Światło

Michał · Archanioł — Wódz zastępów niebieskich, pogromca Szatana

Michal (hebrajskie Mikha'el, greckie Mikhael, lacinskie Michael, arabskie Mikail) to decydujacy kanoniczny archaniol-glowny judaizmu, chrzescijanstwa i islamu — trzech decydujacych kanonicznych religii. Etymologia to decydujace kanoniczne slownictwo hebrajskiego 'mi-ka-El' — 'kto jak Bog (quis ut Deus)'. Decydujacy kanon tekstowy to Ksiega Daniela (Daniel) 10:13, 10:21 i 12:1 z okolo II wieku p.n.e. — 167-164 p.n.e. — Stary Testament — decydujacy kanon, w ktorym Michal jest 'jednym z najwyzszych ksiazat' i 'opiekunem synow Izraela' — i Apokalipsa (Revelation) 12:7-9 z okolo I wieku n.e. Nowego Testamentu — decydujacy kanon, w ktorym Michal mial 'wojne w niebie' i pokonal wielkiego smoka (smoka), tj. 'staroglob weza' Szatana (Satan), i jego anielskich poplecznikow, i wyrzucil ich z nieba. Mikail (Mikail) z okolo VII wieku islamskiego Koranu (Qur'an) 2:98 — aniol deszczu i roslin — to decydujaca kanoniczna ikonografia. Decydujaca kanoniczna ikonografia anielskiego wojownika w zbroi i helmie, depczacego Szatana (smoka) plomiennym mieczem lub wlocznia, i trzymajacego wagi (wagi) do wazenia dusz w jednej rece.

Metatron · Pisarz Niebios — Głos Boga i kronikarz boskich czynów

Metatron (hebrajskie Mēṭāṭrōn, greckie Metatrōn) to jeden z najwyzszych aniolow zydowskiej Kabaly i tradycji apokryfowej — decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac zwana 'tym, ktory stoi najblizej Boga', 'Mniejszym JHWH (Lesser YHVH)', 'Ksieciem Obecnosci (Sar ha-Panim)' i 'niebianskim pisarzem'. Etymologia wywodzi sie z greckiego meta (poza, blisko) + thronos (tron) — 'ten, ktory stoi przy tronie' — lub z greckiego metator (poslaniec, przewodnik). Pseudonimy Yahoel, Sar ha-Panim, Sar ha-Olam ('Ksiaze Swiata'), Mitatron i Mniejszy JHWH to decydujace kanoniczne slownictwo. Decydujacy kanon tekstowy to 3 Henocha (Sefer Hekhalot) rozdzialy 4-16 z okolo V-VI wieku n.e., w ktorym czlowiek Henoch wstapil do nieba i zostal przemieniony w Metatrona, i Talmud babilonski Hagiga 15a IV-VI wieku, w ktorym Elisza ben Abuja (Aher) zobaczyl Metatrona siedzacego w niebie i zostal wprowadzony w blad herezji 'dwoch wladz w niebie'. Decydujacy Zohar Mojzesza de Leon z lat 1280., w ktorym Metatron jest aniolem Keter Drzewa Zycia (Sephirot), i Metatron (glos Boga) grany przez Alana Rickmana z filmu Dogma (w rezyserii Kevina Smitha) wydanego w USA 12 listopada 1999 r. — decydujacy kanon video XXI wieku.

Cherubini · Drugi z dziewięciu chórów anielskich — Strażnicy boskiej mądrości i tronu

Cherubini (hebrajskie kerubim, liczba pojedyncza kerub, greckie cheroubin, lacinskie cherubim) to aniolowie 2. stopnia po Serafinach (Seraphim) z 9 stopni judeochrzescijanskiej angelologii — decydujacy kanon, decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac, ktora wspiera tron Boga i przekazuje boska madrosc. Etymologia to decydujace kanoniczne slownictwo wywodzace sie z akadyjskiego karibu (poredniczacy) lub aramejskiego kerub (bliski), a wplyw zlozonej ikonografii asyryjskich lamassu (lamassu) i shedu (shedu) byka, czlowieka i orla to decydujacy kanon. Decydujacy kanon tekstowy to Ksiega Rodzaju (Bereshit) rozdzial 3 werset 24 z okolo VI wieku p.n.e. — decydujacy kanon 'cherubinow i ognistego miecza, ktory obracal sie we wszystkie strony (lahat ha-herev ha-mithapeketh)', ktory strzegl drogi do ogrodu Eden — i Ksiega Wyjscia (Shemot) rozdzial 25 wersety 18-22 i rozdzial 26 werset 31 — decydujacy kanon dwoch zlotych cherubinow na przeblaganiu (kapporet) Arki Przymierza (Ark of the Covenant) — i 1 Krolewska rozdzial 6 wersety 23-28 — decydujacy kanon cherubinow 10-lokciowych (okolo 4,5 m) swiatyni Salomona. Ksiega Ezechiela (Yehezkel) rozdzial 1 wersety 5-14 z 593-571 p.n.e. — decydujacy kanon 'czterech istot zywych (chayot, twarze czlowieka, lwa, byka i orla, cztery skrzydla)' — i rozdzial 10 — decydujacy kanon cherubinow i kol (ophanim) — i Hierarchia niebianska (De Coelesti Hierarchia) rozdzial 7 Pseudo-Dionizego Areopagity (Pseudo-Dionysius the Areopagite) z okolo V-VI wieku n.e. — decydujacy kanon jako 2. stopien 9 stopni.

