Bóg

Hermes · Bóg podróży, handlu, złodziei i posłaniec

Hermes (starogreckie Hermes, lacinskie Mercurius) to decydujacy kanoniczny bog poslancow, podrozy, handlu, zlodziei, hazardu, retoryki i granic wsrod 12 bogow olimpijskich greckiej mitologii oraz decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac, ktora jako syn Zeusa (Zeus) i Mai (Maia, najstarsza z Plejad), urodzila sie w jaskini na gorze Kyllene (Kyllene) — w dniu swoich narodzin — wynalazla lutnie (lyra) ze skorupy zolwia — i ukradla 50 swietych krow Apolla (Apollon). Etymologia greckie Hermes wywodzi sie od herma (herma, 'stos kamieni, kamien graniczny') — decydujace kanoniczne slownictwo, a pseudonimy Argeifontes (Argeiphontes, 'zabojca Argosa'), Diaktoros (Diaktoros, 'przewodnik'), Psychopompos (Psychopompos, 'przewodnik dusz') i Soter (Soter, 'zbawca') to decydujace kanoniczne slownictwo. Decydujacy kanon tekstowy to Hymny Homeryckie (Homeric Hymns) Nr 4 — Hymn do Hermesa — 580 wersow z okolo VII-VI wieku p.n.e. — decydujacy kanon narodzin Hermesa, wynalezienia lutni i kradziezy bydla Apolla — i Teogonia (Theogony) wersy 938-939 Hezjoda z okolo VIII-VII wieku p.n.e. — decydujacy kanon narodzin Hermesa jako syna Zeusa i Mai.

Atena · Bogini mądrości, strategii i rzemiosła

Atena (starogreckie Athene, lacinskie Minerva) to decydujaca kanoniczna dziewicza bogini (Parthenos) madrosci, strategii wojennej, rzemiosla i ochrony miast wsrod 12 bogow olimpijskich greckiej mitologii oraz decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac urodzona w pelnej zbroi z glowy Zeusa (Zeus). Etymologia to decydujace kanoniczne slownictwo jako bogini opiekunczej miasta Aten (Athenai), a pseudonimy Pallas (Pallas, 'dziewica'), Glaukopis (Glaukopis, 'szarookia' lub 'sowio-twarza'), Tritogeneia (Tritogeneia), Polias (Polias, 'miejska') i Ergane (Ergane, 'rzemiesnica') to decydujace kanoniczne slownictwo. Decydujacy kanon tekstowy to Teogonia (Theogony) wersy 886-900 Hezjoda (Hesiod) z okolo VIII-VII wieku p.n.e. — decydujacy kanon, w ktorym Zeus polyka ciezarna Metis (Metis) — i wersy 924-926 — decydujacy kanon mitologiczny, w ktorym Hefajstos (Hephaistos) rozszczepia glowe Zeusa toporem, a Atena rodzi sie w pelnej zbroi. Iliada (Iliad) Ksiega 5 wersy 733-747 Homera (Homer) z okolo VIII wieku p.n.e. — decydujacy kanon tarczy Egidy (aigis) Ateny — i Biblioteka (Bibliotheke) Ksiega 3 rozdzial 14 punkt 1 Pseudo-Apollodora z okolo I wieku p.n.e. — decydujacy kanon konkursu z Posejdonem (Poseidon) o opieke nad Atenami — Atena dajaca drzewo oliwne (elaia).

