Japońska

Zakrzywiony miecz japońskiego samuraja

Katana to reprezentatywny japonski jednosieczny zakrzywiony miecz, uznawany za symbol stanu samurajow i bron, w ktorej mieszka dusza. Z lagodnie zakrzywiona glownia o dlugosci okolo 60 do 80 cm, jest wykonywana przez wyrozniajace sie kucie, w ktorym tamahagane, stal nefrytowa, jest skladana i kuta raz po raz. Grzbiet glowni, mune, to miekka stal, a ostrze, ha, twarda stal, tak ze ma zarazem gietkosc i ostrosc. Hamon, linia hartowania, powstaly przez yaki-ire, ktore hartuje rozne czesci roznie naniesiona glina, jest wlasciwy kazdej glowni. Jego obecna forma utrwalila sie w okresie Muromachi (1336 do 1573), a noszona ostrzem do gory w pasie, obi, umozliwia szybkie dobycie, iai, ktore tnie w samym akcie dobywania.

Gwiazdki do rzucania japońskich ninja

Shuriken to mala japonska bron miotajaca i, jak sugeruje jego nazwa, oznaczajaca ostrze ukryte w dloni, byla to bron pomocnicza noszona w ukryciu i rzucana. Dzieli sie na dwie wielkie rodziny: bo-shuriken, ksztalt cienkiego kolca lub igly o dlugosci okolo 15 do 25 cm, rzucany ostrzem do przodu, oraz shaken, plaski, wielokoncowy ksztalt gwiazdy, szeroko znany jako gwiazdka do rzucania ninja, o srednicy okolo 10 do 15 cm. Choc kultura popularna przedstawia go jako glowna bron ninja, w rzeczywistosci nie byl bronia glowna, lecz pomocniczym narzedziem odwrocenia uwagi i odstraszenia, ktore rozpraszalo uwage wroga. Noszono ich kilka ukrytych w odziezy lub pasie, a wykonywano je z zelaza lub stali.

Wielofunkcyjne narzędzie ninja

Kunai był pierwotnie japońskim narzędziem wielofunkcyjnym używanym przez kamieniarzy i ogrodników — grube, liściokształtne żelazne ostrze z pierścieniową głowicą na końcu rękojeści. Długi na około 20–30 cm i ważący 200–400 g, był najpierw narzędziem do kopania ziemi i murów, podważania szczelin czy obróbki tynku. Zasłynął, gdy ninja (shinobi) przerobili go na wielofunkcyjne narzędzie i broń: wbity w ścianę lub ziemię jako podpórka pod stopę, przywiązany do liny przez pierścień jako hak czy kotwica, albo w razie potrzeby używany jako sztylet do walki wręcz. Kultura popularna ukazuje go jako broń miotaną na wzór shurikenu, lecz w istocie był ciężki i nieaerodynamiczny, więc rzucało się nim kiepsko. To klasyczny przykład nie broni budowanej celowo, lecz codziennego narzędzia obróconego do użytku wojskowego.

Japońska włócznia ashigaru

Yari to japonska wlocznia o prostym ostrzu, glowna bron pola bitwy w okresie Sengoku (1467 do 1615). Jej grot to prosty, obosieczny szpic, kuty przez platnerzy mieczowych tym samym sposobem co miecz, mocno zlaczony z drzewcem dluga piesta, nakago, wbita gleboko w drewno. Wedlug ksztaltu ostrza istnieje kilka odmian: su-yari o jednym prostym ostrzu, jumonji-yari o bocznych ostrzach w ksztalcie krzyza oraz kama-yari o bocznych ostrzach wygietych jak sierp. Ostrze ma od 15 do 90 cm, a calkowita dlugosc z drzewcem okolo 250 do 650 cm, a szczegolnie dlugi nagae-yari, pika o dlugim drzewcu, byl uzywany masowo przez ashigaru, piechore. Drzewce bylo lakierowane, a ostrze okryte saya, ochronna pochwa.