Ofanim · Trzeci z dziewięciu chórów anielskich — Koła Boga, tron sprawiedliwości

Ofanim (hebrajskie Ofannim, liczba pojedyncza Ofan) to aniol trzeciego rangu 9-rangowej hierarchii anielskiej judeochrzescijanskiej angelologii — decydujacy kanon — decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac, wywodzaca sie z hebrajskiego 'ofan' oznaczajacego 'kolo' w liczbie mnogiej. Pseudonimy — Galgalim ('kola'), Trony (lacinskie Throni) i kola rydwanu Boga (Merkabah, Merkabah) — to decydujace kanoniczne slownictwo. Decydujacy kanon tekstowy to decydujacy kanon pochodzenia Ezechiela (Ezekiel) 1:15-21 i 10:9-13 z okolo VI wieku p.n.e., w ktorym obok Cherubinow stoja olbrzymie kola z kolem w innym kole (Wheel within a wheel), ktorych obreczy sa pelne niezliczonych oczu, i decydujacy kanon tronu o 'kolach plonacego ognia' 'Staradawnego' w Danielu (Daniel) 7:9 z okolo II wieku p.n.e. Decydujacy kanon teologiczny trzeciego rangu Tronow (Throni) 9-rangowej hierarchii anielskiej w Hierarchii Niebianskiej (De Coelesti Hierarchia) rozdziale 7 Pseudo-Dionizego z okolo V-VI wieku n.e., a decydujacy kanon Tronow w Sumie teologicznej (Summa Theologica) Czesc I pytanie 108 Tomasza z Akwinu (Thomas Aquinas) z XIII wieku. Decydujacy kanon XIV wieku to decydujacy kanon trzeciego rangu Tronow 9-rangowej hierarchii anielskiej w Boskiej Komedii (Divina Commedia) Raj (Paradiso) Pieśń 28 wersety 103-105 Dantego Alighieri (Dante Alighieri) z okolo 1320 r.

Atena · Bogini mądrości, strategii i rzemiosła

Atena (starogreckie Athene, lacinskie Minerva) to decydujaca kanoniczna dziewicza bogini (Parthenos) madrosci, strategii wojennej, rzemiosla i ochrony miast wsrod 12 bogow olimpijskich greckiej mitologii oraz decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac urodzona w pelnej zbroi z glowy Zeusa (Zeus). Etymologia to decydujace kanoniczne slownictwo jako bogini opiekunczej miasta Aten (Athenai), a pseudonimy Pallas (Pallas, 'dziewica'), Glaukopis (Glaukopis, 'szarookia' lub 'sowio-twarza'), Tritogeneia (Tritogeneia), Polias (Polias, 'miejska') i Ergane (Ergane, 'rzemiesnica') to decydujace kanoniczne slownictwo. Decydujacy kanon tekstowy to Teogonia (Theogony) wersy 886-900 Hezjoda (Hesiod) z okolo VIII-VII wieku p.n.e. — decydujacy kanon, w ktorym Zeus polyka ciezarna Metis (Metis) — i wersy 924-926 — decydujacy kanon mitologiczny, w ktorym Hefajstos (Hephaistos) rozszczepia glowe Zeusa toporem, a Atena rodzi sie w pelnej zbroi. Iliada (Iliad) Ksiega 5 wersy 733-747 Homera (Homer) z okolo VIII wieku p.n.e. — decydujacy kanon tarczy Egidy (aigis) Ateny — i Biblioteka (Bibliotheke) Ksiega 3 rozdzial 14 punkt 1 Pseudo-Apollodora z okolo I wieku p.n.e. — decydujacy kanon konkursu z Posejdonem (Poseidon) o opieke nad Atenami — Atena dajaca drzewo oliwne (elaia).

Artemida · Bogini łowów, księżyca i dziewictwa

Artemida (starogreckie Artemis, lacinskie Diana) to decydujaca kanoniczna dziewicza bogini (Parthenos) lowow, dzikiej natury, ksiezyca, dziewictwa, porodu i obrzedow inicjacyjnych dziewczat wsrod 12 bogow olimpijskich greckiej mitologii oraz decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac jako corka Zeusa (Zeus) i Leto (Leto), siostra-blizniaczka Apolla (Apollon). Etymologia greckie Artemis to decydujace kanoniczne slownictwo oznaczajace 'bezpieczna' lub 'rzeznicka', a pseudonimy Fojbe (Phoibe, 'jasniejaca'), Delia (Delia, 'z Delos'), Kynthia (Kynthia, 'z Kyntu') i Potnia Theron (Potnia Theron, 'pani dzikich zwierzat') to decydujace kanoniczne slownictwo. Decydujacy kanon tekstowy to Teogonia (Theogony) wersy 918-920 Hezjoda (Hesiod) z okolo VIII-VII wieku p.n.e. — decydujacy kanon narodzin Apolla i Artemidy jako dzieci Zeusa i Leto — i Hymny Homeryckie (Homeric Hymns) Nr 27 Hymn do Artemidy z okolo VII-VI wieku p.n.e. oraz Hymn 3 do Artemidy (Hymn 3 to Artemis) Kallimacha (Callimachus) z okolo III wieku p.n.e. to decydujacy kanon, a decydujacy kanon, w ktorym 3-letnia mloda Artemida na kolanie Zeusa prosi o wieczna dziewiczosc, luk, strzaly, krotka tunike, 60 sluzacych Okeanid (Oceanides), 20 nimf Amnisides (Amnisides) i psy myliwskie dane przez Pana (Pan).

