Will-o'-the-Wisp

Pochodzenie

Ikonograficzne pochodzenie laczy naturalne zjawisko fosforescencyjne (naturalne zaplon metanu i gazow fosfiny) angielskich bagien i mokradel z legenda o zlym kowalu Will (Smith Will) Anglii XVI wieku — decydujaca kanoniczna adaptacja, a angielska etymologia Will-o'-the-Wisp to skrot od 'Will of the Wisp' (Will trzymajacy pochodnie ze slomy), po raz pierwszy poswiadczone w 1607 r. — decydujace kanoniczne slownictwo. Decydujacy kanon etymologiczny to decydujaca legenda, ze zly kowal Will (Smith Will) Anglii XVI wieku, odrzucony zarowno przez niebo, jak i piekly po smierci, niesie wieczny wegiel (lub pochodnie) dany przez diabla i wedruje po bagnach na zawsze, a decydujacy kanon literacki to Akt 3 Scena 3 sztuki z 1607 r. Henryk IV Czesc 1 (Henry IV Part 1) brytyjskiego Szekspira (William Shakespeare, 1564-1616) — w ktorej Falstaff (Falstaff) porownuje czerwononosego Bardolfa (Bardolph) do Will-o'-the-Wisp slowami 'Thou art our admiral, thou bearest the lantern in the poop, but 'tis in the nose of thee; thou art the Knight of the Burning Lamp' — decydujacy angielski kanon literacki. Linia 104 wiersza-blizniaka L'Allegro (L'Allegro) Johna Miltona (John Milton, 1608-1674) z 1631 r. i opowiadanie The Legend of Sleepy Hollow (The Legend of Sleepy Hollow) amerykanskiego pisarza Washingtona Irvinga (Washington Irving, 1783-1859) z 1819 r. — z Bezglowym Jezdzcem i Will-o'-the-Wisp — staly sie decydujacym anglo-amerykanskim kanonem literackim.

Cechy

• Niebieski lub zolty plomien na bagnach, mokradlach i wrzosowiskach
• Cofa sie przy zblizaniu, zbliza sie przy oddalaniu
• Wabi zagubionych podroznikow na bagno
• Tradycja, ze to dusza zmarlych
• Bez fizycznego ciala
• Znika o swicie

Opowieści

Angielska etymologia Will-o'-the-Wisp to skrot od 'Will of the Wisp' (Will trzymajacy pochodnie ze slomy), po raz pierwszy poswiadczone w 1607 r. — decydujace kanoniczne slownictwo, a legenda o zlym kowalu Will (Smith Will) Anglii XVI wieku, odrzuconym zarowno przez niebo, jak i piekly po smierci i wedrujacym po bagnach na zawsze, to decydujacy kanon etymologiczny. Decydujacy angielski kanon literacki to kanon Falstaff-i-Bardolph Aktu 3 Sceny 3 Henryka IV Czesc 1 Szekspira z 1607 r. i decydujacy kanon slownictwa 'led by the Friar's Lantern' w linii 104 L'Allegro Johna Miltona z 1631 r., a opowiadanie The Legend of Sleepy Hollow (The Legend of Sleepy Hollow) amerykanskiego pisarza Washingtona Irvinga (Washington Irving, 1783-1859) z 1819 r. (zebrane w Ksiedze Szkicow z 1820 r.) to decydujacy amerykanski kanon literacki. Decydujacy kanon basni to basn Bledne ognie sa w miescie, mowi Kobieta z Bagien (Lygtemaendene ere i Byen, sagde Mosekonen) Hansa Christiana Andersena (Hans Christian Andersen, 1805-1875) opublikowana w Kopenhadze, Dania 7 kwietnia 1845 r. — decydujaca satyryczna basn, w ktorej bledne ognie wnikaja w spoleczenstwo ludzkie i oszukuja ludzi — decydujacy kanon basni Andersena XIX wieku. Decydujacy nowoczesny kanon to Will-o-the-Wisp (Will-o-the-Wisp) z Monster Manual D&D z 1977 r. Gary'ego Gygaxa z TSR w USA i film animowany Pixar (Pixar) Merida walecna (Brave) (w rezyserii Marka Andrewsa, swiatowy box office okolo 540 milionow dolarow) wydany w USA 22 czerwca 2012 r. — w ktorym niebieskie Will-o'-the-Wisps prowadza szkocka ksiezniczke Merida do jej losu — decydujacy globalny kanon filmowy XXI wieku.

