm żelazny z szerokim rondem

Kapalin (ang. kettle hat, franc. chapel-de-fer, niem. Eisenhut) to otwarty helm najszerzej noszony przez piechura w Europie XII-XV wieku, a jego nazwa pochodzi z okraglej polkulistej czaszki i szerokiego ronda rozpostartego naokolo, co razem przypominalo odwrocony kociol (kettle). Jego prosta i sprytna postac pozwalala rondu chwytac strzaly i kamienie spadajace z gory oraz wrzaca wode, palone wapno i olej leje sie z muru w oblezeniu, tak ze pasowal piechurowi walczacemu blisko pod murem jak zaden inny. Praca jego wykonania byla tak prosta, ze kazdy wiejski kowal mogl jeden wykuc, tak ze jego cena byla bardzo niska, i rozszedl sie szeroko wsrod zwyklej piechoty i miejskiej milicji, ktora nie mogla sobie pozwolic na wspaniały helm rycerza. Lecz jego uzycie nie bylo bynajmniej niskie, gdyz kronika Joinville'a zapisuje, ze Ludwik IX francuski stanal w bitwie pod Mansurah w 1250 roku noszac chapel-de-fer, i tak ten kapelusz noszony byl przez ludzi niemal kazdej rangi, od piechura do krola.

Starożytna zbroja z nakładających się metalowych łusek

Zbroja luskowa to zbroja z malych metalowych lusek, lub lusek ze skory albo rogu, zachodzacych na siebie jak luski ryby i mocowanych przez przyszycie lub sznurowanie do podkladu z tkaniny lub skory. Jeden z najstarszych typow metalowej zbroi, uzywany od czasu przed nasza era, rozpowszechnil sie szeroko w swiecie antycznym. Luski zachodza z gory na dol, by odprowadzic wstrzas ciosu, tak ze chronila przed cieciami i strzalami, a zarazem pozwalala na gietki ruch. Rzymska lorica squamata i zbroja luskowa sasanidzkiej Persji to najlepsze przyklady, a poniewaz kazda luska jest tego samego ksztaltu, byla dosc prosta w wykonaniu i latwa w utrzymaniu, przy czym uszkodzona luska po prostu sie wymieniala. Rozni sie jednak od zbroi lamelkowej, w ktorej male plytki sa sznurowane bezposrednio jedna do drugiej, by utworzyc strukture bez podkladu: zbroja luskowa zamiast tego mocuje luski do podkladu.

Zbroja z płytkami żelaznymi nitowanymi między warstwami tkaniny

Brygantyna to zbroja wykonana przez ulozenie malych stalowych plytek miedzy dwiema warstwami tkaniny lub skory i przymocowanie ich nitami. Plytki sa ukryte wewnatrz, a na zewnatrz widac jedynie glowki nitow, ktore je trzymaja, w regularnych rzedach, co jest najbardziej charakterystyczna cecha zewnetrzna brygantyny. Rozwiniecie kaftana plytowego z 13 wieku, uzywala mniejszych i liczniejszych plytek, by podniesc zarazem ochrone i wygode, a jej dojrzala forma uksztaltowala sie w 14 wieku. Znacznie tansza i bardziej gietka niz pelna zbroja plytowa, byla ceniona przez wiele rodzajow wojska w Europie od 14 do 16 wieku, przez piechure, rycerzy nizszego stanu i lucznikow na rowni. Wielkosc i uklad plytek pozwalaly regulowac rownowage ochrony i gietkosci, a tkanine zewnetrzna mozna bylo wykonczyc w cienkim materiale, jak aksamit, dla ozdoby. Takze w Azji Wschodniej rozwinela sie niezaleznie zbroja tej samej zasady, z plytkami zelaznymi nitowanymi wewnatrz tkaniny.