Apollo · Bóg Słońca, muzyki, proroctwa i uzdrawiania

Apollo (starogreckie Apollon, lacinskie Apollo) to decydujacy kanoniczny bog slonca, muzyki, poezji, proroctwa, uzdrowienia i lucznictwa wsrod 12 bogow olimpijskich greckiej mitologii oraz decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac syna Zeusa (Zeus) i Leto (Leto), brata-blizniaka Artemidy (Artemis). Etymologia greckie Apollon to decydujace kanoniczne slownictwo oznaczajace 'niszczyciel' lub 'zgromadziciel' lub 'czczony', a pseudonimy Phoibos (Phoibos, 'jasniejacy'), Delios (Delios, 'z Delos'), Pythios (Pythios, 'z Pythona') i Musagetes (Musagetes, 'przywodca Muz') to decydujace kanoniczne slownictwo. Decydujacy kanon tekstowy to Homer (Homer) Iliada (Iliad) Ksiega 1 wersy 43-52 z okolo VIII wieku p.n.e. — decydujacy kanon, w ktorym Apollo, otrzymujac modlitwe swojego kaplana Chrysesa (Chryses), strzela strzaly zarazy (loimos) do greckiego obozu przez 9 dni swoim srebrnym lukiem (argurotoxos) — i Teogonia (Theogony) wersy 918-920 Hezjoda (Hesiod) z okolo VIII-VII wieku p.n.e. — decydujacy kanon urodzenia Apolla i Artemidy jako dzieci Zeusa i Leto. Hymn Homerycki (Homeric Hymns) Nr 3 — Hymn do Apolla — z okolo VII-VI wieku p.n.e. to decydujacy kanon urodzenia na Delos i zabicia Pythona (Python) w Delfach (Delphi), a Pytia (Pythia) z wyroczni delfickiej to decydujacy kanon.

Orobas · 55. z 72 duchów Salomona — Książę o końskiej głowie, duch prawdy

Orobas (lacinskie Orobas) to 55. demon 72 demonow Salomona (Goetia) — decydujacy kanon — rangi Wielkiego Ksiecia (Great Prince) — decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac z glowa konia i ludzkim cialem lub w pelni konia, uczciwy demon, ktory nigdy nie klamie. Pseudonimy — Orobas (Orobas), Ksiaze Prawdy, demon z glowa konia, demon dzentelmenski, 55. Duch Salomona — to decydujace kanoniczne slownictwo. Decydujacy kanon tekstowy to decydujacy kanon pochodzenia Pseudomonarchia Daemonum (Pseudomonarchia Daemonum, 'Falszywa hierarchia demonow') niemieckiego lekarza i pisarza okultystycznego Johanna Weyera (Johann Weyer, 1515-1588) z 1577 r., i decydujacy kanon Ducha 55 Orobasa w Czesci I Goetia Lemegeton, Mniejszego Klucza Salomona (Lesser Key of Solomon, Lemegeton) z XVII wieku. Decydujacy kanon wyjatkowosci to decydujacy kanon jako 'dzentelmenski' demon wyraznie przyjazny przyzywajacemu, w przeciwienstwie do pozostalych 71 demonow, i nigdy nie klamacy — decydujacy kanon przyzywany w magii salomonicznej w celu otrzymania wyroczni prawdy.

Gabriel · Archanioł — Posłaniec Boga, herold Zwiastowania

Gabriel (hebrajskie Gavri'el, greckie Gabriel, lacinskie Gabriel, arabskie Jibril) to decydujacy kanoniczny archaniol judaizmu, chrzescijanstwa i islamu — trzech decydujacych kanonicznych religii. Etymologia to decydujace kanoniczne slownictwo hebrajskiego 'sila Boga' (geber + El) lub 'czlowiek Boga'. Decydujacy kanon tekstowy to Ksiega Daniela (Daniel) 8:15-26 z okolo II wieku p.n.e. — 167-164 p.n.e. — Stary Testament — decydujacy kanon, w ktorym Gabriel interpretuje wizje Daniela — i 9:21-27 — decydujacy kanon proroctwa 70 tygodni. Ewangelia Lukasza (Luke) 1:11-20 z okolo I wieku n.e. Nowego Testamentu — decydujacy kanon, w ktorym Gabriel zwiastuje poczecie Jana Chrzciciela kaplanowi Zachariaszowi (Zechariah) — i 1:26-38 — decydujacy kanon Zwiastowania, oglosenia poczecia Jezusa Marii — to decydujacy kanon. Koran (Qur'an) 2:97-98 z okolo VII wieku — 610-632 n.e. — decydujacy kanon, w ktorym Jibril (Jibril) objawil Koran Mahometowi przez 23 lata — to decydujaca kanoniczna ikonografia. Decydujaca kanoniczna ikonografia gracjalnego aniola trzymajacego lilie, zlotej trabki, bialych jedwabnych szat i wielkich bialych pierzastych skrzydel.

Hera · Królowa Olimpu — Bogini małżeństwa

Hera (starogreckie Hera, lacinskie Juno) to decydujaca kanoniczna bogini malzenstwa, porodu, kobiet, suwerennosci i rodziny wsrod 12 bogow olimpijskich greckiej mitologii, krolowa Olimpu, oraz decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac jako corka Kronosa (Kronos) i Rei (Rhea), starsza siostra i prawowita zona Zeusa (Zeus). Etymologia greckie Hera to decydujace kanoniczne slownictwo oznaczajace 'pani' lub 'pora' (hora), a pseudonimy Teleia (Teleia, 'spelniona' lub 'malzenska'), Basileia (Basileia, 'krolowa'), Parthenos (Parthenos, 'dziewica'), Aigiochos (Aigiochos) i Boopis (Boopis, 'wolooka') to decydujace kanoniczne slownictwo. Decydujacy kanon tekstowy to Teogonia (Theogony) wersy 453-491 Hezjoda (Hesiod) z okolo VIII-VII wieku p.n.e. — decydujacy kanon, w ktorym Kronos polyka swoje dzieci — i wersy 921-923 — decydujacy kanon narodzin Hebe (Hebe), Aresa (Ares) i Eileithyii (Eileithyia), dzieci Zeusa i Hery — i Iliada (Iliad) Ksiega 14 wersy 292-353 Homera (Homer) z okolo VIII wieku p.n.e. — decydujacy kanon uwiedzenia Zeusa przez Here — i Ksiega 1 wersy 518-611 — decydujacy kanon heroiczno-epicki sporu miedzy Hera a Zeusem.

