LoreArc
kagutsuchi
1 / 1
Kagutsuchi Zobacz wszystko

Kagutsuchi

Kagutsuchi · 軻遇突智 — Król Niszczącego Płomienia

Kagutsuchi (Kagutsuchi, Hi-no-Kagutsuchi) to decydujacy kanoniczny bog ognia japonskiej mitologii. Etymologia to japonskie zlozenie kagu ('jasny, promienny') i tsuchi ('duch, dusza') — oznaczajace 'jasna dusza' — decydujace kanoniczne slownictwo, a pseudonim Hi-no-Kagutsuchi ('ogien-Kagutsuchi') wskazuje, ze jest on wcieleniem ognia — decydujacy kanon. Decydujacy kanon tekstowy to Tom 1 Kojiki (Kojiki) — najstarsza zachowana japonska kronika historyczna skompilowana przez Ono no Yasumaro (660-ok. 723) w erze Nara i przedstawiona 43. cesarzowej Genmei (cesarzowa Genmei, 661-721) 28 stycznia 712 n.e. — japonska mitologia kreacyjna — decydujacy kanon, w ktorym bogini matka Izanami (Izanami) umiera od oparzen podczas porodu Kagutsuchiego, a rozwscieczony bog ojciec Izanagi (Izanagi) scina Kagutsuchiego swoim Totsuka-no-Tsurugi (Totsuka-no-Tsurugi, mieczem dziesieciu dlonu) — decydujacy tragiczny kanon mitologiczny. Nihon Shoki (Nihon Shoki) Tom 1 Gorny Rozdzial Ery Bogow, przedstawiony przez ksiecia Toneriego (ksiazke Toneri, 676-735) 44. cesarzowej Gensho w 720 n.e., rowniez decydujaco to rejestruje — decydujacy kanon. Z krwi i fragmentow cial Kagutsuchiego narodzily sie dziesiatki nowych bogow — decydujacy kanon — a Kagutsuchi jest czczony w Fujisan Hongu Sengen Taisha (Fujisan Hongu Sengen Taisha, miasto Fujinomiya, prefektura Shizuoka) — decydujacy japonski kanon wiary wulkanicznej.

Pochodzenie

Ikonograficzne pochodzenie to wulkaniczna naturalna adoracja archipelagu japonskiego w okresie Yayoi-Kofun (ok. IV wiek p.n.e. - VII wiek n.e.), a decydujacy kanon tekstowy to Tom 1 Kojiki (Kojiki) — najstarsza zachowana japonska kronika historyczna skompilowana przez Ono no Yasumaro (Ono no Yasumaro, 660-ok. 723) w erze Nara i przedstawiona 43. cesarzowej Genmei (cesarzowa Genmei, 661-721) 28 stycznia 712 n.e. — decydujacy kanon japonskiej mitologii kreacyjnej. Decydujacy kanon mitologiczny to decydujacy japonski kanon kreacyjny, w ktorym Izanagi (Izanagi) i Izanami (Izanami) — bogowie maz-zona, ktorzy zrodzili archipelag japonski i bogow — zradzaja Kagutsuchiego (Hi-no-Kagutsuchi) jako swoje ostatnie dziecko, a matka Izanami umiera od oparzen genitalnych, a rozwscieczony ojciec Izanagi scina Kagutsuchiego swoim Totsuka-no-Tsurugi (Totsuka-no-Tsurugi, mieczem dziesieciu dlonu) — decydujacy tragiczny kanon mitologiczny. Z krwi i fragmentow cial Kagutsuchiego rodzi sie dziesiatki nowych bogow (Kuraokami, Kurayamatsumi, Kuramitsuha, Iwasaku, Nesaku itp.) — decydujacy kanon — a Nihon Shoki (Nihon Shoki) Tom 1 Gorny Rozdzial Ery Bogow, przedstawiony przez ksiecia Toneriego (ksiazke Toneri, 676-735) 44. cesarzowej Gensho w 720 n.e., rowniez decydujaco to rejestruje.

