Mroczny

暗黑騎士 · Dark Knight — Upadły wojownik związany z ciemnością

Klasa łącząca moc ciemności z walką wręcz. Przeciwieństwo paladyna — konsumuje własną siłę życiową, by posługiwać się potężną mroczną magią. Znany z przytłaczającej siły ataku i zdolności do siania strachu, ale jako cenę nosi klątwę, która nieustannie pożera jego witalność.

降靈術師 · Necromancer — Zakazany mag kontrolujący śmierć

Zakazana klasa magiczna wskrzeszająca duchy umarłych lub kontrolująca zwłoki do walki. Sklasyfikowana jako nielegalna w większości narodów, ale moc nekromancji przewyższa wszelką inną magię. Najbardziej przerażająca klasa magiczna zdolna do nieograniczonego uzupełniania sił.

術士 · Warlock — Przeklęty mag, który zawarł pakt z transcendentną istotą

Klasa pożyczająca moc magiczną poprzez zawarcie paktu z transcendentną istotą, taką jak demon, starożytny bóg lub duch. W przeciwieństwie do maga studiującego teorię, czarownik otrzymuje zdolności przyznane przez patrona. Koszt paktu (dusza, czas życia, wolna wola itp.) jest zawsze obecny.

暗殺者 · Assassin — Specjalista od śmierci, który kończy wszystko jednym ciosem

Klasa specjalizująca się w cichym i pewnym eliminowaniu celów. Zbudowana na technikach skradania łotra, z dodatkiem technik zabijania, trucizn, środków znieczulających i wyspecjalizowanej broni. Istnieje w każdym świecie jako narzędzie polityczne i konieczne zło.

狂戰士 · Berserker — Szalejący wojownik, który przekracza granice przez wściekłość

Klasa bojowa, która w walce porzuca rozum i wchodzi w instynktowny stan wściekłości (Szał), wyzwalając eksplozywną siłę ataku. Ignoruje obronę i skupia się czysto na ataku; w stanie szału może utracić zdolność rozróżniania przyjaciela od wroga. Wywodzi się od berserkerów z nordyckiej mitologii.

盜賊 · Rogue / Thief — Wszechstronny rozwiązywacz problemów pracujący w cieniu

Klasa łącząca umiejętności niewaleczne, takie jak skradanie, rozbrajanie pułapek, otwieranie zamków i kieszonkowanie z walką nastawioną na zasadzki. Preferuje walkę przez zasadzki, trucizny i przewagi środowiskowe zamiast bezpośredniej konfrontacji. Jedyny specjalista w drużynie od rozpoznania, rozbrajania pułapek i infiltracji.

Strix · Nocny ptak — Wampiryczny ptak z mitologii starożytnej

Wampiryczny nocny ptak mitologii rzymskiej i greckiej, drapieznik, ktory zakrada sie do sypialni spiacych niemowlat, by pic ich krew i wnetrznosci. Bywa opisywany raz jako czarownica przemieniona w ptaka, raz jako demon zrodzony w postaci ptaka. Kanonicznym opisem jest Owidiusz, Fasti 6.131-168 (ok. 8 r. n.e.) — 'z wielka glowa, wpatrzonymi oczami, dziobem przystosowanym do grabienia, szarymi piorami i zakrzywionymi szponami' — opisuje takze rytual bogini Karny z galązką glogu chroniacy nowo narodzonego Prokasa. Etymologicznie postac jest bezposrednim przodkiem pozniejszej europejskiej tradycji wampirycznej: rumunski strigoi, wloskie strega ('czarownica') i francuska stryge pochodza wszystkie od lacinskiego strix.

Chimera · Stworzenie hybrydowe — Mitologiczna bestia o cechach wielu zwierząt

Zlozony potwor mitologii greckiej: lew z glowa, kozla z tulowiem (z grzbietu wyrasta dodatkowa kozla glowa) i waz z ogonem, a paszcza wieczsnie zionie ogniem. Wymieniona po raz pierwszy w 'Iliadzie' Homera VI, 179-183 (ok. VIII w. p.n.e.); w 'Teogonii' Hezjoda, 319-325 (ok. 700 r. p.n.e.), corka Tyfona i Echidny, siostra Cerbera i Hydry. Pustoszyla Likie, az heros Bellerofont, dosiadajac skrzydlatego konia Pegaza, wbil w jej paszcze wlocznie obciazona olowiem; jej wlasny ogien stopil olow, ktory spalil jej wnetrznosci (Apollodor, Biblioteka 2.3.1). Od czasow renesansu 'chimera' stala sie powszechnym slowem dla kazdego hybrydowego badz iluzorycznego stworzenia, a w biologii chimerizm (Hans Spemann, lata 1920) oznacza organizm o dwoch roznych genotypach.