Sandalfon · Anioł modlitwy — Posłaniec ludzkich modlitw do Boga

Sandalfon (hebrajskie Sandalphon, greckie Sandalphōn) to aniol najwyzszego rangu sparowany z Metatronem w zydowskiej tradycji Kabaly — decydujacy kanon — decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac 'aniola modlitwy (angel of prayer)', ktory przyjmuje ludzkie modlitwy i splata je w wience (wieniec), aby je ofiarowac Bogu. Etymologia wywodzi sie z greckiego synadelphos — 'wspolbrat (co-brother)' — decydujace kanoniczne slownictwo oznaczajace brata blizniaczego Metatrona. Pseudonimy — Sanadalfon, aniol Malkuth, aniol modlitwy, aniol muzyki i stopa Drzewa Zycia — to decydujace kanoniczne slownictwo. Decydujacy kanon tekstowy to decydujacy kanon pochodzenia Talmudu babilonskiego Hagiga 13b IV-VI wieku, w ktorym Sandalfon stoi na wysokosci 500 lat ponad innymi aniolami, i decydujacy kanon Sandalfona w 3 Henocha (3 Enoch, Sefer Hekhalot) z okolo V-VI wieku n.e. Decydujacy kanon aniola Malkuth (Malkuth, Krolestwo) Kabalistycznego Drzewa Zycia (Sephirot) w Zoharze (Zohar) Mojzesza de Leon z lat 1280., a decydujacy kanon literacki angielski i niemiecki XIX wieku wiersza Sandalfon Heinricha Heinego (Heinrich Heine) z 1851 r. i wiersza Sandalfon (Sandalphon) Henry'ego Wadswortha Longfellowa (Henry Wadsworth Longfellow) z 1858 r.

Týr · Nordycki bóg wojny, sprawiedliwości i przysiąg

Tyr (staronordyjskie Tyr, pragermanskie Tiwaz) to decydujacy kanoniczny bog wojny, sprawiedliwosci, prawa i przysiag Asow (Aesir) w mitologii nordyckiej oraz decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac, ktora stracila prawa dlon, wkladajac ja w paszcze gigantycznego wilka Fenrira (Fenrir) jako zastaw, aby zwiazac go swietym lancuchem Gleipnir (Gleipnir). Etymologia pragermanskie Tiwaz ('bog, bog nieba') wywodzi sie z praindoeuropejskiego deywos ('jasny bog nieba'), pokrewne z lacinskim deus (bog), greckim Zeus i sanskryckim dyaus pitar ('ojciec nieba') — decydujace kanoniczne slownictwo. Angielskie Tuesday (staroangielskie Tiwesdaeg, 'dzien Tiwa'), niemieckie Dienstag i norweskie tirsdag to decydujace kanoniczne slownictwo Tyra, a runa T Tiwaz (runa Tiwaz) to decydujacy kanon jego imienia. Decydujacy kanon tekstowy to Edda Prozaiczna (Prose Edda) z okolo 1220 r. islandzkiego poety-historyka Snorriego Sturlusona (Snorri Sturluson, 1179-1241) wczesnego XIII wieku — rozdzialy 25 i 34 Gylfaginning (Gylfaginning) — decydujacy kanon Tyra i kanon zwiazania Fenrira — a Hymiskvida (Hymiskvida) Eddy Poetyckiej (Poetic Edda) rekopisu Codex Regius (Codex Regius) z okolo 1270 r. to decydujacy kanon poetycki Tyra.

Valkiria · Dziewica wojowniczka — Przewodniczka dusz w mitologii nordyckiej

Walkiria (staronordyckie Valkyrja — 'wybierajaca poleglych', angielskie Valkyrie) to zenska polboska istota mitologii nordyckiej — decydujacy kanon — ktora prowadzi dusze wojownikow do boga wojny Odyna (Odin), wywodzaca sie ze staronordyckiego 'valr (zabici)' + 'kjósa (wybierac)' oznaczajacego 'wybierajaca poleglych (chooser of the slain)' — decydujace kanoniczne slownictwo — decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac, ktora decyduje, kto chwalebnie pada na polu bitwy, i prowadzi dusze martwych bohaterow do sali bogow Walhalli (Valhalla), aby zebrac armie (Einherjar) na ostateczna wojne Ragnaroku. Pseudonimy — Valkyrja (Valkyrja), Walküre (Walküre, niemiecki), wybierajaca poleglych, sluzaca Odyna, Dísir (Dísir) — to decydujace kanoniczne slownictwo. Decydujacy kanon tekstowy to decydujacy kanon pochodzenia Völuspá (Völuspá), Grímnismál (Grímnismál) i Helgakviða Hundingsbana (Helgakviða Hundingsbana) Eddy poetyckiej (Poetic Edda) w Codex Regius (Codex Regius) z okolo 1270 r., i decydujacy kanon Gylfaginning (Gylfaginning) Rozdzial 36 Eddy prozaicznej (Prose Edda) Snorri Sturlusona (Snorri Sturluson) z okolo 1220 r.

Heimdall · Strażnik Bifröstu — Trębacz Ragnaröku

Heimdall (staronordyjskie Heimdallr, 'jasny swiata' lub 'filar swiata') to decydujacy kanoniczny bog swiatla, czujnosci i obserwacji Asow (Aesir) w mitologii nordyckiej oraz decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac wiecznego straznika teczowego mostu Bifrost (Bifrost). Etymologia to staronordyjskie zlozenie heim ('swiat, dom') i dallr ('jasny' lub 'filar') — oznaczajace 'jasny swiata' — decydujace kanoniczne slownictwo, a pseudonimy Gullintanni (Gullintanni, 'ten o zlotych zebach') — bog o zlotych zebach — i Vitli (Vitli, 'bialy') i Hallinskidi (Hallinskidi) to decydujace kanoniczne slownictwo. Decydujacy kanon tekstowy to Edda Prozaiczna (Prose Edda) z okolo 1220 r. islandzkiego poety-historyka Snorriego Sturlusona (Snorri Sturluson, 1179-1241) wczesnego XIII wieku — rozdzial 27 Gylfaginning (Gylfaginning) — decydujacy kanon Heimdalla — i rozdzial 51 — kanon Ragnaroku — a Voluspa (Voluspa), Grimnismal (Grimnismal) strofa 13, Thrymskvida (Thrymskvida) strofa 15 i Rigsthula (Rigsthula, Piesn Riga) Eddy Poetyckiej (Poetic Edda) rekopisu Codex Regius (Codex Regius) z okolo 1270 r. to decydujacy kanon poetycki Heimdalla. Decydujacy kanon tajemniczego urodzenia z dziewieciu matek (dziewiec fal, dziewiec siostr), oraz decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac, ktora w Ragnaroku dmie w wielki rog Gjallarhorn (Gjallarhorn), aby obudzic bogow, i wzajemnie niszczy z Lokim (Loki).