Cechy

  • Gigantyczna boska forma, samo cialo zywym wulkanem
  • Zblizenie powoduje, ze otaczajacy teren rozlewa sie w lawe
  • Paradoks tworzenia ognia — zabicie go rodzi wiecej bogow ognia
  • Straznik wulkanow, pozarow lasow, metalurgii i garncarstwa
  • Tragiczne narodziny, ktore zabily jego matke Izanami
  • Sciety przez Totsuka-no-Tsurugi Izanagiego

Opowieści

Wulkaniczna naturalna adoracja archipelagu japonskiego w okresie Yayoi-Kofun to decydujace pochodzenie, a decydujacy kanon tekstowy to Tom 1 Kojiki Ono no Yasumaro z 28 stycznia 712 n.e. i Nihon Shoki Tom 1 Gorny Rozdzial Ery Bogow ksiecia Toneriego z 720 n.e. — decydujacy kanon japonskiej mitologii kreacyjnej. Fujisan Hongu Sengen Taisha (Fujisan Hongu Sengen Taisha, miasto Fujinomiya, prefektura Shizuoka) — zalozona okolo 706 n.e. — to decydujacy japonski kanon wiary wulkanicznej Kagutsuchiego, a swiatynia Akiha (swiatynia Akiha, miasto Hamamatsu, prefektura Shizuoka) — zalozona 718 n.e., glowna swiatynia okolo 800 swiatyn Akiha w calym kraju, ktore czcia Kagutsuchiego jako swoje glowne bostwo — to decydujacy kanon walki z pozarami. Pod polityka nacjonalizacji panstwowego Shinto rzadu Meiji z 1872 r. Kagutsuchi zostal ustanowiony jako kanoniczny bog walki z pozarami w kanonie panstwowego Shinto, a Gigantyczny Wojownik z mangi z 26 grudnia 1979 r. i filmu Hayao Miyazakiego Nausicaa z Doliny Wiatru (Studio Ghibli) z 5 grudnia 1984 r. jest oceniany jako zainspirowany Kagutsuchim. Decydujacy kanon XXI wieku to boss Kagutsuchi z Shin Megami Tensei IV (Shin Megami Tensei IV) (Atlus, Nintendo 3DS) wydanej w Japonii 22 listopada 2007 r. i boss Kagutsuchi z Shin Megami Tensei: Strange Journey (Shin Megami Tensei: Strange Journey) wydanej w Japonii 19 listopada 2008 r. — decydujacy kanon gier wideo, a porownanie giganta ognia Surtra z filmu Marvel Thor: Ragnarok z 17 listopada 2017 r. i kanonu Kagutsuchiego to globalny kanon adaptacji XXI wieku.

Słabość

Slabosci Kagutsuchiego to: (1) Totsuka-no-Tsurugi Izanagiego — najdecydujacy kanoniczna slabosc w Tomie 1 kanonu Kojiki z 712 n.e., w ktorym swiety miecz boga ojca Izanagiego scina Kagutsuchiego na smierc — decydujacy kanon mitologiczny; (2) bogini wody i plodnosci Mizuhanome — decydujacy kanon w kanonie Kojiki z 712 n.e., ze Mizuhanome, bogini wody zrodzona z krwi Kagutsuchiego, uspokaja Kagutsuchiego; (3) pieczetowanie przez swiete swiatynie — decydujacy kanon w kanonie Fujisan Hongu Sengen Taisha i swiatyni Akiha, ze rytualy dedykacji i rytualy pieczetowania swietych swiatyn uspokajaja gniew Kagutsuchiego; (4) niemoznosc kontraktu — w japonskim kanonie Shinto Kagutsuchi nie moze zawrzec kontraktu z ludzmi — wchodzi w interakcje tylko poprzez rytualy dedykacji i pieczetowania; (5) zlamanie rownowagi yin-yang — w japonskim kanonie Shinto yin-yang piec elementow silna woda oslabia Kagutsuchiego; (6) zly rytual dedykacji — decydujacy kanon w japonskim kanonie Shinto, ze zly rytual dedykacji wzywa gniew Kagutsuchiego; (7) matka Izanami — chociaz matka Kagutsuchiego, zmarla z powodu jego narodzin — decydujacy tragiczny kanon; (8) brak zmartwychwstania — decydujacy kanon w kanonie Kojiki z 712 n.e., ze Kagutsuchi nie zmartwychwstaje. Decydujacy kanoniczny final to decydujacy japonski mitologiczny kanon Tomu 1 Kojiki z 712 n.e. — dziesiatki nowych bogow (Kuraokami, Kurayamatsumi, Kuramitsuha, Iwasaku, Nesaku itp.) rodza sie z krwi i fragmentow cial Kagutsuchiego — i decydujacy japonski mitologiczny kosmologiczny kanon 'tworzenie i niszczenie sa nierozdzielne, a nowe zycie rodzi sie ze smierci'.