Kappa · Japoński yokai wodny — rzeczny psotnik z mocą w czaszowej miseczce

Kappa (japonskie Kappa, 'dziecko rzeki') to wodny yokai zamieszkujacy rzeki i stawy Japonii, kanoniczna ikonograficzna postac japonskiej wiary w bostwo wody (suijin), o postaci wielkosci dziecka, z pancerzem zolwiowym (kora), plywanymi blonami na rekach i stopach oraz misa zawierajaca wode (sara) na czubku glowy. Sino-japonskie znaki Kawa-warabe ('dziecko rzeki') odpowiadaja japonskiemu rodzimemu Kawako (dziecko rzeki), Kawataro (chlopiec rzeki) i wielu regionalnym nazwom. Ikonograficzne pochodzenie to polaczenie japonskiej rdzennej wiary w bostwo wody z folklorem utoniec na brzegach rzek i stawach. Decydujacym zrodlem tekstowym jest wpis w ksiedze 40 encyklopedii Wakan Sansai Zue skompilowanej w 1712 r. przez Terajimę Ryoana, ktora usystematyzowala Kappe jako kanoniczna postac z dziobem, pancerzem zolwiowym na plecach i misa na czubku glowy. Kanon wizualny zostal ustanowiony w katalogu yokai Gazu Hyakki Yagyo (1776) Toriyamy Sekiena (1712-1788). Decydujacym nowoczesnym kanonem jest Tono Monogatari z czerwca 1910 r. Kunio Yanagity (1875-1962) — siedemnascie opowiesci ludowych o Kappie z regionu Tono w prefekturze Iwate — ktore ustanowilo japonski folklorystyczny kanon Kappy, a film animowany Summer Days with Coo (Kappa no Ku to Natsuyasumi) Keiichi Hara z 2007 r., wydany 28 lipca 2007 r., ustanowil popularny kanon globalnej ikonografii Kappy XXI wieku.

Oni · Japoński demon — rogaty, kolosalny ludożerczy ogr

Oni (japonskie oni) to gigantyczny i okrutny demon japonskiej tradycji, kanoniczna ikonograficzna postac japonskiego yokai wyrozniajaca sie czerwona lub niebieska skora, rogami na glowie, ostrymi klami, przepaska z tygrysiej skory i wladajacym zelaznym maczuga, kanabo. Etymologia laczy chinski ideogram 'gui' (dusza zmarlych) z japonskim rdzennym rdzeniem 'on' ('ukryc'), zgodnie z kanoniczna hipoteza japonskiego slownika Wakun no Shiori z XVIII wieku skompilowanego przez Tanigawe Kotosuge. Ikonograficzne pochodzenie to zlozenie (1) chinskiej wiary w 'gui', (2) straznikow piekla indyjskiego buddyzmu (naraka-pala z glowami wola i konia), oraz (3) rdzennej japonskiej wiary w gorskie duchy. Najbardziej decydujacym tekstem japonskim jest przedstawienie gorskich duchow w VIII-wiecznym Kojiki (712) i Nihon Shoki (720), a kanoniczna heroiczna narracja to historia Shuten-doji w Konjaku Monogatarishu z XI i XII wieku — w ktorej Minamoto no Yorimitsu (948-1021) prowadzi Czterech Niebianskich Krolow, w tym Watanabe no Tsuna, aby zabic oni Shuten-doji z Gory Oe w prowincji Tanba i przedstawic jego glowe cesarskiemu dworowi. Japonska manga Demon Slayer (Kimetsu no Yaiba) z lat 2016-2020 autorstwa Koyoharu Gotouge ustanowila globalny kanon ikonografii oni XXI wieku.