Artemida · Bogini łowów, księżyca i dziewictwa

Artemida (starogreckie Artemis, lacinskie Diana) to decydujaca kanoniczna dziewicza bogini (Parthenos) lowow, dzikiej natury, ksiezyca, dziewictwa, porodu i obrzedow inicjacyjnych dziewczat wsrod 12 bogow olimpijskich greckiej mitologii oraz decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac jako corka Zeusa (Zeus) i Leto (Leto), siostra-blizniaczka Apolla (Apollon). Etymologia greckie Artemis to decydujace kanoniczne slownictwo oznaczajace 'bezpieczna' lub 'rzeznicka', a pseudonimy Fojbe (Phoibe, 'jasniejaca'), Delia (Delia, 'z Delos'), Kynthia (Kynthia, 'z Kyntu') i Potnia Theron (Potnia Theron, 'pani dzikich zwierzat') to decydujace kanoniczne slownictwo. Decydujacy kanon tekstowy to Teogonia (Theogony) wersy 918-920 Hezjoda (Hesiod) z okolo VIII-VII wieku p.n.e. — decydujacy kanon narodzin Apolla i Artemidy jako dzieci Zeusa i Leto — i Hymny Homeryckie (Homeric Hymns) Nr 27 Hymn do Artemidy z okolo VII-VI wieku p.n.e. oraz Hymn 3 do Artemidy (Hymn 3 to Artemis) Kallimacha (Callimachus) z okolo III wieku p.n.e. to decydujacy kanon, a decydujacy kanon, w ktorym 3-letnia mloda Artemida na kolanie Zeusa prosi o wieczna dziewiczosc, luk, strzaly, krotka tunike, 60 sluzacych Okeanid (Oceanides), 20 nimf Amnisides (Amnisides) i psy myliwskie dane przez Pana (Pan).

Posejdon · Grecki bóg morza — Wstrząsacz ziemi i pan koni

Posejdon (starogreckie Poseidon, lacinskie Neptunus) to decydujacy kanoniczny bog morza, trzesien ziemi i koni wsrod 12 bogow olimpijskich greckiej mitologii oraz decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac jako syn Kronosa (Kronos) i Rei (Rhea), starszy brat Zeusa (Zeus) i brat Hadesa (Hades). Etymologia greckie Poseidon to decydujace kanoniczne slownictwo jako zlozenie 'pos- (pan) i da- (ziemia)', oznaczajace 'pan ziemi', a pseudonimy Gaiechos (Gaiechos, 'wstrzasajacy ziemia'), Enosigaios (Enosigaios, 'wstrzasajacy ziemia'), Hippios (Hippios, 'koni') i Asphaleios (Asphaleios, 'bezpieczenstwa') to decydujace kanoniczne slownictwo. Decydujacy kanon tekstowy to Teogonia (Theogony) wersy 453-491 Hezjoda (Hesiod) z okolo VIII-VII wieku p.n.e. — decydujacy kanon, w ktorym Kronos polyka swoje dzieci — i wersy 881-885 — decydujacy kanon, w ktorym Zeus, Posejdon i Hades podzielili niebo, morze i swiat podziemi przez losowanie. Iliada (Iliad) Ksiega 15 wersy 184-217 Homera (Homer) z okolo VIII wieku p.n.e. — decydujacy kanon protestu Posejdona przeciwko losowaniu — a Odyseja (Odyssey) Ksiega 1 wersy 20-25 — decydujacy kanon gniewu Posejdona wobec Odyseusza (Odysseus) — to decydujacy kanon heroiczno-epicki.

Hades · Grecki bóg podziemi — Król umarłych

Hades (starogreckie Haides, lacinskie Pluton) to bog podziemia i krol umarlych w mitologii greckiej — decydujacy kanon, syn Kronosa (Kronos) i Rei (Rhea), starszy brat Zeusa (Zeus) i Posejdona (Poseidon), ktory nie nalezy do 12 bogow olimpijskich, ale posiada rowna moc — decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac. Etymologia greckiego Haides to decydujace kanoniczne slownictwo 'niewidzialny (a-idein, nie-widziec)', a alias Pluton (Plouton, 'bog bogactwa' — uzywany, aby uniknac wymawiania jego prawdziwego imienia) to decydujace kanoniczne slownictwo. Decydujacy kanon tekstowy to Teogonia (Theogony) wersy 453-491 Hezjoda (Hesiod) z okolo VIII-VII wieku p.n.e. — decydujacy kanon, w ktorym Kronos polyka swoje dzieci — i wersy 768-806 — decydujacy kanon krolestwa podziemia Hadesa — i Iliada (Iliad) Ksiega 15 wersy 187-193 Homera (Homer) z okolo VIII wieku p.n.e. — decydujacy kanon, w ktorym Zeus, Posejdon i Hades, trzej bracia, podzielili niebo, morze i podziemie przez losowanie — i Odyseja (Odyssey) Ksiega 11 — decydujacy kanon Nekyia (Nekyia, przywolanie dusz umarlych). Decydujacy kanon mitu o porwaniu Persefony (Persephone) z Hymnow homeryckich (Homeric Hymns) Nr 2 Hymn do Demeter z okolo VII-VI wieku p.n.e., a decydujaca kanoniczna ikonografia dojrzalego boga mezczyzny odzianego w ciemnosc i godnosc, ukrywajacego swoj wyglad helmem kynee (kynee) i dowodzacego psem stroznikiem Cerberem (Kerberos, pies o 3 glowach).