Znaczenie kulturowe

Kagutsuchi nie jest po prostu ikona boga ognia, lecz kanoniczna ikonograficzna postacia decydujacego japonskiego kanonu boga ognia, ktora przekracza Kojiki Ono no Yasumaro z 28 stycznia 712 n.e., Nihon Shoki ksiecia Toneriego z 720 n.e., Fujisan Hongu Sengen Taisha zalozona okolo 706 n.e., okolo 800 swiatyn w calym kraju, nacjonalizacje Shinto Meiji z 1872 r., Nausicaa z Doliny Wiatru Hayao Miyazakiego z 1984 r., Shin Megami Tensei IV Nintendo z 2007 r. i film Marvel Thor: Ragnarok z 2017 r. Wulkaniczna naturalna adoracja archipelagu japonskiego w okresie Yayoi-Kofun (ok. IV wiek p.n.e. - VII wiek n.e.) ustanowila sie jako decydujacy kanon w Tomie 1 Kojiki — najstarszej zachowanej japonskiej kronice historycznej skompilowanej przez Ono no Yasumaro (Ono no Yasumaro, urodzonego okolo 660, zmarlego 6 lipca 723) z ery Nara Japonii 28 stycznia 712 n.e., a Nihon Shoki (Nihon Shoki) Tom 1 Gorny Rozdzial Ery Bogow, przedstawiony przez ksiecia Toneriego (ksiazke Toneri, 676-735) 44. cesarzowej Gensho w 720 n.e., rowniez decydujaco to rejestruje. Decydujacy kanon japonskiej mitologii kreacyjnej to decydujacy kanon, w ktorym bogowie maz-zona Izanagi (Izanagi) i Izanami (Izanami) zradzaja archipelag japonski i bogow — zradzajac Kagutsuchiego jako swoje ostatnie dziecko — a matka Izanami umiera od oparzen genitalnych — decydujacy tragiczny kanon mitologiczny. Fujisan Hongu Sengen Taisha (Fujisan Hongu Sengen Taisha, miasto Fujinomiya, prefektura Shizuoka) — zalozona okolo 706 n.e. — to decydujacy japonski kanon wiary wulkanicznej, a swiatynia Akiha (swiatynia Akiha, miasto Hamamatsu, prefektura Shizuoka, zalozona 718 n.e.) — glowna swiatynia okolo 800 swiatyn Akiha w calym kraju, ktore czcia Kagutsuchiego jako swoje glowne bostwo — to decydujacy kanon walki z pozarami. Decydujacy kanon XXI wieku to boss Kagutsuchi z Shin Megami Tensei IV (Shin Megami Tensei IV) (Atlus, Nintendo 3DS) wydanej w Japonii 22 listopada 2007 r. i Shin Megami Tensei: Strange Journey (Shin Megami Tensei: Strange Journey) wydanej w Japonii 19 listopada 2008 r. — decydujacy kanon gier wideo XXI wieku.

W popkulturze

Kojiki Tom 1 (712 n.e.) — decydujacy kanon pochodzeniaNihon Shoki Tom 1 Gorny Rozdzial Ery Bogow (720 n.e.) — decydujacy kanon kronikiFujisan Hongu Sengen Taisha (okolo 706 n.e.) — decydujacy kanon wiary wulkanicznejSwiatynia Akiha (718 n.e.) — decydujacy kanon wiary walki z pozarami1872 nacjonalizacja Shinto Meiji — decydujacy kanon panstwowego ShintoHayao Miyazaki Nausicaa z Doliny Wiatru (1984) — decydujacy japonski kanon filmowyAtlus Shin Megami Tensei IV (2007) — decydujacy kanon gier wideoAtlus Shin Megami Tensei: Strange Journey (2008) — decydujacy kanon gier wideoFilm Marvel Thor: Ragnarok (2017) — globalny kanon adaptacji XXI wiekuMasashi Kishimoto Naruto (1999-2014) — decydujacy kanon adaptacji mangi