Pikowana odzież ochronna z tkaniny

Przeszywanica (gambeson) to gruba pikowana szata z wielu pikowanych warstw tkaniny, jak len lub bawelna. Miedzy dwiema warstwami tkaniny wpycha sie welne, paklak (odpadowe wlokno lnu lub konopi) lub szmaty, i pikuje sie w ciasnych pionowych kanalach, tak by cios rozlozyl sie i wchlonal po calej szacie. Mozna ja bylo nosic samodzielnie jako zbroje lekkiego piechura, lub pod kolczuga albo plyta jako pikowana szate spodnia (aketon), ktora tlumila wstrzas przepuszczany przez metal. Weszla w szerokie uzycie w Europie okolo 11 i 12 wieku i byla noszona przez cale sredniowiecze przez zolnierzy wszelkiego stanu, a jej ochrona zmieniala sie wedlug jakosci pikowania i liczby warstw. Zaskakujaco odporna na ciecia i strzaly, byla najtansza i najlatwiejsza do wykonania zbroja, a mimo to nadzwyczaj oplacalna. W zimnym kraju dawala tez cieplo, tak ze nosili ja wszyscy, od powolanego chlopa po rycerza.

Segmentowa zbroja płytowa legionów rzymskich

Lorica segmentata to plytowa zbroja segmentowa starozytnego rzymskiego legionisty, konstrukcja z kilku zakrzywionych zelaznych plyt, czyli pasow, polaczonych skorzanymi rzemieniami oraz brazowymi sprzaczkami i haczykami, by objac tulow i ramiona. Uzywana glownie w 1 do 3 wieku n.e., jej poziomo zachodzace na siebie pasy obwodowe i naramienniki przesuwaja sie wraz z ruchem ciala, niczym pancerz homara, by je chronic. Mocniejsza przeciw cieciom i strzalom niz kolczuga (lorica hamata) tej samej wagi, a zarazem dosc lekka, by zachowac mobilnosc, mogla byc rozlozona na kilka czesci do transportu w marszu. Wyrzezbiona w szczegolach na plaskorzezbach kolumny Trajana, stala sie wizualnym symbolem rzymskiego legionu. Nazwa lorica segmentata nie jest jednak antyczna, lecz pozniejsza, nadana w 16 wieku, a nazwa, ktorej Rzymianie faktycznie dla niej uzywali, nie zachowala sie.

Ikoniczny hełm pełnotwarzowy starożytnej Grecji

Helm koryncki to najbardziej symboliczny brazowy helm starozytnej Grecji. Wykuty z jednego arkusza brazu, bez szwu, obejmowal cala glowe, a oslony policzkow kryjace policzki i nosal kryjacy nos otulaly twarz niemal calkowicie, zostawiajac tylko waskie szczeliny na oczy i otwor przy ustach. Byl niezbednym wyposazeniem hoplity, greckiego ciezkiego piechura, i chronil, w zwartej falandze, gdzie mezczyzni walczyli ramie przy ramieniu z zachodzacymi na siebie tarczami, glowe i twarz od frontu. Pojawil sie okolo 8 wieku przed nasza era w Koryncie i byl szeroko uzywany az do 5 wieku przed nasza era, a poza walka noszono go zwykle zsunietego do gory na czubek glowy. Wewnatrz wyscielka z filcu lub skory lagodzila wstrzas, a na gorze czesto mocowano kite z konskiego wlosia. Kryjac niemal cala twarz, jego ochrona byla doskonala, lecz kosztem mocno ograniczonego pola widzenia i sluchu.

Elastyczna zbroja z przeplatanych metalowych kółek

Kolczuga, dzis czesto zwana chainmail, to gietka zbroja z dziesiatkow tysiecy malych metalowych kolek splecionych jedno z drugim. Najpospolitszy wzor to cztery na jeden, w ktorym kazde kolko przechodzi przez cztery inne; dobra kolczuga przebijala otwarte konce kazdego kolka i nitowala je, podczas gdy tansza robota tylko stykala konce. Sadzi sie, ze pierwsi wykonali ja Celtowie okolo 4 wieku przed nasza era, a Cesarstwo Rzymskie przyjelo ja pod nazwa lorica hamata i rozpowszechnilo po basenie Morza Srodziemnego i Europie. Przy okolo 10 do 15 kg byla lzejsza niz zbroja plytowa, a gietka jak siec malo przeszkadzala ruchom ciala. Przeciw cieciom i tnacym ostrzom byla bardzo skuteczna, lecz przeciw waskiej klujacej szpicy i przeciw wstrzasowi broni obucha byla stosunkowo slaba. Dlatego bylo w zwyczaju nosic ja na pikowanym ubraniu (gambesonie), by oba wspolnie wchlanialy wstrzas.