Apollo · Bóg Słońca, muzyki, proroctwa i uzdrawiania

Apollo (starogreckie Apollon, lacinskie Apollo) to decydujacy kanoniczny bog slonca, muzyki, poezji, proroctwa, uzdrowienia i lucznictwa wsrod 12 bogow olimpijskich greckiej mitologii oraz decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac syna Zeusa (Zeus) i Leto (Leto), brata-blizniaka Artemidy (Artemis). Etymologia greckie Apollon to decydujace kanoniczne slownictwo oznaczajace 'niszczyciel' lub 'zgromadziciel' lub 'czczony', a pseudonimy Phoibos (Phoibos, 'jasniejacy'), Delios (Delios, 'z Delos'), Pythios (Pythios, 'z Pythona') i Musagetes (Musagetes, 'przywodca Muz') to decydujace kanoniczne slownictwo. Decydujacy kanon tekstowy to Homer (Homer) Iliada (Iliad) Ksiega 1 wersy 43-52 z okolo VIII wieku p.n.e. — decydujacy kanon, w ktorym Apollo, otrzymujac modlitwe swojego kaplana Chrysesa (Chryses), strzela strzaly zarazy (loimos) do greckiego obozu przez 9 dni swoim srebrnym lukiem (argurotoxos) — i Teogonia (Theogony) wersy 918-920 Hezjoda (Hesiod) z okolo VIII-VII wieku p.n.e. — decydujacy kanon urodzenia Apolla i Artemidy jako dzieci Zeusa i Leto. Hymn Homerycki (Homeric Hymns) Nr 3 — Hymn do Apolla — z okolo VII-VI wieku p.n.e. to decydujacy kanon urodzenia na Delos i zabicia Pythona (Python) w Delfach (Delphi), a Pytia (Pythia) z wyroczni delfickiej to decydujacy kanon.

Afrodyta · Bogini miłości, piękna i pożądania

Afrodyta (starogreckie Aphrodite, lacinskie Venus) to bogini milosci, piekna, pragnienia i plodnosci w mitologii greckiej — decydujacy kanon, decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac urodzona z piany (aphros, piana morska) po tym, jak Kronos (Kronos) wykastrowal swojego ojca Uranosa (Ouranos) i wrzucil jego genitalia do morza. Etymologia to decydujace kanoniczne slownictwo greckiego aphros (piana, piana morska) — 'urodzona z piany'. Decydujacy kanon tekstowy to Teogonia (Theogony) wersy 188-206 Hezjoda (Hesiod) z okolo VIII-VII wieku p.n.e. — decydujacy kanon, w ktorym Kronos wykastrowal swojego ojca Uranosa, a genitalia wpadly do morza, piana (aphros) sie uformowala, a Afrodyta sie urodzila i wyladowala na brzegach Kypros (Kypros) lub Cytery (Kythera) — i Iliada (Iliad) Ksiega 5 wersy 311-430 Homera (Homer) z okolo VIII wieku p.n.e. — decydujacy kanon, w ktorym Diomedes (Diomedes) zranil jej nadgarstek wlocznia i zmusil ja do ucieczki — i Ksiega 14 wersy 214-221 — decydujacy kanon kestos himas (kestos himas, pas milosci) — i Odyseja (Odyssey) Ksiega 8 wersy 266-366 — decydujacy kanon romansu z Aresem (Ares) zlapanego w spizowej sieci Hefajstosa (Hephaistos). Fragment 1 Hymn do Afrodyty (Hymn to Aphrodite) Safony (Sappho) z okolo VII wieku p.n.e. i Hymny homeryckie (Homeric Hymns) Nr 5 Hymn do Afrodyty z okolo VII-VI wieku p.n.e. — decydujacy kanon poczecia Eneasza (Aineias) z miloscia Anchizesa (Anchises).

