Duch cienia

Will-o'-the-Wisp — Pośredni duch światła

Will-o'-the-Wisp (angielskie Will-o'-the-Wisp) to najbardziej decydujacy kanoniczny ikonograficzny duch blednych ogni (ignis fatuus) angielskiego folkloru. Etymologia to angielskie Will of the Wisp ('Will trzymajacy pochodnie ze slomy'), po raz pierwszy poswiadczone w angielskim w 1607 r. — decydujace kanoniczne slownictwo. Pojawia sie na bagnach, mokradlach i wrzosowiskach w nocy jako mala migoczaca niebieska lub zolta plomien — cofajaca sie przy zblizaniu i zblizajaca sie przy oddalaniu — i wabi zagubionych podroznikow na bagno do smierci — decydujaca kanoniczna ikonografia. Decydujacy kanon etymologiczny to decydujaca legenda, ze zly kowal Will (Smith Will) Anglii XVI wieku, odrzucony zarowno przez niebo, jak i piekly po smierci, niesie pochodnie ze slomy z weglem danym przez diabla i wedruje po bagnach na zawsze, a decydujacy kanon literacki to linia 104 wiersza-blizniaka L'Allegro (L'Allegro) brytyjskiego poety Johna Miltona (John Milton, 1608-1674) z 1631 r. — 'led by the Friar's Lantern' — i basn Bledne ognie sa w miescie, mowi Kobieta z Bagien (Lygtemaendene ere i Byen, sagde Mosekonen) dunskiego pisarza Hansa Christiana Andersena (Hans Christian Andersen, 1805-1875) opublikowana w Kopenhadze, Dania 7 kwietnia 1845 r. — decydujacy kanon basni Andersena. Decydujacy kanon filmowy XXI wieku to film animowany Pixar (Pixar) Merida walecna (Brave) wydany w USA 22 czerwca 2012 r. — w ktorym niebieskie Will-o'-the-Wisps prowadza szkocka ksiezniczke Merida do jej losu — decydujacy globalny kanon filmowy.

Logi — Duch Pożerającego Płomienia

Logi (staronordyjskie Logi, 'plomien, ogien') to decydujaca kanoniczna personifikacja naturalnego plomienia zwana 'plomieniem samym w sobie' w mitologii nordyckiej, decydujacy kanoniczny duch nalezacy do rasy olbrzymow Jotnar ognia. Etymologia to decydujace kanoniczne slownictwo wywodzace sie ze staronordyjskiego logi ('plomien, ogien'), a pomimo podobienstwa fonetycznego jest to decydujacy kanon calkowicie rozny od bostwa-trickstera Lokiego (Loki). Decydujacy kanon tekstowy to decydujacy kanoniczny epizod w rozdzialach 46-47 Gylfaginning (Gylfaginning) Eddy Prozaicznej (Prose Edda) z okolo 1220 r. — nie Skaldskaparmal — wczesnego XIII-wiecznego islandzkiego poety-historyka Snorriego Sturlusona (Snorri Sturluson, 1179-1241), w ktorym Thor (Thorr) i Loki (Loki) sa wystawieni na probe w palacu krola olbrzymow Utgarda-Lokiego (Utgarda-Loki), a w konkursie jedzenia miedzy Lokim a Logim — gdy Loki zjadl cale mieso miesa, Logi polknal nie tylko mieso, ale tez kosci i sam trog — Logi zwyciezyl — decydujacy kanon mitologiczny. Ten epizod jest decydujaca mitologiczna alegoria prawa naturalnego 'ogien plonie wszystko (loginn brann ut)', a kanoniczne objawienie na koncu epizodu przez Utgarda-Loki — ze to, co widzieli, bylo iluzja, a Logi byl 'dzikim ogniem (villieldr)' — czyli sama dzika naturalna plomien.

Friar's Lantern · Jack-o'-lantern — Niższy duch światła

Latarnia Mnicha (angielskie Friar's Lantern, 'latarnia mnicha') to decydujaca kanoniczna nazwa wariantowa blednych ogni (will-o'-the-wisp) angielskiego folkloru, z anonimowa narracja prozaiczna z okolo 1568 r. The History of Friar Rush (The History of Friar Rush) opublikowana w Anglii — o psotnym duchu-mnichu Friar Rush (Friar Rush) z XVI-wiecznej Anglii — jako decydujacy kanon etymologiczny. Pojawia sie jako male migoczace swiatlo na bagnach, wrzosowiskach i cmentarzach — w formie mnicha trzymajacego pochodnie lub latarnie — ktore zwodzi podroznikow ze sciezki — decydujaca kanoniczna ikonografia. Decydujacy kanon literacki to wiersz z 1631 r. L'Allegro (L'Allegro) brytyjskiego poety Johna Miltona (John Milton, 1608-1674) linia 104 — 'led by the Friar's Lantern' — decydujace wydarzenie kanonizacji slownictwa w literaturze angielskiej, a Akt 2 Scena 1 sztuki z 1595-1596 r. Sen nocy letniej (A Midsummer Night's Dream) Williama Szekspira (William Shakespeare, 1564-1616) — w ktorym Puck, ktory jest Robin Goodfellow (Robin Goodfellow), mowi 'I am that merry wanderer of the night' i opisuje siebie jako ducha, ktory zwodzi podroznikow — to decydujacy poprzednik angielskiego literackiego kanonu z 1631 r. Miltona. To decydujacy duch blednych ogni z tej samej rodziny co Jack-o'-lantern.