Hełm z krzyżujących się metalowych taśm

Spangenhelm (helm segmentowy) to helm o budowie segmentowej, wykonany przez ulozenie metalowych pasm (spangen) skrzyzowanych w luk, by utworzyc szkielet, i wypelnienie luk miedzy nimi metalowymi plytami. Zwykle pasmo czolowe i kilka pasm w luk schodzacych sie na szczycie nitowano, by zrobic szkielet, a pola miedzy nimi wypelniano plytami zelaznymi lub brazowymi, by utworzyc niemal stozkowy ksztalt. Helm wykuty z jednej sztuki z jednego arkusza zelaza wymagal wielkiej bieglosci, lecz spangenhelm, ktorego czesci robiono osobno i skladano, robil sie znacznie latwiej i szybciej. Dlatego dostarczano go w ilosci i stal sie najpospolitszym helmem wojownikow wczesnego sredniowiecza, germanskich, frankijskich, bizantyjskich i wikingow na rowni. Forma z nosalem kryjacym nos byla najpospolitsza, a niektore mialy dodane plyty policzkowe lub kolczy welon kryjacy tyl. Poniewaz czesci robiono osobno, mozna bylo mieszac kilka metali, a istnieje niezliczona ilosc odmian wedlug regionu i epoki.

Duża wypukła tarcza prostokątna legionów rzymskich

Scutum to wielka wygieta tarcza, symbol rzymskiego legionisty, ktorej najbardziej wyrazista cecha jest polcylindryczne wygiecie o wysokosci okolo 100 do 120 cm i szerokosci 60 cm, ktore otacza cale cialo. Na podstawie ze sklejki, cienkich desek drewnianych sklejonych w kilku warstwach o krzyzujacych sie wloknach, pokrywano ja skora i tkanina, brzeg wzmacniano, a wykanczano zelaznym umbem posrodku. Umbo chronilo dlon trzymajaca poziomy uchwyt z tylu i sluzylo tez jako zaczepne umbo, by uderzyc i razic wroga. Zachowany egzemplarz, wydobyty niemal w calosci w Dura-Europos w Syrii, potwierdza wlasnie te budowe ze sklejki i skory. Prawdziwa moc scutum ukazywala sie w szyku zolwia (testudo), ruchomej scianie tarcz, w ktorej zolnierze scisle przyciskali swe tarcze z przodu i nad glowa, by zatrzymac strzaly i pociski. Jego polaczenie z gladiusem, krotkim mieczem kolnym, oslona tarcza i pchniecie przez luki, bylo fundamentem rzymskiej potegi wojskowej, ktora przez wieki panowala nad Morzem Srodziemnym.

Duża okrągła tarcza starożytnego greckiego hoplity

Aspis (grec. ἀσπίς) to wielka okragla tarcza noszona przez hoplite, ciezkozbrojnego zolnierza-obywatela starozytnej Grecji, ciezki kawalek obrony o srednicy okolo osiemdziesieciu do stu centymetrow i wadze siedmiu do osmiu kilogramow. Krazek lekkiego drewna, najczesciej topoli lub wierzby, wydlubywano gleboko jak misa i pokrywano cienka blacha brazu, wewnetrzny brzeg wykanczano skora lub tkanina. Jej najwiekszym znakiem jest podwojny chwyt: brazowa opaska zwana porpaks posrodku i skorzany uchwyt zwany antilabe na brzegu, ktory rozkladal ciezar tarczy na ramieniu i barku zamiast na jednym nadgarstku, tak ze wielka tarcze mozna bylo nosic dlugo. W falandze, scislym szyku, aspis kazdego czlowieka kryl jego wlasna lewa polowe i prawa polowe towarzysza po jego lewej, tak ze odrzucic tarcze i uciec bylo najwieksza hanba, gdyz wystawiala czlowieka u boku nago na smierc. Mowi sie, ze samo imie hoplita pochodzilo od hopla, ciezkiego sprzetu, ktorego najwiekszym byla aspis, i tak tarcza okreslala tozsamosc klasycznego greckiego zolnierza-obywatela.