Ares · Grecki bóg wojny i rzezi

Ares (starogreckie Ares, lacinskie Mars) to decydujacy kanoniczny bog wojny, rzezi i szalu wsrod 12 bogow olimpijskich greckiej mitologii oraz decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac jako syn Zeusa (Zeus) i Hery (Hera), choc nawet jego rodzice go nie lubili. Etymologia greckie Ares to decydujace kanoniczne slownictwo oznaczajace 'zniszczenie', 'klatwe' lub 'zemste', a pseudonimy Enyalios (Enyalios, 'bog wojny'), Brotoloigos (Brotoloigos, 'plaga ludzi'), Andreiphontes (Andreiphontes, 'zabojca ludzi') i Theoutios (Theoutios, 'boga') to decydujace kanoniczne slownictwo. Decydujacy kanon tekstowy to Teogonia (Theogony) wersy 921-923 Hezjoda (Hesiod) z okolo VIII-VII wieku p.n.e. — decydujacy kanon narodzin Aresa jako syna Zeusa i Hery — i Iliada (Iliad) Ksiega 5 wersy 385-391 Homera (Homer) z okolo VIII wieku p.n.e. — decydujacy kanon, w ktorym olbrzymi bracia Otos (Otos) i Efialtes (Ephialtes) Aloadow (Aloadae) uwiezili Aresa w brazowym dzbanie na 13 miesiecy — i Ksiega 5 wersy 846-863 — decydujacy kanon, w ktorym Diomedes (Diomedes) z pomoca Ateny (Athena) zranil Aresa swoja wlocznia, a Ares krzyknal jak krzyk 9000-10000 mezczyzn.

Zeus· Władca Olimpu bóg nieba i piorunów

Zeus (starogreckie Zeus, lacinskie Iuppiter Jowisz) to najwyzszy bog mitologii greckiej — decydujacy kanon, bog nieba, grzmotu i blyskawicy, glowa 12 bogow olimpijskich, i decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac jako najmlodszy syn Kronosa (Kronos) i Rei (Rhea), ktory obalil swojego ojca i przejal suwerennosc wszechswiata. Etymologia to decydujace kanoniczne slownictwo wywodzace sie z praindoeuropejskiego *dyeu- (swiatlo, niebo), pokrewne z lacinskim Iuppiter (*dyeu-pater 'ojciec nieba') i sanskryckim Dyaus Pita. Decydujacy kanon tekstowy to mykenskie inskrypcje Linear B na tabliczkach glinianych 'di-we (di-we, celownik Zeusa)' i 'di-wo (di-wo, dopelniacz Zeusa)' cywilizacji mykenskiej epoki brazu, i Teogonia (Theogony) wersy 453-506 Hezjoda (Hesiod) z okolo VIII-VII wieku p.n.e. — decydujacy kanon, w ktorym Kronos polkat swoje dzieci, ale matka Rea ukryla Zeusa na gorze Ida (Ida) lub w jaskini Dikte (Dikte) na Krecie (Krete) i go uratowala — i wersy 617-720 — decydujacy kanon 10-letniej Tytanomachii (Titanomachia) — i wersy 820-880 — decydujacy kanon pojedynku z gigantycznym potworem Tyfonem (Typhon) — i wersy 881-887 — decydujacy kanon otrzymania nieba przez losowanie — i Ksiegi 1.493-611, 8.5-27 i 14.292-353 Iliady Homera z okolo VIII wieku p.n.e.