Onryo · Japoński mściwy duch — przeklinająca zjawa powracająca w urazie

Onryo (japonskie onryo, 'mszczacy sie duch') to japonski mszczacy sie duch zrodzony z niesprawiedliwosci i glebokiej urazy, przynoszacy katastrofy zywym. Znaki kanji laczyc on ('uraza, ressentyment') z ryo ('duch'), dajac 'duch urazy'. Kanoniczna ikonografia to biala shinishozoku (szata pogrzebowa), dlugie czarne splatane wlosy, blada twarz i oczy pelne urazy. Cecha definiujaca, ktora odroznia onryo od innych wschodnioazjatyckich duchow, to to, ze klatwa rozprzestrzenia sie nie tylko na tych, ktorzy skrzywdzili ducha, ale na niezwiazanych przechodniow. Ikonograficzne pochodzenie lezy w kulcie goryo z okresu Heian IX w., w ktorym politycznie pokonani zmarli powracali jako mszczace sie duchy powodujace klatwy i zarazy; kanonicznym przypadkiem jest deifikacja Sugawara no Michizane (845-903). Sztuka kabuki Tsuruya Nanboku IV Tokaido Yotsuya Kaidan (1825), przedstawiajaca kobieca onryo Oiwa, utrwalila kanon wizualny, a nowoczesny kanon J-horroru z powiesci Ring Suzuki Koji (1991), filmu Ring Nakata Hideo (1998) i Ju-on Shimizu Takashi (2002) zglobalizowal postac.

Tsukumogami · Yokai przedmiotów — duch zamieszkujący stuletni przedmiot

Tsukumogami (japonskie tsukumogami, 'kami narzedzia') to japonski yokai-przedmiot, ktory rodzi sie, gdy narzedzie domowe bylo w uzytku przez prawie dziewiecdziesiat dziewiec lat i nabywa duszy. Etymologia tkwi w japonskim tsukumo (dziewiecdziesiat dziewiec), rdzennej animistycznej wierze okresu Heian (794-1185), ze kazde narzedzie, ktore przezyje dziewiecdziesiat dziewiec lat, nabywa swiadomosci i emocji. Kanoniczna ikonografia to Hyakki Yagyo (Nocna Parada Stu Demonow) — procesja personifikowanych parasoli, papierowych lampionow, slomianych sandalow, czajnikow, lutni, mlotkow fortuny i lutni biwa, ktore nabywaja oczu, ramion i nog, aby maszerowac noca. Zwoj Tsukumogami-ki z okresu Muromachi (ok. konca XV w.) i zwoje Hyakki Yagyo Emaki z XVI w. utrwalily kanon wizualny, a seria Gazu Hyakki Yagyo z okresu Edo Toriyamy Sekiena (od 1776 r.) usystematyzowala blisko sto typow tsukumogami w encyklopedycznym katalogu. Motyw niedbale wyrzuconego narzedzia, ktore zywi urazy i mscia sie na zywych, ustanowil postac jako ikonograficzna kondensacje wyrazistej japonskiej etyki mottainai oszczednosci i szacunku do przedmiotow.

Tengu · Japoński yokai gór — mistrz sztuk walki i karzący pychę

Tengu (japonskie tengu, 'niebianski pies') to yokai gor japonskich, przedstawiany z glowa wrony lub czerwona twarza z dlugim nosem, ze skrzydlami na plecach. Mistrz szermierki, sztuk walki i nadprzyrodzonej mocy, tengu wystawia na probe ascetow w gorach lub przekazuje sekretne techniki godnym. Etymologia pochodzi z chinskiego Tian-gou epoki Han ('niebianski pies') z Shanhaijing, ale postac zostala zdecydowanie przeksztalcona w Japonii od VIII wieku. Nihon Shoki z 720 r. odnotowuje pierwsza japonska wzmianke, ale kanoniczna ikonografia skrystalizowala sie w XII w. w Konjaku Monogatari-shu jako awatar zdeprawowanego mnicha. Opowiesci ery Kamakura, takie jak Heike Monogatari, ustalily tengu jako mistrza sztuk walki, przy czym Sojobo z gory Kurama ponoc nauczyl szermierki Minamoto no Yoshitsune. Karasu-tengu z glowa wrony reprezentuje wczesniejsza ikonografie, podczas gdy Daitengu o czerwonej twarzy i dlugim nosie w stroju yamabushi (gorskiego asceta) skrystalizowal sie w okresie Muromachi. Tengu karze dumnych i naucza skromnych.