Pełna zbroja dla słonia bojowego

Zbroja slonia bojowego to zbroja wykonana, by kryc wielkie cialo slonia wyprowadzonego na wojne, i jest najwieksza ze zbroi kiedykolwiek polozonych na zwierzeciu, wyrosla z perskiego i indyjskiego bargustavanu. Na glowie zakladano chanfron w ksztalcie maski z metalu lub skory, na grzbiecie pokrycie z kolczugi i plyt przeciw strzalom i wlocznia, a na piersi i bokach jedna wielka warstwe kolczugi gesto obsadzona malymi plytkami. Na grzbiecie kladziono mala wieze zwana howdah, w ktorej dwoch lub trzech lucznikow lub wlocznikow strzelalo z gory, a na koncu trabki przywiazywano krotka ostrze, ktore razilo piechura i lamalo jego linie. Rzadko reka ludzka kladla zbroje na zwierzeciu takiej masy, a utkanie jednej zbroi slonia kosztowalo tyle co caly roczny budzet wojenny pana miasta, i tak ta sama zbroja stala zarazem jako bron polowa i jako wielki symbol prestizu krolewskiego rodu.

Zbroja ochronna dla psów wojskowych

Zbroja psa wojennego to mala zbroja wykonana na wzor rynsztunku czlowieka dla wielkiego psa, ktorego prowadzono na wojne, i stoi jako jeden z najstarszych kawalkow ekwipunku wojennego, jaki reka ludzka kiedykolwiek polozyla na ciele zwierza. Najpowszechniejsza postac to obroza zelazna z kolcami zwiazana z plyta ciala z kolczugi lub utwardzonej skory na piersi i grzbiecie, oraz male panele w plotnie na barku i flance. Obroza z kolcami sluzyla nie jednemu, lecz dwom celom, gdyz kryla gruba szyje psa przed ostrzem miecza wroga i zebami wilka, a gdy pies szarzowal, same kolce czynily prace broni. Ta sama postac biegla od molossa starozytnego Rzymu do alana i mastifa sredniowiecznej Europy, i dalej do hiszpanskiego mastifa podboju Nowego Swiata XVI wieku, a ta sama linia zyje jeszcze dzis w kuloodpornych kamizelkach psow wojennych United States Naval Special Warfare i psow policyjnych wielu krain, i tak tworzy rzadka linie, w ktorej zbroja zwierza przetrwala zbroje czlowieka.

Duża stojąca tarcza feudalnej Japonii

Tate to wielka drewniana tarcza Japonii, stawiana na ziemi i uzywana jako oslona od tylu, stacjonarny element obrony o filozofii uzycia zasadniczo roznej od zachodniej tarczy trzymanej i poruszanej w rece. Wysoka okolo 120 do 150 cm, byla dosc duza, by ukryc cale cialo czlowieka. Uzywano jej glownie w wojnie oblezniczej i obronnej jako oslony, zza ktorej lucznicy, ukryci za tate, strzelali swymi strzalami, a kilka ustawionych w rzedzie tworzylo natychmiastowa sciane. Z tylu stawiano podporke, by ustawic ja ukosnie, a na licu czesto malowano herb, by oznaczyc oboz. Kultura japonskiej szlachty wojennej miala osobliwa tradycje, ze jednostka nie nosila tarczy w rece, zrodzona ze sposobu walki, ktory cenil bronie oburecznie, jak katana i yari, ochrone samej zbroi, oraz wielkie oslony barkow (o-sode). Tak w Japonii tarcza przybrala charakter instalacji obronnej do budowy pozycji, a nie sprzetu osobistego.