男爵 · Baron — Pierwszy szczebel szlachty dziedzicznej

Najniższy z dziedzicznych tytułów szlacheckich. Baron rządzi małą domeną i przypisanymi do niej chłopami, i jest winien służbę wojskową wyższemu panu jako wasal. Baronia obejmuje zazwyczaj jedną do kilku wsi, a baron sam sprawuje pańszczyźniane prawo sądzenia. W settingach fantasy to ranga najczęściej obsadzana jako wczesny czarny charakter lub lokalna figura władzy.

伯爵 · Count / Earl — Prawdziwa Władza za Regionalnym Rządem

Kręgosłup feudalnej hierarchii szlacheckiej. Hrabia rządzi od kilku do dziesiątek domen, z wieloma wicehrabiami i baronami jako własnymi wasalami. To pierwszy rang zdolny do wywierania prawdziwego wpływu na władzę królewską poprzez niezależną siłę militarną i ekonomiczną. To także tytuł najsławniej kojarzony ze szlachtą wampiryczną — Hrabia Dracula jako najwyższy przykład.

貴妃 · Szlachetna Małżonka — Druga tylko po Cesarzowej, Najwyżej Rankingowa Cesarska Małżonka

Najwyższy tytuł wśród cesarskich małżonek, drugi tylko po cesarzowej. Gdyby pozycja cesarzowej stała się wakująca lub gdyby zachorowała, szlachetna małżonka efektywnie staje się szefową wewnętrznego dworu. Choć nominalnie sklasyfikowana poniżej cesarzowej, szlachetna małżonka, która monopolizuje łaskę cesarza, często sprawuje realną władzę, która przewyższa władzę cesarzowej — mierzoną czasem spędzonym w cesarskiej sypialni i liczbą cesarskich synów, których rodzi. Yang Guifei z dynastii Tang jest najsławniejszą Szlachetną Małżonką w historii; w fantasy, stoi w centrum intensywnej walki o władzę z cesarzową.

太后 · Cesarzowa Wdowa — Ręka Poruszająca Imperium zza Pleców Obecnego Cesarza

Cesarzowa zmarłego cesarza i matka panującego cesarza. Zajmuje pozycję powyżej nawet aktualnej cesarzowej w oficjalnej hierarchii, a podczas panowania młodego lub niezdolnego cesarza efektywnie rządzi całym imperium przez regencję — rządząc zza parawanu. Historyczne postacie jak chińska Cesarzowa Wdowa Cixi i Agrypina Młodsza z Rzymu sprawowały władzę, która niekiedy przekraczała władzę cesarza. W fantasy cesarzowa wdowa pojawia się albo jako prawdziwy ukryty mózg operacji, albo jako potężna protektorka wspierająca protagonistę.

最下層民 — Najniższa warstwa społeczna

Najniższa warstwa porządku społecznego. Niewolnicy, potomkowie skazanych przestępców oraz członkowie napiętnowanych zawodów — rzeźnicy, błaźni, zbieracze zwłok — należą do tej klasy. Otrzymują niemal żadnej ochrony prawnej i mają zakaz posiadania ziemi, zdobywania wykształcenia lub wykonywania pewnych zajęć. W settingach fantasy mogą mieć zakaz używania magii lub być przymusowo werbowani.