Nue · Chimera — Legendarny potwór japoński

Nue (japonskie Nue) to kanoniczna ikonograficzna postac chimerycznego yokai epoki Heian, posiadajaca twarz malpy, cialo jenota (tanuki) lub dzikiego kota, nogi tygrysa i ogon weza — jeden z najbardziej tajemniczych zlozonych yokai japonskiej legendy. Nazwa pochodzi od archaicznej japonskiej nazwy rodzimego ptaka drozda zlocistego (Zoothera dauma, po japonsku tora-tsugumi), ktorego smutny i niesamowity krzyk, gdy slyszany, w kanonie zwiastuje katastrofe — kanonicznego ptaka wiary Onmyodo (Droga Yin-Yang) dworu cesarskiego Heian. Ikonograficzne pochodzenie to wiara Onmyodo epoki Heian (794-1185) i skanonizowana tradycja gunki-mono (opowiesc wojskowa) konca XII wieku. Decydujace zrodlo tekstowe to rozdzial Nue Ksiegi 4 Heike Monogatari (Opowiesc o Heike) z poczatku XIII wieku, decydujacy kanon japonskiego gunki-mono: wiosna 1153 r. czarna chmura pojawiala sie kazdego switu nad cesarskim dworem Heian-kyo z gor wschodnich i zaklocala sen Cesarza Konoe (panowal 1139-1155), powodujac jego chorobe; Minamoto no Yorimasa (1104-1180), najwiekszy lucznik epoki Heian, zestrzelil nue z czarnej chmury — decydujacy kanon tekstowy legendy Nue. Katalog yokai Konjaku Gazu Zoku Hyakki z 1779 r. Toriyamy Sekiena (1712-1788) ustanowil wizualny kanon Nue.

Yuki-onna · Śnieżna kobieta — chłodna, smutna piękność pojawiająca się w zamieci

Yuki-onna (japonskie Yuki-onna, 'kobieta sniegu') to blada zenska postac yokai, ktora pojawia sie nagle podczas nocnej zamieci sniegu, kanoniczna ikonograficzna postac japonskiego yokai zimowych gor snieznych, ktora w bialym kimonie, z dlugimi smolisto czarnymi wlosami i bezkrwista twarza zbliza sie do zagubionego podroznika i zamraza go na smierc swoim chlodnym oddechem. Ikonograficzne pochodzenie to polaczenie folkloru smiertelnego mrozu (toshi) regionow obfitych opadow sniegu Japonii w Tohoku, Chubu i Hokkaido z wiara w bostwo gorskie (yama-no-kami). Najwczesniejszy zapis tekstowy to Sogi Shokoku Monogatari, opowiesc podrozna poety renga Sogi (1421-1502) z poznego okresu Muromachi (szacowany pozny XV wiek), opisujaca wysoka kobiete ubrana na bialo spotkana w gorach snieznych prowincji Echigo (obecnie prefektura Niigata). W okresie Edo Yuki-onna zostala usystematyzowana jako kanoniczna yokai w katalogu yokai Gazu Hyakki Yagyo (1776) Toriyamy Sekiena (1712-1788). Decydujacym kanonem jest opowiadanie Yuki-Onna w Kwaidan: Stories and Studies of Strange Things, zbiorze opowiadan w jezyku angielskim opublikowanym w kwietniu 1904 r. przez Lafcadia Hearna (1850-1904, japonskie imie Koizumi Yakumo): drwale Mosaku (starszy) i Minokichi z prowincji Musashi sa uwiezieni w zamieci sniegu i odpoczywaja w chacie, gdzie Yuki-onna zabija Mosaku, ale oszczedza mlodego Minokichiego na jego obietnice nigdy nie ujawniac sekretu; lata pozniej Minokichi zenil sie z kobieta imieniem Oyuki, ktora okazuje sie ta sama Yuki-onna, i ona znika, gdy on lamie sekret. To ustanowilo decydujacy kanon nowoczesnej ikonografii Yuki-onna. Film Kwaidan Masaki Kobayashiego z 1965 r. z odcinkiem Yuki-onna zdobyl Nagrode Specjalna Jury na Festiwalu Filmowym w Cannes i dopelnil globalny kanon.

勇者 · Bohater — Wybrańiec przeznaczony do ocalenia świata

Specjalna klasa wybrana przez bóstwo lub sam świat, aby pokonać pana demonów. Od chwili wybrania wszystkie statystyki rosną w niezwykłym tempie, mogą posługiwać się każdą bronią na najwyższym poziomie i mogą uczyć się każdej magii. Najsilniejsza klasa na świecie, ale ciężar tego brzemienia jest zbyt duży, by nosić go samotnie.