Hera · Królowa Olimpu — Bogini małżeństwa

Hera (starogreckie Hera, lacinskie Juno) to decydujaca kanoniczna bogini malzenstwa, porodu, kobiet, suwerennosci i rodziny wsrod 12 bogow olimpijskich greckiej mitologii, krolowa Olimpu, oraz decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac jako corka Kronosa (Kronos) i Rei (Rhea), starsza siostra i prawowita zona Zeusa (Zeus). Etymologia greckie Hera to decydujace kanoniczne slownictwo oznaczajace 'pani' lub 'pora' (hora), a pseudonimy Teleia (Teleia, 'spelniona' lub 'malzenska'), Basileia (Basileia, 'krolowa'), Parthenos (Parthenos, 'dziewica'), Aigiochos (Aigiochos) i Boopis (Boopis, 'wolooka') to decydujace kanoniczne slownictwo. Decydujacy kanon tekstowy to Teogonia (Theogony) wersy 453-491 Hezjoda (Hesiod) z okolo VIII-VII wieku p.n.e. — decydujacy kanon, w ktorym Kronos polyka swoje dzieci — i wersy 921-923 — decydujacy kanon narodzin Hebe (Hebe), Aresa (Ares) i Eileithyii (Eileithyia), dzieci Zeusa i Hery — i Iliada (Iliad) Ksiega 14 wersy 292-353 Homera (Homer) z okolo VIII wieku p.n.e. — decydujacy kanon uwiedzenia Zeusa przez Here — i Ksiega 1 wersy 518-611 — decydujacy kanon heroiczno-epicki sporu miedzy Hera a Zeusem.

Odyn · Wszechojciec mitologii nordyckiej — Bóg mądrości, wojny i śmierci

Odyn (staronordyjskie Odin, pragermanskie Wodanaz, 'ten od szalu, ekstazy, inspiracji') to decydujacy kanoniczny glowny bog, Ojciec Wszystkich (Alfodr) wszystkich bogow i ludzi, oraz bog madrosci, poezji, wojny, smierci, run i magii seidr Asow (Aesir) w mitologii nordyckiej oraz decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac jako wnuk olbrzyma Buriego (Buri), syn Borra (Borr) i Bestli (Bestla), ktory wraz ze swoimi bracmi Vilim (Vili) i Ve (Ve) zabil pierwotnego olbrzyma Ymira (Ymir) i stworzyl swiat z jego ciala. Etymologia to decydujace kanoniczne slownictwo wywodzace sie ze staronordyjskiego Odin lub pragermanskiego Wodanaz ('szal, ekstaza, inspiracja'), pokrewne z angielskim Wednesday (staroangielskie Wodnesdaeg, 'dzien Wodena'), niemieckim Mittwoch i lacinskim furor (szal). Decydujacy kanon tekstowy to Edda Prozaiczna (Prose Edda) z okolo 1220 r. islandzkiego poety-historyka Snorriego Sturlusona (Snorri Sturluson, 1179-1241) wczesnego XIII wieku — rozdzialy 6-9 (stworzenie), 15 (studnia Mimira) i 51 (Ragnarok) Gylfaginning (Gylfaginning) — a Voluspa (Voluspa), Havamal (Havamal) strofy 138-141, Grimnismal (Grimnismal) i Vafthrudnismal (Vafthrudnismal) Eddy Poetyckiej (Poetic Edda) rekopisu Codex Regius (Codex Regius) z okolo 1270 r. to decydujacy kanon poetycki, a decydujaca kanoniczna ikonografia poswiecenia jednego oka studni (Mimisbrunnr) Mimira (Mimir), aby uzyskac madrosc kosmiczna, i wieszanie sie na Yggdrasilu (Yggdrasill) przez 9 dni, aby nauczyc sie run (runir).

