Onryo

Pochodzenie

Ikonograficzne pochodzenie onryo lezy w kulcie goryo (mszczacych sie duchow) z okresu Heian IX w., w ktorym wierzono, ze politycznie pokonani zmarli powracaja jako mszczace sie duchy powodujace katastrofy naturalne, zarazy i wymarcia rodzin. Kanonicznym przypadkiem jest polityk Sugawara no Michizane (845-903), zdegradowany przez klan Fujiwara i umierajacy na wygnaniu w Dazaifu; jego pozniejsza identyfikacja jako przyczyny katastrof naturalnych doprowadzila w 919 r. do zalozenia swiatyni Tenmangu w Kioto i formalnej kanonizacji obrzedu uspokajania goryo. Ceremonia Goryo-e, zarejestrowana po raz pierwszy za panowania cesarza Sagi w 842 r., stala sie standardowym obrzedem uspokajania onryo. Opowiesc o Heike (Heike Monogatari, XIII w.) wniosla motyw mszczacego sie ducha do sredniowiecznej Japonii poprzez postaci pokonanego klanu Taira. Kanon kabuki z ery Edo czterech wielkich sztuk duchow — Tokaido Yotsuya Kaidan Tsuruya Nanboku IV (1825) z Oiwa, Bancho Sarayashiki z Okiku, Botan Doro z Otsuyu i Kasanegafuchi z Kasane — utrwalil kanon wizualny kobiecego onryo w bialych szatach pogrzebowych z splatanymi wlosami.

Cechy

• Biala shinishozoku (japonska szata pogrzebowa) i dlugie czarne splatane wlosy
• Blada twarz z oczami pelnymi urazy
• Bez stop w klasycznej ikonografii kabuki i ukiyo-e; ze stopami w nowoczesnym J-horrorze
• Klatwa rozprzestrzenia sie nie tylko na tych, ktorzy skrzywdzili ducha, ale na niezwiazanych przechodniow
• Nowoczesny J-horror: klatwa rozprzestrzenia sie przez media takie jak telewizja i tasma wideo
• Uspokajany tylko przez rozwiazanie krzywdy lub formalne obrzedy uspokajania

Opowieści

Kanon wizualny onryo zostal ustalony na scenie kabuki ery Edo. Tokaido Yotsuya Kaidan Tsuruya Nanboku IV, prapremiera w teatrze Nakamura-za w lipcu 1825 r., uczynila biala szate pogrzebowa Oiwy, splatane wlosy i opuchnieta twarz decydujacym kanonem wizualnym japonskiego mszczacego sie ducha. Drzeworyt Oiwy autorstwa Katsushika Hokusai z serii Hyaku Monogatari z lat 1830 i druki onryo kabuki Utagawa Kuniyoshi spopularyzowaly ikonografie. Powiesc Ring (Ringu) Suzuki Koji z 1991 r., film Ring Nakata Hideo z 1998 r. i Ju-on Shimizu Takashi z 2002 r., wraz z ich amerykanskimi remake'ami The Ring (Gore Verbinski, 2002) i The Grudge (Shimizu Takashi, 2004), zglobalizowaly J-horror i uczynily Sadako Yamamura i Kayako Saeki kanonicznymi postaciami onryo XXI w. Kontynuacje The Ring z 2017 r., amerykanski remake The Grudge z 2020 r. i film K-horror The Wailing (2016) rozszerzaja wszystkie ikonografie onryo.

Słabość

Slabosc onryo lezy w rozwiazaniu krzywdy (kaiwon) i w formalnych obrzedach uspokajania (chinkon). Cesarskie zalozenie swiatyni Tenmangu w Kioto w 919 r. dla uspokojenia onryo Sugawara no Michizane jest kanonicznym modelem uspokajania onryo, a okolo 12 000 swiatyn Tenmangu w calej Japonii to ich rytualni potomkowie. Koncowa scena uspokajania onryo Oiwy w Tokaido Yotsuya Kaidan stala sie tradycja sceniczna kabuki. Japonskie obrzedy ludowe, takie jak segaki Obonu, ofiary Nowego Roku i indywidualne buddyjskie nabozenstwa pamieci (shimeyose, kuyo), sluza jako obrzedy uspokajania onryo. Nowoczesny J-horror zredefiniowal onryo jako zasadniczo nie do uspokojenia: w Ring (1998) klatwa Sadako trwa nawet po nalezytym wydobyciu jej ciala ze studni i pochowaniu, a w Ju-on (2002) klatwa Kayako jest zwiazana z samym domem, a unikanie jest jedyna mozliwa reakcja, stajac sie pelnym rozpaczy kanonicznym zakonczeniem J-horroru.

Znaczenie kulturowe

Onryo nie jest po prostu duchem, lecz centralnym obrazem japonskiej historii polityczno-religijnej. Kult goryo Heian IX w., w ktorym politycznie pokonani zmarli powracali jako mszczace sie duchy powodujace katastrofy, funkcjonowal jako mechanizm samolegalizacji japonskiej wladzy politycznej; uspokojenie Tenmangu Sugawara no Michizane jest kanonicznym przypadkiem politycznego rebaibwania kompensowanego boskim apoteoza, a okolo 12 000 swiatyn Tenmangu w calej Japonii jest jego instytucjonalna spuscizna. Kobiece onryo czterech wielkich sztuk duchow kabuki — Oiwa, Okiku, Otsuyu, Kasane — zostaly odczytane przez krytyke feministyczna jako nadprzyrodzona kondensacja spolecznej opresji kobiet i patriarchalnej przemocy ery Edo. Globalny sukces Ring Nakata Hideo (1998) i Ju-on Shimizu Takashi (2002) ustanowil J-horror jako skrzydlo swiatowego horroru, a Sadako Yamamura i Kayako Saeki staly sie globalnymi kanonicznymi postaciami ikonografii horroru XXI w. The Wailing Na Hong-jina (2016) i The Curse of La Llorona Jamesa Wana (2019) nosza bezposredni wplyw J-horroru.

W popkulturze

Sugawara no Michizane goryo (845-903) — polityczne pochodzenie ikonografii japonskiego onryoSwiatynia Tenmangu, Kioto (919) — kanoniczny model obrzedu uspokajania onryoOpowiesc o Heike (Heike Monogatari, XIII w.) — mszczace sie duchy pokonanego klanu TairaTsuruya Nanboku IV, Tokaido Yotsuya Kaidan (1825) — Oiwa jako kanon kabuki onryoKatsushika Hokusai, seria Hyaku Monogatari z Oiwa (lata 30. XIX w.) — kanon wizualny ukiyo-eSuzuki Koji, powiesc Ring (1991), Nakata Hideo, film Ring (1998) — zglobalizowany J-horror SadakoShimizu Takashi, Ju-on (2002) — Kayako jako kanon J-horroru