忍者 · Ninja — Japoński wojownik szpiegowski walczący przez ciemność i oszustwo

Klasa specjalizująca się w szpiegostwie, infiltracji i zabójstwach, rozwinięta w japonii w Okresie Walczących Państw. Wyróżnia się dodaniem ninjutsu (忍術), unikalnego zestawu umiejętności magicznych, do technik łotra i zabójcy. Posługują się różnymi ninjutsu, takimi jak Technika Cienia Klonu, Technika Ucieczki Ogiem i Technika Przemiany.

武士 · Samuraj — Japoński wojownik jednoczący sztuki walki i Drogę

Japońska tradycyjna klasa bojowa, szkoląca się w szermierczce, łucznictwie i jeździectwie, przyjmując Bushido (武士道) jako filozofię życia. Nie jest to jedynie zestaw technik walki, ale kompletny sposób życia z honorem, lojalnością i samopośwęceniem jako podstawowymi wartościami. Ponieważ nie boją się śmierci, paradoksalnie stają się najsilniejszymi wojownikami.

Ikoniczny japoński strój sezonowego piękna

Kimono to emblematyczny tradycyjny strój Japonii — odzież o prostym kroju T, mocowana pasem obi, zawsze z lewym panelem na prawym dla żywych. Jego najwynikalniejszą cechą jest ścisła kodyfikacja sezonowych wzorów i tkanin. Warianty jak długorękawowe furisode dla niezamężnych kobiet odzwierciedlają głęboki system sygnalizacji społecznej.

Tradycyjna japońska kurtka na kimono

Haori to tradycyjna japońska kurtka noszona otwarta na kimonie, od bioder do kolan. Zapinana luźno dekoracyjnymi sznurkami (haori-himo). Wywodząca się z jinbaori noszonego przez wojowników na zbroi, stała się formalnym okryciem klasy samurajskiej w epoce Edo, z herbami rodzinnymi (mon) na plecach jako oznaką rangi.

Yamata-no-Orochi ('wielki waz o osmiu odgalezieniach') to najbardziej ikoniczny wielogłowy waz-smok mitologii japonskiej, zapisany na poczatku VIII wieku w dwoch zalozycielskich kronikach panstwa japonskiego: 'Kojiki' (712) skompilowanym przez Ō no Yasumaro i 'Nihon Shoki' (720) skompilowanym pod kierunkiem ksiecia Toneri. Waz ma osiem glow i osiem ogonow, a jego cialo jest tak rozlegle, ze 'pokrywa osiem dolin i osiem grzbietow, z cyprysami i cedrami rosnacymi na grzbiecie i brzuchem zawsze rozpalonym i krwawiacym'. Pojawia sie co roku wzdluz rzeki Hi (dzisiejsza Hii) w krainie Izumo (wschodnia prefektura Shimane) i zada jednej z corek starego malzenstwa Ashinazuchi i Tenazuchi jako trybutu. Po pozarciu siedmiu z osmiu corek powraca po ostatnia, Kushinada-hime, gdy bog burzy Susanoo, wygnany z nieba, schodzi do Izumo. Susanoo przygotowuje yashiori-no-sake (wino destylowane osiem razy) i wlewa je do osmiu wielkich kadzi ustawionych przed osmioma bramami, tak by kazda z osmiu glow Orochiego pila z innej kadzi; czeka, az osiem glow upije sie do utraty przytomnosci. Wtedy oddziela osiem glow i osiem ogonow boskim mieczem Totsuka-no-Tsurugi ('miecz dziesieciu dloni dlugosci'). Gdy ogon szczerbi mu ostrze, znajduje w nim inny, doskonalszy miecz — Kusanagi-no-Tsurugi (zwany tez Ame-no-Murakumo-no-Tsurugi), jeden z Trzech Swietych Skarbow japonskiego domu cesarskiego, dzisiaj przechowywany w sanktuarium Atsuta w Nagoi w prefekturze Aichi.