Thor · Nordycki bóg piorunów — Obrońca ludzkości

Thor (staronordyjskie Thorr, pragermanskie Thunraz 'grzmot') to bog grzmotu, blyskawicy, burz, sily i plodnosci nordyckiej mitologii — decydujacy kanon, syn Odyna (Odin) i bogini ziemi Jord (Jord), zonaty z Sif (Sif) — decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac. Etymologia to decydujace kanoniczne slownictwo wywodzace sie ze staronordyjskiego Thorr lub pragermanskiego Thunraz ('grzmot'), pokrewne z angielskim Thursday (staroangielskie Thunresdaeg, 'dzien Thunora'), niemieckim Donnerstag i lacinskim Tonans (epitet Jowisza, 'grzmiacy'). Decydujacy kanon tekstowy to rozdzial 9 Germanii (Germania) Tacyta (Cornelius Tacitus, okolo 56-120), rzymskiego historyka okolo I wieku — decydujacy kanon ery rzymskiej Donara (Donar, pozniej Thor) zidentyfikowanego przez plemiona germanskie z Heraklesem (Hercules) — i Edda Prozaiczna (Prose Edda) z okolo 1220 r. islandzkiego poety-historyka Snorriego Sturlusona (Snorri Sturluson, 1179-1241) wczesnego XIII wieku — rozdzialy 21 (wstep), 25, 28 (Mjollnir), 42-48 (Utgarda-Loki, epizod Skrymira) i 50 (lowienie Jormunganda) Gylfaginning (Gylfaginning) — decydujacy kanon — a Voluspa (Voluspa), Thrymskvida (Thrymskvida), Hymiskvida (Hymiskvida), Harbardsljod (Harbardsljod) i Alvissmal (Alvissmal) Eddy Poetyckiej (Poetic Edda) rekopisu Codex Regius (Codex Regius) z okolo 1270 r. to decydujacy kanon poetycki. Decydujaca kanoniczna ikonografia mlota Mjollnir (Mjollnir) — bron grzmotu, ktora wraca po rzuceniu — i rydwanu ciagnietego przez dwa kozly Tanngnjostr (Tanngnjostr) i Tanngrisnir (Tanngrisnir).

Loki · Nordycki bóg przemiany i podstępu — Zapalnik Ragnaröku

Loki (staronordyjskie Loki, 'wezel lub sieci pajaka') to bog zmiany ksztaltu, przebieglosci, ognia, chaosu i trickstera nordyckiej mitologii — decydujacy kanon, decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac jako syn (Loki Laufeyjarson) olbrzymow Farbauti (Farbauti) i Laufey (Laufey), ktory zostal bratem krwi Odyna (Odin) przez przysiege krwi i czlonkiem Asgardu (Asgard). Etymologia to decydujace kanoniczne slownictwo staronordyjskiego Loki lub 'wezel (loop, knot)' lub 'sieci pajaka (spider web)'. Decydujacy kanon tekstowy to Edda Prozaiczna (Prose Edda) z okolo 1220 r. islandzkiego poety-historyka Snorriego Sturlusona (Snorri Sturluson, 1179-1241) wczesnego XIII wieku — rozdzialy 33 (wstep), 34-35 (dzieci), 42 (mury Asgardu), 49 (smierc Baldra) i 50 (uwiezienie) Gylfaginning (Gylfaginning) — decydujacy kanon — a Lokasenna (Lokasenna), Voluspa (Voluspa) i Thrymskvida (Thrymskvida) Eddy Poetyckiej (Poetic Edda) rekopisu Codex Regius (Codex Regius) z okolo 1270 r. to decydujacy kanon poetycki. Decydujaca kanoniczna ikonografia, w ktorej z olbrzymka Angrboda (Angrboda) splodzil trojke potwornych dzieci — Fenrira (Fenrir, wilk), Jormunganda (Jormungandr, waz Midgardu), Hel (Hel, bogini smierci) — i spowodowal smierc Baldra (Baldr), wyzwalajac Ragnarok (Ragnarok).