Baldr · Bóg światła i czystości — Tragedia umiłowanego

Baldr (staronordyjskie Baldr lub Baldur, pragermanskie Balthraz, 'odwazny, jasny') to decydujacy kanoniczny bog swiatla, czystosci, radosci, piekna i snow Asow (Aesir) w mitologii nordyckiej oraz decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac jako syn Odyna (Odin) i Frigg (Frigg), brat Thora (Thor) i najbardziej kochany wsrod bogow. Etymologia to decydujace kanoniczne slownictwo wywodzace sie ze staronordyjskiego baldr lub pragermanskiego Balthraz ('odwazny, smialy, jasny'), pokrewne z angielskim bold. Decydujacy kanon tekstowy to Edda Prozaiczna (Prose Edda) z okolo 1220 r. islandzkiego poety-historyka Snorriego Sturlusona (Snorri Sturluson, 1179-1241) wczesnego XIII wieku — rozdzial 49 Gylfaginning (Gylfaginning) — decydujacy kanon smierci Baldra — a Baldrs draumar (Baldrs draumar, Sny Baldra) i Voluspa (Voluspa) Eddy Poetyckiej (Poetic Edda) rekopisu Codex Regius (Codex Regius) z okolo 1270 r. to decydujacy kanon poetycki. Gdy Baldr snil koszmary przepowiadajace jego smierc, jego matka Frigg odebrala przysiegi od wszystkich rzeczy, ze nie skrzywdza go, ale jemiola (mistilteinn), uznana za zbyt mloda do przysiegi, stala sie jego slaboscia, a Loki (Loki) sprawil, ze slepy brat Hodr (Hodr) trzymal strzale z jemioly i zabil Baldra — decydujacy kanon, ktory stal sie katalizatorem Ragnaroku (Ragnarok).

Re· Egipski bóg słońca Stwórca i król bogów

Ra (egipskie Ra lub Re, 'slonce') to decydujacy kanoniczny bog slonca, stworzyciel i krol bogow starozytnej mitologii egipskiej — teologia Heliopolis (Heliopolis, egipskie Iunu, 'miasto kolumny') — i decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac, ktora wzniosla sie sama z Nun (Nun), pierwotnego chaotycznego morza, i jako przodek Enneady z Heliopolis (Ennead) Shu (Shu), Tefnut (Tefnut), Geb (Geb), Nut (Nut), Ozyrysa (Osiris), Izydy (Isis), Seta (Seth) i Neftydy (Nephthys). Etymologia to decydujace kanoniczne slownictwo egipskiego Ra ('slonce'), a podczas Nowego Panstwa 18 dynastii (1550-1292 p.n.e.) polaczyl sie z bogiem Amonem z Teb, aby stac sie Amon-Ra (Amun-Ra), najwyzszym bogiem — decydujacy kanon. Decydujacy kanon tekstowy to Teksty Piramid (Pyramid Texts) z okolo 2400-2300 p.n.e. — Stare Panstwo 5-6 dynastia — decydujacy kanon w wnetrzu piramid Unasa (Unas, 2375-2345 p.n.e.) i Pepi I (Pepi I) — i Teksty Sarkofagow (Coffin Texts) z okolo 2100-1700 p.n.e. Srednie Panstwo — i Ksiega Umarlych (Book of the Dead) i Amduat (Amduat) z okolo 1550 p.n.e. Nowego Panstwa to decydujacy kanon. Tytul faraona 'syn Ra (sa-Ra)' i decydujaca kanoniczna ikonografia glowy sokola z dyskiem slonecznym i kobra Uraeus (Uraeus).

Horus · Egipski bóg nieba i władzy królewskiej — Sokole-oki przywrócik sprawiedliwości

Horus (egipskie Ḥr Hor, greckie Hōros) to bog nieba, krolestwa i sprawiedliwosci starozytnej mitologii egipskiej — decydujacy kanon, syn Ozyrysa (Osiris) i Izydy (Isis), decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac, ktora po 80-letniej walce o tron z wujem Setem (Seth) zostala prawowitym krolem Egiptu. Etymologia egipskiego Ḥr to decydujace kanoniczne slownictwo 'wysoki' lub 'odlegly', a pseudonimy Heru (Heru), Hor (Hor), Hor-sa-Iset (Hor-sa-Iset, 'Horus syn Izydy'), Hor-wer (Hor-wer, 'Horus Wielki'), Hor-akhti (Hor-akhti, 'Horus dwoch horyzontow') i Harpokrates (Harpokrates, 'Horus Dziecko') to decydujace kanoniczne slownictwo. Decydujacy kanon tekstowy to decydujacy kanon pochodzenia Tekstow Piramid (Pyramid Texts) Unasa (Unas) Starego Panstwa 5. dynastii z okolo 2400-2300 p.n.e. i decydujacy kanon 80-letniej walki 'Sporow Horusa i Seta (Contendings of Horus and Seth)' z Papirusu Chester Beatty I (Chester Beatty Papyrus I) z okresu 20. dynastii Nowego Panstwa Ramzesa V z okolo 1250 p.n.e. De Iside et Osiride (De Iside et Osiride) rozdzialy 12-20 i 54-58 Plutarcha (Plutarchos) z okolo 100 r. n.e. greckiego I wieku n.e. — decydujacy grecko-lacinski kanon.