Lucyfer · Niosący światło — Upadły archanioł, książę pychy

Lucyfer (lacinskie Lucifer — 'przynoszacy swiatlo', hebrajskie Heylel — 'gwiazda poranna') to najslawniejszy upadly aniol w tradycji chrzescijanskiej — decydujacy kanon — i Ksiaze Pychy (Pride, Superbia) Siedmiu Grzechow Glownych — pierwotnie najchwalebniejszy archaniol Boga, ktory upadl z nieba z powodu pychy chcacej zrownac sie z Bogiem i stal sie Krolem Piekla — decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac. Pseudonimy — Szatan (Satan), Gwiazda Poranna (Morning Star, Lucifer), Heylel ben Szachar (Heylel ben Shahar), Helel (Helel), upadly archaniol, Krol Piekla — to decydujace kanoniczne slownictwo. Decydujacy kanon Starego Testamentu to decydujacy kanon pochodzenia Izajasza (Isaiah) 14:12-15 z okolo VI wieku p.n.e. — 'Jakos to spadl z nieba, jutrzenko (Heylel ben Shahar), corko zorzy! Powalony jestes na ziemi, ty, ktorys pokonywal narody!'. Decydujacy kanon literacki to decydujacy kanon Boskiej Komedii (Divina Commedia) Pieklo (Inferno) Pieśń 34 Dantego Alighieri (Dante Alighieri) z okolo 1308-1320 r. — olbrzym z trzema twarzami i szescioma skrzydlami, zamarzniety po piers w lodzie Kocytu (Cocytus) — i Raj utracony (Paradise Lost) Johna Miltona (John Milton) z 1667 r. — Lucyfer jako tragiczny bohater wolnej woli.

Szatan · Przeciwnik — Książę gniewu, oskarżyciel ludzkości

Szatan (hebrajskie Satan, greckie Satanas, lacinskie Satanas, aramejskie Satana) to najwyzszy demon tradycji judeochrzescijansko-islamskiej — decydujacy kanon, decydujace kanoniczne slownictwo wywodzace sie z hebrajskiego 'satan' oznaczajacego 'przeciwnik' lub 'oskarzyciel'. Pseudonimy Diabolos (greckie 'oszczerca'), diabel (devil), Lucyfer ('niosacy swiatlo'), Belial, Beelzebub, Iblis (islamski Szatan), stary waz (old serpent), wielki smok i ksiaze ciemnosci (prince of darkness) to decydujace kanoniczne slownictwo. Decydujacy kanon tekstowy to decydujacy kanon pochodzenia Hioba (Job) rozdzialy 1:6-12 i 2:1-7 z okolo VI-IV wieku p.n.e. — przeciwnik (the-satan, z przedimkiem okreslonym), ktory wystawil na probe Hioba (Job) w niebianskim sadzie — i decydujacy kanon Zachariasza (Zechariah) 3:1-2 z okolo VI-V wieku p.n.e. — Szatan oskarzajacy Jozuego (Joshua). Decydujacy kanon 40-dniowego kuszenia Jezusa Chrystusa na pustyni w Ewangelii Mateusza (Matthew) 4:1-11 i Ewangelii Lukasza (Luke) 4:1-13 z I wieku n.e., decydujacy kanon wojny niebianskiej w Apokalipsie (Revelation) 12:7-9, w ktorej wielki smok Szatan zostal stracony przez archaniola Michala, i decydujacy kanon tysiacletniego zwiazania i ostatecznego wiecznego jeziora ognia w 20:1-3 i 20:10.

Asmodeusz · Książę pożądliwości — Demon niszczący małżeństwa

Asmodeusz (hebrajskie Ashmedai, greckie Asmodaios, lacinskie Asmodaeus) to wielki demon pozadania, zniszczenia malzenstwa i gniewu zydowskich apokryfow i tradycji chrzescijanskiej — decydujacy kanon, decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac wywodzaca sie z perskiego zoroastryjskiego Aeshma-daevy (Aeshma-daeva, 'demon gniewu'). Etymologia to decydujace kanoniczne slownictwo zoroastryjskiej Awesty (Avesta) Aeshma (Aeshma, 'gniew') + daeva (daeva, 'zly bog'), a hebrajskie Ashmedai (Ashmedai) i greckie Asmodaios to decydujace kanoniczne slownictwo. Decydujacy kanon tekstowy to Ksiega Tobiasza (Book of Tobit) rozdzial 3 werset 8 z okolo 200 p.n.e. zydowskich apokryfow — decydujacy kanon demona pozadania, ktory zabil siedmiu mezow Sary (Sarah) w noc poslubna — i rozdzial 3 werset 17, rozdzial 6 wersety 14-18 i rozdzial 8 wersety 1-3 — decydujacy kanon, w ktorym archaniol Rafal (Raphael) kazal Tobiaszowi (Tobias) spalic watrobe i serce ryby na kadzidle, a dym przegonil Asmodeusza, a Rafal zwiazal go w Gornym Egipcie. Testament Salomona (Testament of Solomon) rozdzial 5 z okolo I-III wieku n.e. — decydujacy kanon pozadania zony Salomona — i Lemegeton (Lesser Key of Solomon, Ars Goetia) z okolo XVII wieku — decydujacy kanon jako 32. krol 72 demonow.