Ryū to smok japonski, potomek chinskiego longa sprowadzonego w VI wieku wraz z buddyzmem i stopionego z rodzimymi kultami wezowymi i wodnymi. Jego najbardziej widocznym znakiem jest liczba palcow u stop: trzy, czyli najnizszy stopien w hierarchii smokow dalekowschodnich, w przeciwienstwie do pieciu palcow chinskiego smoka cesarskiego i czterech smoka koreanskiego. Najslawniejszy ryū to Yamata-no-Orochi, osmiogłowy i osmiogonny olbrzymi waz zapisany w Kojiki (712, zredagowanym przez Ō no Yasumaro) i Nihon Shoki (720); pokonuje go bog burzy Susanoo-no-Mikoto, upiwszy go sake, a z jego ogona wydobywa miecz Kusanagi-no-Tsurugi, jedno z trzech cesarskich regaliow. Krol-smok Ryūjin wlada morzem i burza oraz zasiada na tronie podwodnego palacu Ryūgū-jō, do ktorego prowadzony jest rybak Urashima Tarō. Ryū jest stalym motywem malowidel sufitowych swiatyn i sanktuariow — 'Naki-Ryū' Kanō Tan'yū (lata czterdzieste XVII w.) w Nikkō Tōshō-gū jest jego ikona — i drzeworytow ukiyo-e takich jak 'Sto widokow gory Fuji' Hokusaia (1834).

Tradycyjny hełm japońskiego samuraja

Kabuto to tradycyjny helm, ktory japonski samuraj nosil wraz ze zbroja. Kilka zelaznych plyt nituje sie, by utworzyc okragly dzwon (hachi), za ktorym zwisa kilka segmentow oslony karku (shikoro) kryjacej szyje i barki, podczas gdy odgiete ku gorze klapy z przodu shikoro (fukigaeshi) chronia boki twarzy i nosily herb rodowy. Z przodu helmu mocowano ozdobe zwana maedate, by na polu bitwy ukazac, kim jest noszacy, i obnosic sie z jego dostojnoscia. W epoce Sengoku dowodcy rywalizowali, by tworzyc wlasne 'przeksztalcone helmy' (kawari-kabuto), ktorych ksztalty wznoszono z lakierowanego papieru, drewna i skory; polksiezyc Date Masamune oraz ozdoba z liscia paproci Tokugawy Ieyasu sa szczegolnie slawne. Masa wynosila okolo 2 do 5 kg zaleznie od ozdoby, wewnatrz wyscielano go miekkim materialem i mocowano paskiem pod broda (shinobi-no-o).

Tradycyjna zbroja japońskiego samuraja

O-yoroi (wielka zbroja) to klasyczna wielkoformatowa zbroja japonskiego samuraja, udoskonalona w epoce Heian dla wojownika konnego. Jest to zbroja lamelkowa, zbudowana z malych luskowatych plytek (kozane) z zelaza i lakierowanej skory, gesto sznurowanych barwnymi jedwabnymi sznurami (odoshi) i wykonczonych z wierzchu skora i jedwabiem ze splendorem. Przede wszystkim byla zaprojektowana do konnego luczenia: pudelkowaty napiersnik otacza cialo, prawy bok kryty osobnym elementem zwanym waidate, by nie przeszkadzac lukowi, a plyta z wytlaczanej skory (tsurubashiri) z przodu nie pozwalala cieciwie zaczepiac sie o lamele. Wielkie kwadratowe oslony barkow (o-sode) zwisaly przy kazdym ramieniu i sluzyly jak male tarcze, kryjac boki, gdy ramiona unosily sie do strzalu. Spodnica zwisajacych plytek (kusazuri) byla podzielona na cztery pola, by noszacy mogl siedziec na koniu, a przy okolo 25 do 30 kg byla to zbroja ciezka. Od epoki Heian po epoke Muromachi noszono ja okolo pieciu wiekow jako zbroje wojownikow wysokiego stanu.

