Friar's Lantern

Pochodzenie

Ikonograficzne pochodzenie laczy zjawisko naturalne blednych ogni (will-o'-the-wisp, ignis fatuus) angielskich bagien i wrzosowisk z psotnym duchem-mnichem Friar Rush (Friar Rush) z XVI-wiecznej Anglii — decydujacy kanoniczny wariant. Decydujacy kanon etymologiczny to anonimowa narracja prozaiczna z okolo 1568 r. The History of Friar Rush (The History of Friar Rush) opublikowana w Anglii — o psotnym duchu-mnichu Friar Rush, ktory wniknal do angielskich klasztorow XVI wieku — a satyryczny zbior z 1602 r. Greene's Ghost Haunting Coney-Catchers (Greene's Ghost Haunting Coney-Catchers) brytyjskiego pisarza Samuela Rowlandsa (Samuel Rowlands, 1573-1630) to decydujacy kanon literackiej adaptacji Friar Rush. Decydujacy kanon literacki to Akt 2 Scena 1 Snu nocy letniej brytyjskiego Szekspira (William Shakespeare, 1564-1616) z 1595-1596 r. — w ktorym Puck, ktory jest Robin Goodfellow, mowi 'I am that merry wanderer of the night. I jest to Oberon' i opisuje siebie jako ducha, ktory zwodzi podroznikow — decydujacy angielski kanon literacki, a wiersz z 1631 r. L'Allegro (L'Allegro) linia 104 Johna Miltona (John Milton, 1608-1674) — 'led by the Friar's Lantern' — po raz pierwszy pojawiajacy sie jako decydujacy angielski literacki kanon slownictwa.

Cechy

• Male swiatlo na wrzosowiskach, lakach i cmentarzach
• Forma mnicha trzymajacego pochodnie lub latarnie
• Zwodzi podroznikow
• Psotna i zartobliwa dyspozycja
• Znika o swicie
• Mozna ignorowac mocna wola

Opowieści

Anonimowa angielska narracja prozaiczna z okolo 1568 r. The History of Friar Rush (The History of Friar Rush) — o psotnym duchu-mnichu — to decydujacy kanon etymologiczny, a Akt 2 Scena 1 Snu nocy letniej Szekspira z 1595-1596 r. — kanon Robin Goodfellow/Puck — to decydujacy poprzednik angielskiego literackiego kanonu. Decydujacy kanon slownictwa to wiersz z 1631 r. L'Allegro (L'Allegro) linia 104 brytyjskiego poety Johna Miltona (John Milton, 1608-1674) — 'led by the Friar's Lantern' — decydujace wydarzenie kanonizacji slownictwa. Greene's Ghost Samuela Rowlandsa z 1602 r., Letters on Demonology and Witchcraft (Letters on Demonology and Witchcraft) z 1828 r. brytyjskiego pisarza Waltera Scotta (Walter Scott, 1771-1832) — decydujaca systematyzacja angielskich folklorystycznych blednych ogni — i Notes on the Folk-Lore of the Northern Counties of England (Notes on the Folk-Lore of the Northern Counties of England) z 1881 r. brytyjskiego folklorysty Williama Hendersona (William Henderson, 1813-1891) to decydujace kanony folklorystyczne XIX wieku. Synonimy blednych ogni — Jack-o'-lantern (USA), Hobbedy's Lantern (Anglia), Peg-a-Lantern (Anglia), Jenny Burnt-tail (Anglia), Joan-in-the-Wad (Kornwalia), Spunkie (Szkocja), Hinky Punk (poludniowo-zachodnia Anglia) — to decydujace brytyjsko-amerykanskie kanoniczne slownictwo.