Mara · Buddyjski król demonów pożądania — Przeszkoda oświecenia

Mara (sanskryckie Māra, pali Māra) to demonski krol mitologii buddyjskiej — decydujacy kanon — wywodzacy sie z sanskryckiego 'Māra' oznaczajacego 'smierc, zniszczenie' — decydujace kanoniczne slownictwo — pan szostego nieba krolestwa pragnien (Kāmadhātu), Paranirmita-vaśavartin, ktory kusi ludzi pragnieniem i iluzja, aby zablokowac wyzwolenie — decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac. Pseudonimy — Māra (Māra), Demonski Krol, Bog Smierci, Pan Krolestwa Pragnien, Māra Pāpīyas (Māra Pāpīyas, Zly) — to decydujace kanoniczne slownictwo. Decydujacy kanon tekstowy to decydujacy kanon pochodzenia Padhāna Sutty (Padhāna Sutta) z pali Sutta Nipāty (Sutta Nipāta) z okolo V-III wieku p.n.e. — Budda pokonujacy probe Mary i jego trzech corek pod drzewem Bodhi — i decydujacy kanon Buddhacarity (Buddhacarita) Pieśń 13 Aśvaghoṣy (Aśvaghoṣa) z II wieku n.e.

Bafomet · Bałwan o głowie kozła — Symbol okultyzmu i spisku

Baphomet (lacinskie Baphometh, angielskie Baphomet) to decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac imienia idola, ktorego templariusze (Knights Templar) rzekomo czcili podczas procesow poznego sredniowiecza XIV wieku — decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac androginicznej siedzacej postaci z glowa kozy i ludzkim cialem, z odwroconym pentagramem na czole, skrzydlami nietoperza i pochodnia. Pseudonimy — Baphomet (Baphomet), Koza z Mendes (Goat of Mendes), Koziol Sabatowy (Sabbatic Goat), idol z glowa kozy, symbol ezoteryki i spisku — to decydujace kanoniczne slownictwo. Decydujacy kanon pochodzenia to decydujacy kanon pochodzenia, ze stal sie slawny po tym, jak krol Filip IV (Philip IV, 'Piekny') Francji torturowal templariuszy 13 pazdziernika 1307 r., aby wymusic zeznania, ze czcili 'Baphometa', aby zniszczyc templariuszy, i decydujacy kanon ikonografii 'Baphometa z Mendes' w Dogmat i Rytual Wysokiej Magii (Dogme et Rituel de la Haute Magie, opublikowanym 1854-1856) z 1856 r. przez francuskiego okultysty Eliphasa Leviego (Eliphas Levi, 1810-1875).

Lilit · Wiedźma nocy — Pierwsza żona Adama, matka demonic

Lilith (hebrajskie Lilith, lacinskie Lilith) to zenski demon zydowskiej mitologii — decydujacy kanon — a w niektorych tradycjach 'pierwsza kobieta', uformowana przez Boga z ziemi rownoczesnie z Adamem, nie z jego zebra, ale ktora, uwazajac sie za rowna Adamowi i odmawiajac mu poddania, opuscila Eden i potem zjednoczyla sie z Szatanem (Samael) i urodzila niezliczone demony (Lilim) — decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac. Pseudonimy — Lilitu (Lilitu, mezopotamska), Matka Lilim, Malzonka Samaela, Demonica Nocy, Pierwsza Zona Adama — to decydujace kanoniczne slownictwo. Decydujacy kanon Starego Testamentu to decydujacy kanon pochodzenia Izajasza (Isaiah) 34:14 z okolo VI wieku p.n.e. — 'Lilith (hebrajskie Lilith), stworzenie nocy zamieszkujace z dzikimi zwierzetami'. Decydujacy kanon apokryficzny zydowski to decydujacy kanon Alfabetu Ben Siry (Alphabet of Ben Sira) z okolo VIII-X wieku — mit pierwszej zony Adama — a decydujacy kanon Kabaly to decydujacy kanon Lilith jako malzonki Samaela (Samael) w Zoharze (Zohar) Mojzesza de León (Moses de León) z okolo 1280 r.