Cesarz Nefrytowy · Najwyższe bóstwo taoizmu — Cesarz Niebios

Nefrytowy Cesarz (Yu Huang Shang Di) to najwyzszy bog taoizmu i chinskiej religii ludowej — decydujacy kanon, cesarz niebianskiego krolestwa, ktory mieszka w niebianskiej Nefrytowej Stolicy (Yujing) i rzadzi wszystkimi bogami, ludzmi, duchami i zjawiskami naturalnymi — decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac. Etymologia to decydujace kanoniczne slownictwo Yu (nefryt) + Huang (cesarz) + Shangdi (Pan Nieba), a pseudonimy Yudi, Yuhuang Dadi, Tiangong (Niebianski Pan) i Haotian Jinque Zhizun Yuhuang Dadi to decydujace kanoniczne slownictwo. Decydujacy kanon tekstowy to decydujacy kanon pochodzenia Niebianskiego Cesarza (Tiandi) i Pana (Shangdi) Taiping Jing (Taiping Jing) z dynastii Han z okolo II wieku n.e. i decydujacy kanon taoistyczny Sutry Nefrytowego Cesarza (Yuhuang Jing, Gaoshang Yuhuang Benxing Jijing) z dynastii Tang (618-907). Decydujacy kanon to kanon jako oficjalny cesarski obiekt kultu poprzez tytul 'Taishang Kaitian Zhifu Yuli Hanzhen Tidao Yuhuang Datian Di' nadany przez Cesarza Zhenzonga z Song (panowanie 997-1022) w 1012 r., i tytul 'Taishang Kaitian Zhifu Yuli Hanzhen Tidao Haotian Yuhuang Shangdi' nadany przez Cesarza Huizonga z Song (panowanie 1100-1126) w 1116 r.

Amaterasu · Japońska bogini słońca — Przodek rodu cesarskiego

Amaterasu (Amaterasu-Ōmikami) to najwyzsze bostwo i bogini slonca japonskiej mitologii Shinto — decydujacy kanon — wladczyni Takamagahara i przodek japonskiej rodziny cesarskiej — decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac. Etymologia to Amaterasu (, 'ta, ktora oswietla niebo') + Ōmikami (, 'wielkie bostwo') — decydujace kanoniczne slownictwo — a pseudonimy Ōhirume-no-Muchi (, 'wielka bogini slonca'), Amaterasu-Ōmikami i Wielkie Bostwo Ise to decydujace kanoniczne slownictwo. Decydujacy kanon tekstowy to decydujacy kanon pochodzenia Kojiki Tom 1 z 712 r. n.e. autorstwa Ō no Yasumaro — Amaterasu narodzila sie z lewego oka Izanagi, gdy powrocil z Yomi i sie oczyscil — a decydujacy kanon Amaterasu ukrywajacej sie w Ame-no-Iwato (, Niebianska Skalna Jaskinia) w gniewie z powodu wybrykow jej brata Susanoo, zanurzajacy swiat w ciemnosci. Decydujacy kanon Nihon Shoki Tom 1 Era Bogow z 720 r. n.e. autorstwa Ksiecia Toneri i decydujacy kanon glownego bostwa Wewnetrznego Sanktuarium (Naiku) Wielkiego Sanktuarium Ise oraz rytualu Shikinen Sengū co 20 lat.

Will-o'-the-Wisp — Pośredni duch światła

Will-o'-the-Wisp (angielskie Will-o'-the-Wisp) to najbardziej decydujacy kanoniczny ikonograficzny duch blednych ogni (ignis fatuus) angielskiego folkloru. Etymologia to angielskie Will of the Wisp ('Will trzymajacy pochodnie ze slomy'), po raz pierwszy poswiadczone w angielskim w 1607 r. — decydujace kanoniczne slownictwo. Pojawia sie na bagnach, mokradlach i wrzosowiskach w nocy jako mala migoczaca niebieska lub zolta plomien — cofajaca sie przy zblizaniu i zblizajaca sie przy oddalaniu — i wabi zagubionych podroznikow na bagno do smierci — decydujaca kanoniczna ikonografia. Decydujacy kanon etymologiczny to decydujaca legenda, ze zly kowal Will (Smith Will) Anglii XVI wieku, odrzucony zarowno przez niebo, jak i piekly po smierci, niesie pochodnie ze slomy z weglem danym przez diabla i wedruje po bagnach na zawsze, a decydujacy kanon literacki to linia 104 wiersza-blizniaka L'Allegro (L'Allegro) brytyjskiego poety Johna Miltona (John Milton, 1608-1674) z 1631 r. — 'led by the Friar's Lantern' — i basn Bledne ognie sa w miescie, mowi Kobieta z Bagien (Lygtemaendene ere i Byen, sagde Mosekonen) dunskiego pisarza Hansa Christiana Andersena (Hans Christian Andersen, 1805-1875) opublikowana w Kopenhadze, Dania 7 kwietnia 1845 r. — decydujacy kanon basni Andersena. Decydujacy kanon filmowy XXI wieku to film animowany Pixar (Pixar) Merida walecna (Brave) wydany w USA 22 czerwca 2012 r. — w ktorym niebieskie Will-o'-the-Wisps prowadza szkocka ksiezniczke Merida do jej losu — decydujacy globalny kanon filmowy.