Freja · Nordycka bogini miłości, płodności, wojny i Seiðr

Freja (staronordyjskie Freyja, 'pani') to decydujaca kanoniczna bogini milosci, piekna, plodnosci, wojny, smierci i seidr (seidr, magia proroctwa i przeznaczenia) Wanow (Vanir) w mitologii nordyckiej oraz decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac jako corka Njorda (Njord) Wanow i siostra Freyra (Freyr). Etymologia to decydujace kanoniczne slownictwo wywodzace sie ze staronordyjskiego freyja ('pani, dama'), a wedlug niektorych uczonych pokrewne z angielskim Friday (staroangielskie Frigedaeg) i niemieckim Freitag. Decydujacy kanon tekstowy to Edda Prozaiczna (Prose Edda) z okolo 1220 r. islandzkiego poety-historyka Snorriego Sturlusona (Snorri Sturluson, 1179-1241) wczesnego XIII wieku — rozdzialy 24 i 35 Gylfaginning (Gylfaginning) — decydujacy kanon Frei — a Skaldskaparmal (Skaldskaparmal) Eddy Prozaicznej to decydujacy kanon, a Voluspa (Voluspa), Lokasenna (Lokasenna) i Thrymskvida (Thrymskvida) Eddy Poetyckiej (Poetic Edda) rekopisu Codex Regius (Codex Regius) z okolo 1270 r. to decydujacy kanon poetycki. Po zakonczeniu Wojny Wanow-Asow (Aesir-Vanir War), przyszla do Asgardu (Asgard) jako zakladniczka pokoju, a polowa polleglych idzie do jej sali Sessrumnir (Sessrumnir) z Folkvangr (Folkvangr, 'pole zastepu'), podczas gdy tylko druga polowa idzie do Walhalli (Valholl) Odyna — decydujaca kanoniczna ikonografia.

Týr · Nordycki bóg wojny, sprawiedliwości i przysiąg

Tyr (staronordyjskie Tyr, pragermanskie Tiwaz) to decydujacy kanoniczny bog wojny, sprawiedliwosci, prawa i przysiag Asow (Aesir) w mitologii nordyckiej oraz decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac, ktora stracila prawa dlon, wkladajac ja w paszcze gigantycznego wilka Fenrira (Fenrir) jako zastaw, aby zwiazac go swietym lancuchem Gleipnir (Gleipnir). Etymologia pragermanskie Tiwaz ('bog, bog nieba') wywodzi sie z praindoeuropejskiego deywos ('jasny bog nieba'), pokrewne z lacinskim deus (bog), greckim Zeus i sanskryckim dyaus pitar ('ojciec nieba') — decydujace kanoniczne slownictwo. Angielskie Tuesday (staroangielskie Tiwesdaeg, 'dzien Tiwa'), niemieckie Dienstag i norweskie tirsdag to decydujace kanoniczne slownictwo Tyra, a runa T Tiwaz (runa Tiwaz) to decydujacy kanon jego imienia. Decydujacy kanon tekstowy to Edda Prozaiczna (Prose Edda) z okolo 1220 r. islandzkiego poety-historyka Snorriego Sturlusona (Snorri Sturluson, 1179-1241) wczesnego XIII wieku — rozdzialy 25 i 34 Gylfaginning (Gylfaginning) — decydujacy kanon Tyra i kanon zwiazania Fenrira — a Hymiskvida (Hymiskvida) Eddy Poetyckiej (Poetic Edda) rekopisu Codex Regius (Codex Regius) z okolo 1270 r. to decydujacy kanon poetycki Tyra.