Tiamat (akadyjskie Tiamat, od tiāmtum, morze) to najstarsza smocza bostwo jednego siedzenia, polozone w siedmiu tabliczkach babilonskiej epopei stworzenia Enūma Eliš, ktora zajela swoje miejsce okolo XII wieku przed Chrystusem, matka pierwotnego chaosu, ktora personifikuje slona wode. Wraz ze swoim towarzyszem Apsû (slodka woda) tego samego siedzenia stala przed kazdym siedzeniem kosmosu w tym samym siedzeniu, a z pary dwoch siedzen narodzil sie kazdy bog jednego siedzenia. Lecz gdy bogowie pozniejszych siedzen uczynili halas, ktory zlamal pokoj tego samego siedzenia, a Apsû, szukajac ich zniszczenia, zostal sam zabity przez Ea, Tiamat w tym samym siedzeniu wzniosla wielki gniew jednego ciosu, postawila Kingu jako generala jednego siedzenia i poprowadzila armie jedenastu potworow, Mushhushshu (smoka-weza), Ushumgallu (wielkiego lwa-smoka), Bashmu (rogatego weza), ludzi-skorpionow, ludzi-ryb i ludzi-bykow, do wielkiej walki z nowymi bogami jednego siedzenia. Na koncu jednego siedzenia bog burzy Marduk rozszczepil jej cialo na dwoje w tym samym siedzeniu, uczynil niebo z jednej polowy i ziemie z drugiej, a z jej dwoch oczu poplynely dwie wielkie rzeki jednego siedzenia, Tygrys i Eufrat.

Fáfnir to tragiczny smok legendy nordyckiej, zapisany w islandzkiej 'Völsunga saga' z konca XIII wieku oraz w piesniach 'Reginsmál' i 'Fáfnismál' Eddy poetyckiej, zachowanych w rekopisie Codex Regius (GKS 2365 4to, ok. 1270), obecnie w Instytucie Árniego Magnússona w Reykjaviku. Ta sama materia powraca na poczatku XIII wieku w sredniowysokoniemieckim 'Pienśni o Nibelungach' (Nibelungenlied), w ktorej Zygfryd zabija smoka skarbu. Fáfnir byl pierwotnie krasnoludem, jednym z trzech synow krola Hreiðmarra; zachlanny na zloto przyniesione jako okup za przypadkowo zabitego brata Otra przemienionego w wydre — skarb zawieral pierscien Andvaranaut, odebrany krasnoludowi Andvariemu i przezen przeklety — zabil ojca, wygnal brata Regina i przemienil sie w pluje jad wyrma, ogromnego beznogiego weza, zwijajacego sie na zlocie. Bohater Sigurðr (po niemiecku Zygfryd) wykopal jame zasadzki na sciezce smoka do rzeki i mieczem Gramr wykutym przez Regina ugodzil Fáfnira od dolu w pozbawiony lusek brzuch; wypicie krwi smoka dalo Sigurðrowi mowe ptakow, a zjedzenie upieczonego serca — madrosc wszystkich rzeczy. Epizod jest bezposrednim zrodlem 'Pierscienia Nibelunga' Ryszarda Wagnera (1869-1876) oraz Smauga w 'Hobbicie' J.R.R. Tolkiena (1937).

Smaug — zwany tez Zlotym, Wspanialym, Olbrzymim — to chciwy zlota smok ognia z 'Hobbita, czyli tam i z powrotem' J.R.R. Tolkiena (George Allen & Unwin, Londyn, 1937), bezposredni wizualny wzor kazdego nowoczesnego smoka fantasy spiacego na skarbie. Jest wielkim szkarlatnoluskim, ze skrzydlami nietoperza, dwunoznym smokiem ognia (czyli, scisle heraldycznie, wywernem), ktory okolo 2770 roku Trzeciej Ery napadl na krasnoludzkie krolestwo Durinowego Ludu pod Samotna Gora (Erebor), wymordowal rod Thrórа i ulozyl sie na zrabowanym skarbie — wraz z Arcyklejnotem Thráina. Okolo stu siedemdziesieciu lat pozniej, w akcji 'Hobbita', hobbit Bilbo Baggins, trzynastu krasnoludow pod wodza Thorina Debowej Tarczy i czarodziej Gandalf wyruszaja do Gory; rozmowa Bilba ze Smaugiem w rozdziale dwunastym ('Wiadomosci z wnetrza') odkrywa jedyne miejsce pozbawione lusek na lewej piersi Smauga. Drozd przenosi tajemnice do Barda Lucznika z Esgaroth, ktorego dziedziczna Czarna Strzala trafia w to miejsce, a Smaug pada martwy do Dlugiego Jeziora. Jego smierc wyzwala Bitwe Pieciu Armii konczaca powiesc.