Ignis Fatuus · Ignis — Król Duchów Światła

Ignis Fatuus (lacinskie ignis fatuus, angielskie ignis fatuus/will-o'-the-wisp, niemieckie Irrlicht, francuskie feu follet) to kanoniczna nazwa naukowa zjawiska naturalnej fosforescencji na bagnach — lacinskie 'gluptawy ogien' (ignis 'ogien' + fatuus 'gluptawy') — i kanoniczna ikonografia sredniowiecznego europejskiego folkloru i literatury angielskiej, niebieskie swiatlo przypuszczalnie bedace naturalnym zaplonem bagiennego metanu (CH4) i fosfiny (PH3), ktore wabi podroznikow i sprawia, ze traca droge. Etymologia to polaczenie lacinskiego ignis ('ogien') i fatuus ('gluptawy'), a od pojawienia sie w Historii Naturalnej (Naturalis Historia) rzymskiego przyrodnika Pliniusza Starszego (Plinius Maior, 23-79 n.e.) z I wieku, ustanowilo sie jako decydujaca nazwa naukowa w historiach naturalnych XVI-XVIII wieku. Decydujacy kanon tekstowy to kanon Aktu 3 Sceny 3 sztuki historycznej Henryk IV, czesc pierwsza brytyjskiego Williama Shakespeare'a (1564-1616) z 1597 r. — w ktorym Sir Falstaff porownuje czerwony nos Bardolpha do 'ignis fatuus or a ball of wildfire' — decydujaca wpisana w literature angielska, a decydujacy poetycki kanon to kanon linii 634-642 Ksiegi 9 epopei Raj utracony brytyjskiego poety Johna Miltona (1608-1674) z 1667 r. — porownujacy uwiedzenie Ewy przez Szatana do bagiennego ignisa fatuusa — decydujacy kanon w literaturze angielskiej. Will-o-Wisp z Monster Manual D&D z 1977 r. Gygaxa z TSR w USA — konsekwentny az do 5e (5. edycji) z 2014 r. — to decydujacy kanon will-o'-the-wisp nowoczesnego fantasy RPG.

Friar's Lantern · Jack-o'-lantern — Niższy duch światła

Latarnia Mnicha (angielskie Friar's Lantern, 'latarnia mnicha') to decydujaca kanoniczna nazwa wariantowa blednych ogni (will-o'-the-wisp) angielskiego folkloru, z anonimowa narracja prozaiczna z okolo 1568 r. The History of Friar Rush (The History of Friar Rush) opublikowana w Anglii — o psotnym duchu-mnichu Friar Rush (Friar Rush) z XVI-wiecznej Anglii — jako decydujacy kanon etymologiczny. Pojawia sie jako male migoczace swiatlo na bagnach, wrzosowiskach i cmentarzach — w formie mnicha trzymajacego pochodnie lub latarnie — ktore zwodzi podroznikow ze sciezki — decydujaca kanoniczna ikonografia. Decydujacy kanon literacki to wiersz z 1631 r. L'Allegro (L'Allegro) brytyjskiego poety Johna Miltona (John Milton, 1608-1674) linia 104 — 'led by the Friar's Lantern' — decydujace wydarzenie kanonizacji slownictwa w literaturze angielskiej, a Akt 2 Scena 1 sztuki z 1595-1596 r. Sen nocy letniej (A Midsummer Night's Dream) Williama Szekspira (William Shakespeare, 1564-1616) — w ktorym Puck, ktory jest Robin Goodfellow (Robin Goodfellow), mowi 'I am that merry wanderer of the night' i opisuje siebie jako ducha, ktory zwodzi podroznikow — to decydujacy poprzednik angielskiego literackiego kanonu z 1631 r. Miltona. To decydujacy duch blednych ogni z tej samej rodziny co Jack-o'-lantern.

Bahamut laczy dwie niezalezne tradycje pod jednym imieniem. Pierwsza to kolosalna kosmiczna ryba sredniowiecznej kosmografii arabskiej, poswiadczona w 'ʿAjāʾib al-makhlūqāt' z trzynastego wieku Zakarii al-Kazwiniego (1203-1283) oraz w 'Perle cudow' Ibn al-Wardiego; plywa pod bykiem Kujusza (Kuyūthā) i dzwiga siedem warstw ziemi. Jorge Luis Borges przekazal te tradycje swiatu hiszpanskojezycznemu i anglojezycznemu przez 'Manual de zoología fantástica' (Manuel Peña, Buenos Aires, 1957), pozniej rozszerzone jako 'Ksiega istot zmyslonych'. Druga to Platynowy Smok z Dungeons & Dragons, wprowadzony przez Gary'ego Gygaxa w 'Supplement III: Eldritch Wizardry' (TSR, 1976) i rozwijany w 'Monster Manual' AD&D (1977), 'Deities & Demigods' (1980), 'Draconomicon' (1990), 'Monster Manual' piatej edycji (2014) i 'Fizban's Treasury of Dragons' (2021). Bahamut z D&D to bog-smok o platynowych luskach, opiekun sprawiedliwosci, honoru i prawdy, krol pieciu metalicznych smokow (zloto, srebro, miedz, braz, mosiadz), eskortowany przez siedmiu pradawnych zlotych smokow, przemierzajacy swiat w postaci skromnego starca i wiecznie przeciwstawiony Tiamat, krolowej smokow chromatycznych.

Zloty Smok jest najwyzszym z pieciu metalicznych smokow Dungeons & Dragons (zloto, srebro, miedz, braz, mosiadz), wprowadzonym przez Gary'ego Gygaxa w 'Supplement III: Eldritch Wizardry' (TSR, 1976) i skodyfikowanym przez 'Monster Manual' AD&D (1977), 'Deities & Demigods' (1980), 'Draconomicon' (1990), 'Monster Manual' piatej edycji (2014) i 'Fizban's Treasury of Dragons' (2021). Jego charakter jest ustalony jako praworzadny dobry, a cechami rozpoznawczymi sa luski jasne jak slonce, para eleganckich rogow zagietych do tylu i zlote wasy zwisajace pod szczeka. Z paszczy wydobywaja sie dwa rodzaje oddechu w stozku 90 stop: strumien zlotego ognia i gaz oslabiajacy, ktory chwilowo odbiera sile temu, kto go wdycha. Siedem pradawnych zlotych smokow stanowi osobista straz platynowego krola metalicznych smokow Bahamuta. Zloty Smok moze sie dowolnie przeobrazac (polymorph self) w czlowieka, elfa, draconianina lub innego humanoida i jest najpotezniejszym czarownikiem wsrod smokow, wladajacym magia dziewiatego kregu, taka jak zatrzymanie czasu, w piatej edycji. Ta sama sylwetka i tradycja pojawiaja sie w Kronikach Smoczej Lancy i w spotkaniach ze zlotymi smokami w Baldur's Gate 3 (2023).