Metalowa osłona dłoni z okinawskich sztuk walki

Tekko to mala oslona kostki, ktora wyrosla z kobudo Ryukyu na Okinawie, bardzo prosty kawalek wykonany z plaskiej metalowej plytki, ktora kryje grzbiet piesci, i z dwoch krotkich preтow w jej wnetrzu, ktore palce chwytaja. Mowi sie, ze jego ksztalt i waga zostaly wziete ze slomianego sandalka, ktory czlowiek nosil na nodze, i z zelaznej podkowy konskiego kopyta, i tak tekko nosi sie zazwyczaj w parze, jeden w kazdej rece. W tym, ze kryje grzbiet reki, jest podobny do zachodniego kastetu (brass knuckle), lecz w odroznieniu od kastetu, ktory tylko owija stawy palcow, tekko kryje caly grzbiet reki jedna powierzchnia, oslaniajac piesc i dajac jedynemu ciosowi piesci przez swa mase wiekszy ciezar. Bedac mala czescia, jest latwy do ukrycia w jednej rece i trudny do dostrzezenia z daleka, i tak w epoce krolestwa Ryukyu, gdy noszenie broni bylo surowo zakazane, byl uczony w tajemnicy przez wiesniaka i mistrza sztuk walki jako pasmo samoobrony.

Kolczuga legionisty rzymskiego

Lorica hamata to zbroja, ktora rzymski legion nosil najdluzej, a sama lacinska nazwa hamata pochodzi od hamus, haka, i oznacza napiersnik z hakowanych ogniw. Male zelazne ogniwka, kazde polaczone z czterema sasiadami, byly tkane razem jakby w tkanine, a rzedy ogniw nitowanych i rzedy ogniw pelnych przebijanych przeplataly sie, i ta tkanina jest jej najostrzejszym znakiem. Pojedyncza zbroja byla wykonana z co najmniej dwudziestu tysiecy, a co najwyzej trzydziestu tysiecy ogniw, a na barkach podwojna warstwa byla dodawana, by zrobic mocne siedzenie przeciw ciosowi spadajacemu z gory. Lorica segmentata z plyt lamelarnych jest najlepiej znanym znakiem Rzymu w filmie i dramacie historycznym, lecz w prawdzie hamata zakorzenila sie znacznie wczesniej i zyla znacznie dluzej, i byla noszona jednako przez auxilia, kawalerie i wielu legionistow. Pojedyncza zbroja wazyla okolo dziesieciu do pietnastu kilogramow, niewiele wiecej niz segmentata, a z wielka zaleta, ze przerwane ogniwo moglo byc wymienione na miejscu w obozie, hamata zajela miejsce najbardziej praktycznego pojedynczego elementu zbroi w polu.

Koreańska zbroja z metalowymi płytami wszytymi w tkaninę

Dujeong-gap ('zbroja z lebkami gwozdzi') to wschodnia brygantyna, jedna z najbardziej charakterystycznych postaci wojskowej zbroi dynastii Joseon w Korei, wykonana przez polozenie malych zelaznych plytek scisle miedzy dwoma warstwami tkaniny i ich umocowanie mosiezynymi nitami wbitymi z zewnatrz. Ogladana z zewnatrz, na licu z niebieskiej lub czerwonej tkaniny, okragle glowy mosiezynych nitow staja w rownych rzedach tworzac wyrazny wzor z kropek, i od tego zbroja wziela sama swa nazwe, zbroja z lebkami gwozdzi. Wewnatrz, zelazna plytka wielkosci dloni jest umocowana przy kazdym nicie, i tak nawet jesli nit w jednym miejscu sie poluzuje, plytka w innym wciaz jest zywa, tworzac strukture miekka i nieustepliwa. W swojej zewnetrznej postaci jest bardzo podobna do zachodniej brygantyny, lecz jej linia macierzysta lezy blizej zbroi bawelnianej (mian-jia) Chin mongolskich i Ming-Qing, i tak postrzega sie ja jako owoc oddzielnego wzrostu wschodnioazjatyckiej linii nitowanej zbroi. Od konca XVI wieku, gdy wojna Imjin (1592-1598) wstrzasnela armia Joseon, zajela swoje miejsce jako standard, a do konca XIX wieku byla noszona jednako przez piechura, jezdzca i straz krolewska.