Japoński opancerzony naramiennik samuraja

Kote to zbroja wykonana, by chronic ramie i dlon japonskiego samuraja, zlozona struktura z kolczugi (kusari) i malych zelaznych plytek naszytych na tkaninowy rekaw. W odroznieniu od zachodniej rekawicy plytowej (gauntlet), wykonanej w calosci z plyty, kote laczyl metal i tkanine, by szukac rownowagi gietkosci i ochrony, ukazujac tym filozofie projektowania japonskiej zbroi jako calosci. Grzbiet dloni kryto osobno zelazna plyta (tekko), a przedramie i lokiec otulano kolczuga i malymi plytkami. Zwlaszcza we wczesnej epoce konnego luczenia czesto noszono pojedynczy kote tylko na lewym ramieniu (ramieniu trzymajacym luk) lub chroniono lewe ramie mocniej, asymetryczna praktyka, ktora pokazuje, ze luczenie bylo w sercu walki samurajow. Noszony w komplecie z napiersnikiem, jak o-yoroi lub do-maru, chronil cale ramie i rozwinal sie w rozne formy w ciagu epoki Sengoku.

Japońska zbroja konna epoki samurajów

Uma-yoroi (zbroja konska) to zbroja wykonana, by chronic rumaka bojowego japonskiego samuraja, osobliwa oslona, ktora zastosowala do konia wlasna japonska sztuke wyrobu zbroi. Trzy czesci tworza jej rdzen: bamen, ktory kryje glowe, kubi-yoroi, ktory otacza szyje, i muna-ate, ktory kryje piers, a jest lekka i prosta w porownaniu z zachodnim kropierzem (barding), ktory otulal calego konia. Sposob jej wykonania przez sznurowanie malych luskowatych plytek (kozane) sznurami jest taki sam jak przy o-yoroi samuraja, tak ze zachowywala gietkosc i latwosc naprawy wlasciwe japonskiej zbroi, a zarazem dawala obfita obrone. Bamen czesto zdobiono wspaniale i grozno, ksztaltowany na ksztalt pyska smoka lub zwierza poza zwykla okrywa, co pokazuje, ze estetyka rzemiosla zbroi siegala az konia. Gdy walka konna zyskala na znaczeniu w epoce Sengoku, uzycie uma-yoroi sie rozszerzylo, lecz nigdy nie rozpowszechnilo sie tak szeroko jak zachodni kropierz.

Duża stojąca tarcza feudalnej Japonii

Tate to wielka drewniana tarcza Japonii, stawiana na ziemi i uzywana jako oslona od tylu, stacjonarny element obrony o filozofii uzycia zasadniczo roznej od zachodniej tarczy trzymanej i poruszanej w rece. Wysoka okolo 120 do 150 cm, byla dosc duza, by ukryc cale cialo czlowieka. Uzywano jej glownie w wojnie oblezniczej i obronnej jako oslony, zza ktorej lucznicy, ukryci za tate, strzelali swymi strzalami, a kilka ustawionych w rzedzie tworzylo natychmiastowa sciane. Z tylu stawiano podporke, by ustawic ja ukosnie, a na licu czesto malowano herb, by oznaczyc oboz. Kultura japonskiej szlachty wojennej miala osobliwa tradycje, ze jednostka nie nosila tarczy w rece, zrodzona ze sposobu walki, ktory cenil bronie oburecznie, jak katana i yari, ochrone samej zbroi, oraz wielkie oslony barkow (o-sode). Tak w Japonii tarcza przybrala charakter instalacji obronnej do budowy pozycji, a nie sprzetu osobistego.

Metalowa osłona dłoni z okinawskich sztuk walki

Tekko to mala oslona kostki, ktora wyrosla z kobudo Ryukyu na Okinawie, bardzo prosty kawalek wykonany z plaskiej metalowej plytki, ktora kryje grzbiet piesci, i z dwoch krotkich preтow w jej wnetrzu, ktore palce chwytaja. Mowi sie, ze jego ksztalt i waga zostaly wziete ze slomianego sandalka, ktory czlowiek nosil na nodze, i z zelaznej podkowy konskiego kopyta, i tak tekko nosi sie zazwyczaj w parze, jeden w kazdej rece. W tym, ze kryje grzbiet reki, jest podobny do zachodniego kastetu (brass knuckle), lecz w odroznieniu od kastetu, ktory tylko owija stawy palcow, tekko kryje caly grzbiet reki jedna powierzchnia, oslaniajac piesc i dajac jedynemu ciosowi piesci przez swa mase wiekszy ciezar. Bedac mala czescia, jest latwy do ukrycia w jednej rece i trudny do dostrzezenia z daleka, i tak w epoce krolestwa Ryukyu, gdy noszenie broni bylo surowo zakazane, byl uczony w tajemnicy przez wiesniaka i mistrza sztuk walki jako pasmo samoobrony.