Słabość

Slabosci Will-o'-the-Wisp to: (1) swiatlo slonca o swicie — decydujaca kanoniczna slabosc, ze bledne ognie znikaja przy pierwszym swietle slonca o swicie — decydujacy kanon; (2) mocna wola i wiara — kanon w L'Allegro Miltona z 1631 r. i angielskim kanonie folklorystycznym, ze jesli podroznik ignoruje uwodzenie blednych ogni i idzie prosto, moc blednych ogni jest rozproszona; (3) odwrocenie plaszcza na lewa strone — decydujaca angielska kanoniczna folklorystyczna slabosc, ze noszenie ubran na lewa strone lamie iluzje blednych ogni i pozwala wrocic na pierwotna sciezke; (4) swieta modlitwa — angielski katolicki kanon folklorystyczny, ze lacinskie Pater noster (Ojcze nasz) sprawia, ze Will-o'-the-Wisp znika; (5) krzyz i swiecona woda — decydujaca kanoniczna slabosc wobec katolickich sakramentaliow; (6) wiazanie srodowiskowe — slabnie po opuszczeniu bagien i mokradel w kanonie D&D z 1977 r.; (7) bez fizycznego ciala — decydujacy kanon, ze bedac swiatlem, nie ma fizycznego ciala i nie moze byc fizycznie zaatakowany; (8) silny wiatr — maly plomien jest slaby wobec wiatru. Decydujacy tragiczny kanoniczny final to The Legend of Sleepy Hollow Washingtona Irvinga z 1819 r. — w ktorym Ichabod Crane (Ichabod Crane), scigany przez Bezglowego Jezdzca zwiedzionego przez bledne ognie, znika — decydujacy amerykanski kanon literacki XIX wieku, a decydujacy satyryczny final basni Bledne ognie sa w miescie Andersena z 1845 r., w ktorej bledne ognie wnikaja w spoleczenstwo ludzkie i oszukuja.

Znaczenie kulturowe

Will-o'-the-Wisp nie jest po prostu ikona blednych ogni, lecz kanoniczna ikonograficzna postacia decydujacego anglo-amerykanskiego kanonu blednych ogni, ktora przekracza Henryka IV Czesc 1 Szekspira z 1607 r., L'Allegro Johna Miltona z 1631 r., The Legend of Sleepy Hollow Washingtona Irvinga z 1819 r., basn Bledne ognie sa w miescie, mowi Kobieta z Bagien Hansa Christiana Andersena z 1845 r., Notes on the Folk-Lore of the Northern Counties of England Williama Hendersona z 1881 r., Monster Manual D&D z 1977 r. i Merida walecna Pixar z 2012 r. Decydujacy kanon etymologiczny to legenda, ze zly kowal Will (Smith Will) Anglii XVI wieku, odrzucony zarowno przez niebo, jak i piekly po smierci, wedruje po bagnach na zawsze z wiecznym weglem danym przez diabla i wabi zagubionych podroznikow na bagno. Kanon Falstaff-i-czerwononosego-Bardolfa Aktu 3 Sceny 3 brytyjskiego Szekspira (William Shakespeare, 1564-1616) Henryk IV Czesc 1 (Henry IV Part 1) z 1607 r. i decydujacy angielski kanon literacki linii 104 L'Allegro (L'Allegro) Johna Miltona (John Milton, 1608-1674) z 1631 r. staly sie decydujacym angielskim kanonem literackim XVII wieku, a opowiadanie The Legend of Sleepy Hollow (The Legend of Sleepy Hollow) Washingtona Irvinga (Washington Irving, 1783-1859) opublikowane w USA 23 czerwca 1819 r. — zebrane w Ksiedze Szkicow z 1820 r. — stalo sie decydujacym kanonem literatury amerykanskiej XIX wieku. Decydujacy kanon basni Andersena to basn Bledne ognie sa w miescie, mowi Kobieta z Bagien (Lygtemaendene ere i Byen, sagde Mosekonen) Hansa Christiana Andersena (Hans Christian Andersen, 1805-1875) opublikowana w Kopenhadze, Dania 7 kwietnia 1845 r., a decydujacy kanon filmowy XXI wieku to film animowany Pixar (Pixar) Merida walecna (Brave) (w rezyserii Marka Andrewsa, Brendy Chapman i Steve'a Purcella, swiatowy box office okolo 540 milionow dolarow) wydany w USA 22 czerwca 2012 r. — w ktorym niebieskie Will-o'-the-Wisps prowadza szkocka ksiezniczke Merida do jej losu.

W popkulturze

Szekspir, Henryk IV Czesc 1 Akt 3 Scena 3 (1607) — decydujacy angielski kanon literacki Falstaff-i-BardolphJohn Milton, L'Allegro linia 104 (1631) — decydujacy angielski kanon literackiWashington Irving, The Legend of Sleepy Hollow (1819) — decydujacy amerykanski kanon literackiAndersen, basn Bledne ognie sa w miescie (1845) — decydujacy kanon basni AndersenaWilliam Henderson, Notes on the Folk-Lore of the Northern Counties of England (1881) — decydujacy kanon folklorystycznyBram Stoker, Dracula (1897) — wiktorianski kanon horroruGygax, Monster Manual D&D, Will-o-the-Wisp (1977) — decydujacy kanon fantasy RPGPixar, Merida walecna (2012) — decydujacy globalny kanon filmowy XXI wieku