Hiszpański hełm z grzebieniem z XVI wieku

Morion (hiszp. morrion) to otwarty helm, ktory wzrosl w Europie XVI i XVII wieku, a jego znakiem jest wysoki grzebien biegnacy posrodku czaszki i szerokie rondo zakonczone ostrzem z przodu i z tylu. Twarz stoi calkiem otwarta, tak ze widok, oddech i sluch sa o wiele lepsze niz pod zamknietym helmem, a helm pasowal do dlugich marszow i polowych trudow armii XVI wieku. Wysoki grzebien posrodku nie jest jedynie ozdoba, lecz czescia konstrukcyjnego wzmocnienia, ktora odbijala cios miecza lub bojowego cepa schodzacy z gory, a szerokie rondo kryło ramie i szyje przed strzalami i kamieniami spadajacymi z gory. Jego prosty ksztalt pozwalal kuc go w wielkiej liczbie, i tak stal sie standardowym nakryciem glowy hiszpanskiego tercio, a przez kolonialne zalogi Nowego Swiata i straze dworow Europy przekazal sie az do dzis, gdy nawet teraz Gwardia Szwajcarska Papieska w Watykanie nosi polerowany morion jako czesc swojego ceremonialu.

Wyposażenie ochronne dla wielbłądów bojowych pustyni

Zbroja wielblada to zbroja wykonana, by kryc zwierze kawalerii wielbladziej, ktora przemierzala pustynie Bliskiego Wschodu, Polnocnej Afryki i Indii. Jej znakiem jest to, ze jest mniejsza, lzejsza i bardziej otwarta w tkaninie niz zbroja konia tej samej epoki. Byla utkana ze skory, filcu, malej kolczugi i malych plytek, polaczonych w panele, ktore kryly piers, dlugi kark i flanki, a grzbiet, z jego dwoma wielkimi garbami wzniesionymi ku gorze, byl naturalnie zostawiany nago, tak ze na nim mozna bylo polozyc siodlo lub maly howdah. Tam gdzie zbroja konia szukala mocno owinac jedna powierzchnie, zbroja wielblada kladla wieksze waze na zachowanie oddechu zwierzecia zywym pod palacym sloncem pustyni i w piasku, i tak otwarta tkanina, przez ktora wiatr mogl przechodzic miedzy kolczuga a mala plytka, byla powszechna. Przede wszystkim cialo wielblada samo sluzylo jako bron, gdyz zapach zwierzecia niepokoil konie wroga i lamal ich szeregi, i tak zbroja wielblada stala jako narzedzie, by utrzymywac te bron-zwierze zywa tak dlugo, jak to mozliwe.

Okrągła tarcza szeroko stosowana od starożytności do średniowiecza

Okragla tarcza to galaz tarczy wykonana z plaskiego krazka jednej okraglej powierzchni, a jej najwyrazniejsza postacia jest okragla tarcza noszona przez wojownika wikinga Skandynawii w VIII-XI wieku. Byla wykonana z lekkich desek drewnianych (najczesciej lipy lub jodly), o srednicy okolo siedemdziesieciu pieciu do dziewiecdziesieciu centymetrow, polaczonych z krzyzowym ulozeniem slojow, z zelaznym umbo posrodku, ktore kryje piesc czlowieka, i wewnatrz umbo z krotka rekojescia trzymana jedna reka. Wazac trzy do pieciu kilogramow, byla wystarczajaco lekka, by byc swobodnie wymachiwana jedna reka, w porownaniu z wielkimi tarczami latawcowymi i okraglymi targami tej samej epoki, a umbo samo bylo uzywane jako bron, uderzane prosto w twarz lub reke miecza wroga. W murze tarcz (skjaldborg), w ktorym wojownicy stali w jednej linii i lekko zachodzili swoimi tarczami, ta sama tarcza miala swoje najwieksze siedzenie, podczas gdy wojownik niosacy jedna sam, z mieczem i toporem kazdy w jednej rece, plynal z boku na bok i walczyl.