Kagutsuchi · 軻遇突智 — Król Niszczącego Płomienia

Kagutsuchi (Kagutsuchi, Hi-no-Kagutsuchi) to decydujacy kanoniczny bog ognia japonskiej mitologii. Etymologia to japonskie zlozenie kagu ('jasny, promienny') i tsuchi ('duch, dusza') — oznaczajace 'jasna dusza' — decydujace kanoniczne slownictwo, a pseudonim Hi-no-Kagutsuchi ('ogien-Kagutsuchi') wskazuje, ze jest on wcieleniem ognia — decydujacy kanon. Decydujacy kanon tekstowy to Tom 1 Kojiki (Kojiki) — najstarsza zachowana japonska kronika historyczna skompilowana przez Ono no Yasumaro (660-ok. 723) w erze Nara i przedstawiona 43. cesarzowej Genmei (cesarzowa Genmei, 661-721) 28 stycznia 712 n.e. — japonska mitologia kreacyjna — decydujacy kanon, w ktorym bogini matka Izanami (Izanami) umiera od oparzen podczas porodu Kagutsuchiego, a rozwscieczony bog ojciec Izanagi (Izanagi) scina Kagutsuchiego swoim Totsuka-no-Tsurugi (Totsuka-no-Tsurugi, mieczem dziesieciu dlonu) — decydujacy tragiczny kanon mitologiczny. Nihon Shoki (Nihon Shoki) Tom 1 Gorny Rozdzial Ery Bogow, przedstawiony przez ksiecia Toneriego (ksiazke Toneri, 676-735) 44. cesarzowej Gensho w 720 n.e., rowniez decydujaco to rejestruje — decydujacy kanon. Z krwi i fragmentow cial Kagutsuchiego narodzily sie dziesiatki nowych bogow — decydujacy kanon — a Kagutsuchi jest czczony w Fujisan Hongu Sengen Taisha (Fujisan Hongu Sengen Taisha, miasto Fujinomiya, prefektura Shizuoka) — decydujacy japonski kanon wiary wulkanicznej.

Amaterasu · Japońska bogini słońca — Przodek rodu cesarskiego

Amaterasu (Amaterasu-Ōmikami) to najwyzsze bostwo i bogini slonca japonskiej mitologii Shinto — decydujacy kanon — wladczyni Takamagahara i przodek japonskiej rodziny cesarskiej — decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac. Etymologia to Amaterasu (, 'ta, ktora oswietla niebo') + Ōmikami (, 'wielkie bostwo') — decydujace kanoniczne slownictwo — a pseudonimy Ōhirume-no-Muchi (, 'wielka bogini slonca'), Amaterasu-Ōmikami i Wielkie Bostwo Ise to decydujace kanoniczne slownictwo. Decydujacy kanon tekstowy to decydujacy kanon pochodzenia Kojiki Tom 1 z 712 r. n.e. autorstwa Ō no Yasumaro — Amaterasu narodzila sie z lewego oka Izanagi, gdy powrocil z Yomi i sie oczyscil — a decydujacy kanon Amaterasu ukrywajacej sie w Ame-no-Iwato (, Niebianska Skalna Jaskinia) w gniewie z powodu wybrykow jej brata Susanoo, zanurzajacy swiat w ciemnosci. Decydujacy kanon Nihon Shoki Tom 1 Era Bogow z 720 r. n.e. autorstwa Ksiecia Toneri i decydujacy kanon glownego bostwa Wewnetrznego Sanktuarium (Naiku) Wielkiego Sanktuarium Ise oraz rytualu Shikinen Sengū co 20 lat.