Wrytra (sanskryckie Vṛtra) to najpotezniejszy zly smok-waz wedyjskiej mitologii indyjskiej i najstarszy kanoniczny przyklad indoeuropejskiego motywu Chaoskampf (bog burzy kontra wielogłowy waz) w zachowanym korpusie tekstowym. Sanskryckie imie wywodzi sie od czasownikowego rdzenia vṛ ('okryc, zamknac'), czyli 'ten, ktory otacza, ten, ktory wstrzymuje'. Wrytra przedstawiany jest jako wielki beznogi waz (ahi, 'waz') albo zwiniety w pierscienie gora. Jego centralna rola to wcielenie suszy: oplatajac swoim cialem siedem wielkich rzek (Sapta Sindhu) subkontynentu indyjskiego, trzyma wody w niewoli i przynosi ludzkosci pragnienie i smierc. Mieszka wewnatrz dziewiecdziesieciu dziewieciu wspolsrodkowych twierdz (pura). Jego wiecznym wrogiem jest bog gromu Indra; pojedynek Indry z Wrytra to centralna bitwa korpusu wedyjskiego, najpelniej opowiedziana w Rigwedzie 1.32 — Indra otrzymuje wadzre ('piorun' lub 'diamentowa maczuge') wykuta przez boskiego kowala Tvaṣṭṛ, lamie dziewiecdziesiat dziewiec twierdz i rozcina glowe Wrytry; siedem rzek uwiezionych w ciele Wrytry wytryska i ozywia subkontynent. W pozniejszych opowieściach hinduskich (Mahābhārata, Bhāgavata Purāṇa) Wrytra zostaje przepisany jako brat Viśvarūpy, syna Tvaṣṭṛ, pierwotnie przyjaciel Indry, zabity boska zdrada, co obciaza Indre grzechem brahmahatyā ('zabicia braminowca').

Bialy Smok (White Dragon) to jeden z pieciu galezi smokow chromatycznych, ktore zakorzenily sie w pierwszej edycji Dungeons & Dragons z 1974 roku Gary'ego Gygaxa i Dave'a Arnesona, zimny lowca, ktory dzierzy calorocznie pokryte sniegiem pola siedzenia polarnego i zmarznieta pustkowie jako swoje terytorium. Luski biale jak snieg topnieja w bialym siedzeniu lodowca i lodu bez jednego cienia, a z jego paszczy wydycha pojedyncza prosta linia zimna, ktora przynosi smierc jednego oddechu, mrozac czlowieka i bestie w jednym siedzeniu. Posrod pieciu smokow chromatycznych, czarnego, niebieskiego, zielonego, czerwonego i bialego, ten stoi w siedzeniu najnizszej inteligencji, lecz instynkt lowiecki bestii jest na tym samym siedzeniu w zamian postawiony najwyrazniej, a raz gdy upatrzyl sobie zdobycz, sciga ja przez dni w jednym siedzeniu z wielka cierpliwoscia. Jego legowisko to jaskinia w lodowcu lub gleboke siedzenie w wiecznym sniegu, a wewnatrz postac cial ludzi i bestii zabitych w tym samym polowaniu, zachowanych na zawsze w lodzie, jest najwyrazniejszym znakiem jednego siedzenia.