Opancerzona platforma na grzbiecie słonia bojowego

Howdah to mala wiezyczka postawiona na grzbiecie slonia bojowego, czesc wyposazenia wojennego, ktora sama byla pojedyncza mala forteca polozona na grzbiecie jednego zwierzecia. Na pokladzie z grubych desek drewnianych i pasow zelaznych wznoszono boczne sciany wysokosci piersi, a wewnatrz siedzialo dwoch lub trzech, czasem czterech lucznikow i wlocznikow, ktorzy strzelali z luku i wlocznia, a w bocznych scianach wyciete byly male strzelnice, tak ze strzaly mogly byc wypuszczane z jednej strony, podczas gdy odbijano strzaly wroga. Wielkim znakiem tego siedzenia byla jego wysokosc: howdah polozony na grzbiecie stal okolo trzech do czterech metrow nad ziemia, a lucznicy na nim spogladali jednym rzutem oka na cala linie piechoty wroga. W Indiach i w poludniowo-wschodniej Azji ta sama wiezyczka byla takze siedzeniem krola i generala, a pojedynczy howdah stal jako pojedynczy punkt posrodku armii wroga, i z niego rozkazy szly do kazdej czesci armii przez sztandar i gest. Dwor mogolski i krolewskie rody Radzastanu odkladaly takze wspaniaty ceremonialny howdah, ambari, zdobiony zlotem i srebrem i jedwabnymi zaslonami, jako ruchomy tron, i tak ta sama wiezyczka chodzila tam i z powrotem miedzy czescia wyposazenia wojennego a czescia tronu.

暗黑騎士 · Dark Knight — Upadły wojownik związany z ciemnością

Klasa łącząca moc ciemności z walką wręcz. Przeciwieństwo paladyna — konsumuje własną siłę życiową, by posługiwać się potężną mroczną magią. Znany z przytłaczającej siły ataku i zdolności do siania strachu, ale jako cenę nosi klątwę, która nieustannie pożera jego witalność.

龍騎士 · Rycerz Smoka — Niebiański wojownik, który zawarł pakt ze smokiem

Niezwykle rzadka klasa bojowa, która zawarła kontrakt lub więź ze smokiem i walczy u jego boku. Nawet sam rycerz smoka jest na szczycie siły bojowej, ale sparowany ze smokiem, żadna armia nie może im sprostać. Więź ze smokiem wzmacnia się, im czystsze serce rycerza.

狂戰士 · Berserker — Szalejący wojownik, który przekracza granice przez wściekłość

Klasa bojowa, która w walce porzuca rozum i wchodzi w instynktowny stan wściekłości (Szał), wyzwalając eksplozywną siłę ataku. Ignoruje obronę i skupia się czysto na ataku; w stanie szału może utracić zdolność rozróżniania przyjaciela od wroga. Wywodzi się od berserkerów z nordyckiej mitologii.

戰士 · Warrior — Podstawowa klasa walki wręcz, walcząca siłą i wytrzymałością

Najbardziej podstawowa klasa bojowa, prowadząca walkę wręcz przy użyciu broni fizycznej, takiej jak miecze, topory i broń obuchowa. Znany z wysokiego HP i obrony, wojownik stoi na czele każdej drużyny. W zależności od specjalizacji dzieli się na buildy defensywne (tank) lub ofensywne (DPS).

Lew Nemejski · Niezniszczalna bestia — Nieśmiertelne stworzenie z mitologii greckiej

Lew nemejski (greckie Leon Nemeios) to w mitologii greckiej olbrzymi lew o zlocistej sierści zamieszkujacy dolinę Nemei w polnocno-wschodnim Peloponezie, cel pierwszej z dwunastu prac Heraklesa. Wedlug Teogonii Hezjoda jest synem Tyfona i Echidny (lub Ortrosa i Chimery); wariant tradycji każe go zrzucic z nieba Selene, bogini ksiezyca. Cecha rozstrzygajaca byla skora, ktorej zadna bron z brazu ani zelaza nie mogla przebic. Herakles probowal bez skutku luku, miecza i maczugi, zagonil lwa do jaskini o dwoch wejsciach, zatkal jedno z nich i udusil bestie golymi rekami. Do oprawienia zadne ostrze nie wystarczalo; jedynie wlasne pazury lwa mogly przeciac skore, podstep ujawniony przez Atene. Herakles nosil te skore przez cale zycie jako plaszcz, z czaszka jako helmem, a skora lwa stala sie najlatwiej rozpoznawalnym atrybutem ikonograficznym herosa.