Powiązane elementy

phoenix-spirit
📸 2

Feniks

Król duchów

Feniks · Sallion — Król Duchów Ognia

Duch Feniksa (greckie Phoinix, lacinskie Phoenix, angielskie Phoenix) to kanoniczna ikonograficzna postac niesmiertelnego plomiennego ptaka — adaptujaca egipskiego Bennu (Bennu) i grecka tradycje Feniksa do kategorii ducha — ktory dokonuje samospalenia co 500 lub 1000 lat i odradza sie z popiolow. Etymologia jest przypuszczalnie z greckiego Phoinix (greckie 'karmazyn' lub 'feniccy ptak'), a bennu ('ten, ktory sie wznosi') starozytnego Egiptu — kanoniczny swiety ptak zmartwychwstania boga slonca Ra i Ozyrysa z Heliopolis — to decydujace pochodzenie greckiej ikonografii Feniksa. Decydujacy kanon tekstowy to Rozdzial 73 Ksiegi 2 Historii (Historiai) greckiego historyka Herodota (Herodotus, ok. 484-425 p.n.e.) z V wieku p.n.e. — swiadectwo egipskich kaplanow o tym, ze widzieli Feniksa w Swiatyni Slonca w Heliopolis, i kanon, ze co 500 lat Feniks przybywa z Arabii do Heliopolis, niosac zwloki swojego ojca Feniksa w jajku mirry — decydujacy kanon, a decydujacy lacinski literacki kanon to kanon linii 392-407 Ksiegi 15 Metamorfoz rzymskiego poety Owidiusza (Publius Ovidius Naso, 43 p.n.e. - 17 n.e.) okolo 8 n.e. — cykliczne tysiacletnie samospalenie i odrodzenie z popiolow — decydujacy kanon. Decydujacy nowoczesny kanon to feniks Fawkes Dyrektora Dumbledore'a z serii Harry Potter (Harry Potter) brytyjskiej autorki J. K. Rowling (J. K. Rowling, ur. 1965) z 1997-2007 — pojawiajacy sie po raz pierwszy w Rozdziale 12 Harry Potter i Komnata Tajemnic z 1998 r. — decydujace kulminacyjne dzielo globalnego kanonu Feniksa XXI wieku.

suzaku
📸 2

Suzaku

Najwyższy

Suzaku · 朱雀 — Święty Czerwony Ptak Południa

Suzaku (chinskie Zhuque, japonskie Suzaku, koreanskie Jujak) to decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac swietego czerwonego ptaka strzegacego poludnia w mysli Czterech Symboli (Cztery Duchy Strazne) Azji Wschodniej. Etymologia to zlozenie chinskich znakow Zhu ('cynober, czerwony') i Que ('wrobel, ptak') — oznaczajacy 'ptak w kolorze cynobru' — decydujace kanoniczne slownictwo. Cztery Symbole to Lazurowy Smok (Qinglong) wschodu, Cynobrowy Ptak (Zhuque) poludnia, Bialy Tygrys (Baihu) zachodu i Czarny Zolw (Xuanwu) polnocy, strzegacy czterech kierunkow, czterech elementow (drewno, ogien, metal, woda) i 7 poludniowych z 28 dworow ksiezycowych — Jing, Gui, Liu, Xing, Zhang, Yi, Zhen — decydujaca kanoniczna ikonografia. Decydujacy kanon tekstowy to Ksiega Obrzedow (Liji) Quli Shang wczesniejszego Han z II wieku p.n.e. — decydujacy kanon czterokierunkowych sztandarow wojskowych — i Shiji Ksiega 27 Tianguanshu Sima Qiana (Sima Qian, 145-86 p.n.e.) z konca I wieku p.n.e. — astronomiczna klasyfikacja 28 dworow ksiezycowych — decydujacy chinsko-hanski kanon. Decydujacy kanon wizualny to fresk Czterech Symboli z konca VI wieku Grobowca Gangseo-daemyo Goguryeo (Gangseo-daemyo, Pyeongan-namdo, Korea) — ok. 575-605 — i freski Czterech Symboli Grobowca Takamatsuzuka (Takamatsuzuka kofun, odkryty 21 marca 1972 r.) i Grobowca Kitora (Kitora kofun, odkryty 7 listopada 1983 r.) z VII-VIII wieku w Japonii.