Słabość

Slabosci Latarni Mnicha to: (1) swiatlo slonca o swicie — decydujaca kanoniczna slabosc, ze bledne ognie znikaja przy pierwszym swietle slonca o swicie — decydujacy kanon; (2) mocna wola — kanon w L'Allegro Miltona z 1631 r. i angielskim kanonie folklorystycznym, ze jesli podroznik ignoruje uwodzenie blednych ogni i idzie prosto, moc blednych ogni jest rozproszona; (3) krzyz i swiecona woda — decydujaca ironiczna slabosc, ze pomimo bycia w formie mnicha, jest slaba wobec krzyza i swieconej wody — angielski katolicki kanon folklorystyczny; (4) swieta modlitwa — angielski katolicki kanon folklorystyczny, ze lacinskie Pater noster (Ojcze nasz) i Ave Maria (Zdrowas Mario) sprawiaja, ze Latarnia Mnicha znika; (5) odwrocenie plaszcza na lewa strone — decydujaca angielska kanoniczna folklorystyczna slabosc, ze noszenie ubran na lewa strone lamie iluzje blednych ogni i pozwala wrocic na pierwotna sciezke; (6) wiazanie srodowiskowe — slabnie po opuszczeniu bagien lub cmentarzy; (7) esencja zmiennosci — nie moze pozostac w jednym miejscu; (8) ludzka uprzejmosc — kanon dualnosci w Greene's Ghost Samuela Rowlandsa z 1602 r., ze Friar Rush prowadzi tych, ktorzy sa dla niego uprzejmi. Decydujacy final to linia 104 L'Allegro Miltona z 1631 r. — decydujacy angielski kanon literacki XVII wieku, w ktorym podroznik jest zwiedziony przez Latarnie Mnicha.

Znaczenie kulturowe

Latarnia Mnicha nie jest po prostu ikona blednych ogni, lecz kanoniczna ikonograficzna postacia decydujacego angielskiego kanonu blednych ogni, ktora przekracza anonimowa angielska narracje prozaiczna z okolo 1568 r. The History of Friar Rush, Sen nocy letniej Szekspira z 1595-1596 r., Greene's Ghost Samuela Rowlandsa z 1602 r., L'Allegro Johna Miltona z 1631 r., Letters on Demonology and Witchcraft Waltera Scotta z 1828 r. i Notes on the Folk-Lore of the Northern Counties of England Williama Hendersona z 1881 r. Anonimowa narracja prozaiczna z okolo 1568 r. The History of Friar Rush (The History of Friar Rush) opublikowana w Anglii — o psotnym duchu-mnichu, ktory wniknal do angielskich klasztorow XVI wieku — to decydujacy kanon etymologiczny, a satyryczny klimat wobec katolickich mnichow bezposrednio po Reformacji mial decydujacy wplyw na ustanowienie postaci Friar Rush (Friar Rush). Decydujacy angielski kanon literacki to kanon Robin Goodfellow/Puck Aktu 2 Sceny 1 Snu nocy letniej (A Midsummer Night's Dream) Williama Szekspira (William Shakespeare, 1564-1616) z 1595-1596 r., a kanon slownictwa 'And by the Friar's Lantern led' w linii 104 wiersza-blizniaka L'Allegro (L'Allegro) i Il Penseroso Johna Miltona (John Milton, 1608-1674) z 1631 r. stal sie decydujacym kanonem literatury angielskiej XVII wieku. Letters on Demonology and Witchcraft (Letters on Demonology and Witchcraft) z 1828 r. brytyjskiego pisarza Waltera Scotta (Walter Scott, 1771-1832) — decydujaca systematyzacja angielskich folklorystycznych blednych ogni — i Notes on the Folk-Lore of the Northern Counties of England (Notes on the Folk-Lore of the Northern Counties of England) z 1881 r. brytyjskiego folklorysty Williama Hendersona (William Henderson, 1813-1891) to decydujace wiktorianskie kanony folklorystyczne.

W popkulturze

Anonimowy, The History of Friar Rush (ok. 1568) — decydujacy kanon etymologicznySzekspir, Sen nocy letniej Akt 2 Scena 1 (1595-1596) — decydujacy angielski kanon literackiSamuel Rowlands, Greene's Ghost (1602) — decydujacy satyryczny kanonJohn Milton, L'Allegro linia 104 (1631) — decydujacy kanon slownictwaWalter Scott, Letters on Demonology and Witchcraft (1828) — decydujaca systematyzacja folklorystycznaWilliam Henderson, Notes on the Folk-Lore of the Northern Counties of England (1881) — decydujacy kanon folklorystycznyThomas Keightley, The Fairy Mythology (1828) — decydujacy folklor porownawczyJoseph Jacobs, English Fairy Tales (1890) — wiktorianski kanon basni