Wyrm (staroangielskie wyrm, staronordyckie ormr, starowysokoniemieckie wurm) to bezzogi i bezskrzydlly wezowy smok mitologii germanskiej i nordyckiej, najbardziej archaiczna z form smoczych i odrebny rod od pozniejszego smoka chromatycznego i heraldycznego wywerna. Slowo wywodzi sie z praindoeuropejskiego rdzenia *wérmis ('robak, waz'), pokrewnego lacinskiemu vermis i sanskryckiemu krmi, a forma jest nazywana 'wyrm' w koncowym epizodzie staroangielskiego 'Beowulfa' (wiersze 2200-3182), w ktorym Beowulf zabija straznika skarbu, ktory strzegl go przez piecdziesiat lat, zanim zostal obudzony przez skradziony kielich. Najslawniejszym przykladem jest Jǫrmungandr ('ogromny potwor' lub 'wielka laska'), waz Midgardu otaczajacy swiat i gryzacy wlasny ogon, opisany najpelniej w prozaicznej Eddzie Snorriego Sturlusona (Gylfaginning, rozdzial trzydziesty czwarty, ok. 1220) i w 'Sæmundar Edda'; jest mu przeznaczone spotkac sie z bogiem gromu Thorem podczas Ragnarǫku w pojedynku wzajemnej zaglady. Angielskie tradycje regionalne mnoza te postac: Lambton Worm z Penshaw w hrabstwie Durham (ktorego ballada z 1867 roku opowiada o zabiciu przez sir Johna Lambtona po powrocie z wypraw krzyzowych), Lyminster Knucker z Sussexu (zabity przez saskiego rycerza) oraz Sherborne Wyrm z Devonu.

Imugi to koreanski 'niedokonczony smok', ogromny waz, ktory musi przetrwac tysiac lat asketycznej praktyki w gornych stawach, pod wodospadami i w ukrytych jaskiniach, gromadzac zasluge moralna, zanim zdobedzie perle spelnienia zyczen (yeouiju) i wzniesie sie jako prawdziwy smok. Przedstawiany jest jako waz o niezwykle grubych luskach i ogromnych rozmiarach, z zalazkami dwoch malych rogow na czole; ten sam obraz powraca w opowiesciach zbieranych w prowincjach Pyongan Poludniowy, Gangwon i Jeolla Poludniowy. Najwczesniejsza koreanska wzmianka tekstowa to 'Sun-o-ji' Hong Man-jonga (1678), a najpelniejszym zrodlem sa badania terenowe Son Jin-taea (1900-1950?) wydane jako 'Badania nad opowiesciami ludowymi Korei' (1947) oraz dwunastotomowa 'Kolekcja koreanskich opowiesci ustnych' Im Seok-jaea (Pyongminsa, 1987-1993), klasyfikujaca ponad dwiescie opowiesci o imugi w typach 'imugi i panna' oraz 'smoczy staw'. 'Standardowy slownik jezyka koreanskiego' definiuje imugi jako 'wielkiego weza, ktoremu nie udalo sie zostac smokiem', a koreanski folklor odczytuje go jako poloczenie chinskiego jiao i rodzimych kultow wezowych. Wspolczesne odczytania pojawiaja sie w manhwie 'Kraina wiatru' (Kim Jin, od 1992), w blockbusterze 'D-War' (2007, rezyseria Shim Hyung-rae) i w manhwie 'Myojin Imugi' (Jeong Ju-yeon, 2014).

Czarny Smok (Black Dragon) to jedna z galezi smokow chromatycznych, ktore zakorzenily sie w pierwszej edycji Dungeons & Dragons z 1974 roku Gary'ego Gygaxa i Dave'a Arnesona, wielka jaszczurka o zlym charakterze, ktora panuje na zgnilych siedzeniach bagna i mokradel. Luski czarne jak lakier, dwa dlugie rogi, ktore zaginajа sie do tylu w miare jak rosna, i waskie zolte oczy, ktore lsnia przez mgle, sa najwyrazniejszym znakiem jednego siedzenia, a z jego paszczy wydycha pojedyncza prosta linia silnego kwasu, ktory koroduje nawet stalowy rynsztunek w jednym przejsciu. Zna kazde siedzenie swojego terytorium dokladnie, a sadystyczny zwyczaj niezabijania czlowieka jednym ciosem, lecz dreczenia go powoli i picia jego bolu, wyroznia sie najbardziej posrod innych smokow chromatycznych tego samego siedzenia. Jego legowisko to zatopiona stara swiatynia lub waska, ciemna jaskinia w sercu bagna, gdzie sadza ludzkich niewolnikow i jaszczuroludzi (lizardfolk), by tkali siedzenie labiryntu.