Mithril · Prawdziwe srebro — legendarny metal lekki jak piórko, twardszy od stali

Mithril (angielski Mithril, sindarinski mith + ril) to prawdziwe srebro (true-silver) decydujacego kanonu — lekki jak pioro, twardszy niz stal, legendarny metal — wywodzony z sindarinskiego 'mith (szary)' i 'ril (blask)' — decydujace kanoniczne slownictwo — decydujacy kanon stworzenia J.R.R. Tolkiena. Pseudonimy — Mithril (Mithril), true-silver, Moria-silver, prawdziwe srebro, szary blask — to decydujace kanoniczne slownictwo. Decydujacy kanon Tolkiena to decydujacy kanon Wladcy Pierscieni (The Lord of the Rings) angielskiego J.R.R. Tolkiena z 1954-1955 r. Decydujacy kanon Morii to decydujacy kanon kopalni Khazad-dûm (Khazad-dûm, Moria). Decydujacy kanon Froda to decydujacy kanon mithrilowej kolczugi Bilba.

Orichalcum · Zaginiony mistyczny metal Atlantydy

Orichalcum (angielski Orichalcum, lacinski orichalcum, grecki oreíkhalkos) to zaginiony mityczny metal Atlantydy decydujacego kanonu — wywodzony z greckiego 'oreíkhalkos (ὀρείχαλκος oreíkhalkos, gorska miedz, óros 'gora' + chalkós 'miedz')' — decydujace kanoniczne slownictwo — decydujacy kanon Kritiasa Platona. Pseudonimy — Orichalcum (Orichalcum), oreíkhalkos (grecki), metal Atlantydy, gorska miedz, czerwone zloto — to decydujace kanoniczne slownictwo. Decydujacy kanon Platona to decydujacy kanon swiatyni Atlantydy w Kritiasie (Critias) 114e-116c, 119c greckiego Platona z IV wieku p.n.e. Decydujacy kanon Hymnu homerowego to decydujacy kanon Afrodyty w Hymnie homerowym (Homeric Hymn) z VII wieku p.n.e. Decydujacy kanon Sycylii to decydujacy kanon odkrycia 39 sztabek orichalcum z wraku statku u wybrzezy Geli na Sycylii w 2015 r.

Monoceros · Jednorożec — Legendarne stworzenie z jednym rogiem

Monoceros (greckie Monokeros, lacinskie Monoceros, 'jeden rog') to archetyp jednorozca w grecko-rzymskiej historii naturalnej. Jego nazwa laczy greckie mono (jeden) i keros (rog). Pojawia sie po raz pierwszy w Indika Ktezjasza z Knidos w V w. p.n.e., ktory opisuje go jako dzikiego osla Indii o bialym ciele, purpurowej glowie, niebieskich oczach i jednym rogu dlugosci okolo lokcia, prazkowanym na bialo, czarno i karmazynowo; kubki z tego rogu czynia pijacego odpornym na trucizne, drgawki i epilepsje. W I w. n.e. Historia naturalna Pliniusza Starszego VIII.31 ustala opis: 'cialo konia, glowa jelenia, nogi slonia, ogon dzika i jeden czarny rog dlugosci okolo dwoch lokci posrodku czola'. Gdy ten obraz dociera do sredniowiecznej Europy przez zrodla lacinskie, zostaje utozsamiony z unicornus, jednorozcem. W pozniejszej fantastyce Monoceros pozostaje jednak czesto dzikszym i bardziej pierwotnym typem, odroznionym od jednorozca-bialego konia.

High Elf · Szlachetne elfy — arystokraci magii arkanicznej

Elficka arystokracja swiatla i wysokiej arkany, o wlosach ze zlota lub srebra, w zdobnych szatach i z mistrzostwem magii arkanowej przewyzszajacym wszystkie inne linie elfow. Stanowia panujaca kaste krolestw elfow i stroza dawnej cywilizacji magicznej, dumniejsi i bardziej zamknieci niz ich nizsi krewni. Noldorowie J. R. R. Tolkiena w 'Silmarillionie' (George Allen & Unwin, 1977) ustanowili nowoczesny archetyp; Dungeons & Dragons (Podrecznik Gracza Zaawansowany 2. wyd., TSR, 1989; 5. wyd. PHB, 2014), Asurowie z Ulthuanu w 'Warhammer Armies: High Elves' (Games Workshop, 1993) i Quel'dorei w 'World of Warcraft' (2004) tworza wzorzec wspolczesnej fantastyki.

Half-Elf · Mieszanej krwi — między światami człowieka i elfa

Lud zrodzony z ludzkiego i elfickiego rodzica, lezacy posrodku obu pod wzgledem rysow, dlugosci zycia i dziedzictwa. Pol-elfowie zyja dluzej niz ludzie i krocej niz elfowie, lacza w polowie talenty i wyglad obu linii; wyrozniaja sie elastycznoscia i charyzma, lecz w zadnym z dwoch swiatow nie sa w pelni swoi. Linia Peredhil z 'Silmarillionu' Tolkiena (Allen & Unwin, 1977, redakcja Christophera Tolkiena) oraz standardowy pol-elf wprowadzony przez Dungeons & Dragons w 1974 r. razem ustalily te postac jako kanoniczna figure 'wedrowca miedzy dwoma swiatami' wspolczesnej fantastyki.