Hydra · Lernejska bestia — Mityczne wielogłowe stworzenie

Hydra (greckie Hydra, lacinskie Hydra) jest najslynniejszym wieloglowym potworem mitologii greckiej, dokladniej Hydra Lernejska od swego bagiennego siedliska w Lernie na Peloponezie. Jest corka Tyfona i Echidny, siostra Cerbera, Chimery i Ortrosa, wychowana osobiscie przez bogine Here jako proba dla Heraklesa. Kanoniczna liczba jej glow to dziewiec, choc warianty siegaja od siedmiu do stu; jedna srodkowa glowa jest niesmiertelna. Jej charakterystyczna moc to regeneracja: po kazdej sciecie wyrastaja dwie nowe glowy. Jej oddech i krew sa smiertelnie trujace. Jako druga z dwunastu prac Heraklesa, Hydra ulegla dzieki pomocy bratanka Jolaosa, ktory pochodnia wypal kazda ucieta szyje, az wreszcie heros odcial niesmiertelna glowe i pochowal ja pod wielkim glazem. Herakles zanurzyl wowczas swoje strzaly w krwi Hydry, rozpoczynajac lancuch zatruwan przebiegajacy przez reszte mitologii greckiej.

Centaur · Półczłowiek, półkoń — Legendarna istota z mitologii greckiej

Rasa z mitologii greckiej z ludzkim tulowiem polaczonym z cialem konia, zamieszkujaca przede wszystkim gore Pelion w Tesalii. Wiekszosc centaurow przedstawiana jest jako dzika i lubiezna — slynna Centauromachia wybuchla, gdy pijani na weselu Pejritoosa zaatakowali panne mloda Hippodamje i kobiety Lapitow (poludniowe metopy Partenonu, 447-432 r. p.n.e.). Decydujacym wyjatkiem jest Chejron, syn Kronosa i nimfy Filiry, mistrz medycyny, muzyki, filozofii i astronomii, oraz nauczyciel Heraklesa, Achillesa, Jazona i Asklepiosa. Postrzelony przypadkowo zatruta hydra strzala Heraklesa, oddal swa niesmiertelnosc Prometeuszowi, by zakonczyc niekonczacy sie bol, a Zeus umiescil go na niebie jako konstelacje Centaura.

Pegasus · Skrzydlaty Koń — Legendarna istota z mitologii greckiej

Pegaz to biały koń ze skrzydłami znany z mitologii greckiej. Uznawany jest za symbol piękna i wolności, towarzyszy bogom i bohaterom w wielu opowieściach. Jego wizerunek utrwalił się w sztuce i literaturze.

Cerber · Strażnik Hadesu — Legendarny trójgłowy pies

Olbrzymi trzyglowy pies mitologii greckiej, postawiony u bramy podziemia Hadesa. U Hezjoda, Teogonia 310-318 (ok. 700 p.n.e.), jest dzieckiem potworow Tyfona i Echidny oraz bratem Hydry, Chimery i Ortosa; Hezjod nadaje mu piecdziesiat glow, lecz od Pindara i Stezychora w V w. p.n.e. kanoniczna jest forma trojglowa (Apollodor, Biblioteka 2.5.12, I-II w. n.e.). Jego zadanie jest dwukierunkowe: nie pozwala umarlym wstac ani zywym zstapic. Dwunasta i ostatnia praca Heraklesa polegala na sprowadzeniu Cerbera zywego z podziemia; Eneida Wergiliusza 6.417-425 (19 r. p.n.e.) pokazuje, jak Sybilla rzuca placek z miodu i ziol odurzajacych, ktory natychmiast usypia trzy glowy, a Dante w Piekle 6.13-33 (ok. 1308-1320) stawia go jako straznika lakomcow w trzecim kregu pieklа. Trzyglowy pies Fluffy ('Puszek') w 'Harry Potter i Kamien Filozoficzny' J. K. Rowling (Bloomsbury, 1997), uspiony muzyka, jest bezposrednim potomkiem tego samego kanonicznego motywu.

Skeleton Warrior · Nieumarły Żołnierz — Wojownik powstały z martwych

Szkieletowy wojownik to nieumarły bojownik zbudowany wyłącznie z kości, ożywiany przez magię nekromantyczną lub klątwy. Często występuje w średniowiecznych i fantastycznych światach, zarówno w grupach, jak i pojedynczo.

Indra · Bóg piorunów — Najwyższe bóstwo hinduistyczne

Indra to bóg piorunów, deszczu i wojny w mitologii hinduskiej. W czasach wedyjskich był królem bogów i zajmował centralną pozycję w panteonie. Jego bronią jest vajra, symbolizująca błyskawicę.