Heimdall · Strażnik Bifröstu — Trębacz Ragnaröku

Heimdall (staronordyjskie Heimdallr, 'jasny swiata' lub 'filar swiata') to decydujacy kanoniczny bog swiatla, czujnosci i obserwacji Asow (Aesir) w mitologii nordyckiej oraz decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac wiecznego straznika teczowego mostu Bifrost (Bifrost). Etymologia to staronordyjskie zlozenie heim ('swiat, dom') i dallr ('jasny' lub 'filar') — oznaczajace 'jasny swiata' — decydujace kanoniczne slownictwo, a pseudonimy Gullintanni (Gullintanni, 'ten o zlotych zebach') — bog o zlotych zebach — i Vitli (Vitli, 'bialy') i Hallinskidi (Hallinskidi) to decydujace kanoniczne slownictwo. Decydujacy kanon tekstowy to Edda Prozaiczna (Prose Edda) z okolo 1220 r. islandzkiego poety-historyka Snorriego Sturlusona (Snorri Sturluson, 1179-1241) wczesnego XIII wieku — rozdzial 27 Gylfaginning (Gylfaginning) — decydujacy kanon Heimdalla — i rozdzial 51 — kanon Ragnaroku — a Voluspa (Voluspa), Grimnismal (Grimnismal) strofa 13, Thrymskvida (Thrymskvida) strofa 15 i Rigsthula (Rigsthula, Piesn Riga) Eddy Poetyckiej (Poetic Edda) rekopisu Codex Regius (Codex Regius) z okolo 1270 r. to decydujacy kanon poetycki Heimdalla. Decydujacy kanon tajemniczego urodzenia z dziewieciu matek (dziewiec fal, dziewiec siostr), oraz decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac, ktora w Ragnaroku dmie w wielki rog Gjallarhorn (Gjallarhorn), aby obudzic bogow, i wzajemnie niszczy z Lokim (Loki).

Baldr · Bóg światła i czystości — Tragedia umiłowanego

Baldr (staronordyjskie Baldr lub Baldur, pragermanskie Balthraz, 'odwazny, jasny') to decydujacy kanoniczny bog swiatla, czystosci, radosci, piekna i snow Asow (Aesir) w mitologii nordyckiej oraz decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac jako syn Odyna (Odin) i Frigg (Frigg), brat Thora (Thor) i najbardziej kochany wsrod bogow. Etymologia to decydujace kanoniczne slownictwo wywodzace sie ze staronordyjskiego baldr lub pragermanskiego Balthraz ('odwazny, smialy, jasny'), pokrewne z angielskim bold. Decydujacy kanon tekstowy to Edda Prozaiczna (Prose Edda) z okolo 1220 r. islandzkiego poety-historyka Snorriego Sturlusona (Snorri Sturluson, 1179-1241) wczesnego XIII wieku — rozdzial 49 Gylfaginning (Gylfaginning) — decydujacy kanon smierci Baldra — a Baldrs draumar (Baldrs draumar, Sny Baldra) i Voluspa (Voluspa) Eddy Poetyckiej (Poetic Edda) rekopisu Codex Regius (Codex Regius) z okolo 1270 r. to decydujacy kanon poetycki. Gdy Baldr snil koszmary przepowiadajace jego smierc, jego matka Frigg odebrala przysiegi od wszystkich rzeczy, ze nie skrzywdza go, ale jemiola (mistilteinn), uznana za zbyt mloda do przysiegi, stala sie jego slaboscia, a Loki (Loki) sprawil, ze slepy brat Hodr (Hodr) trzymal strzale z jemioly i zabil Baldra — decydujacy kanon, ktory stal sie katalizatorem Ragnaroku (Ragnarok).

Re· Egipski bóg słońca Stwórca i król bogów

Ra (egipskie Ra lub Re, 'slonce') to decydujacy kanoniczny bog slonca, stworzyciel i krol bogow starozytnej mitologii egipskiej — teologia Heliopolis (Heliopolis, egipskie Iunu, 'miasto kolumny') — i decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac, ktora wzniosla sie sama z Nun (Nun), pierwotnego chaotycznego morza, i jako przodek Enneady z Heliopolis (Ennead) Shu (Shu), Tefnut (Tefnut), Geb (Geb), Nut (Nut), Ozyrysa (Osiris), Izydy (Isis), Seta (Seth) i Neftydy (Nephthys). Etymologia to decydujace kanoniczne slownictwo egipskiego Ra ('slonce'), a podczas Nowego Panstwa 18 dynastii (1550-1292 p.n.e.) polaczyl sie z bogiem Amonem z Teb, aby stac sie Amon-Ra (Amun-Ra), najwyzszym bogiem — decydujacy kanon. Decydujacy kanon tekstowy to Teksty Piramid (Pyramid Texts) z okolo 2400-2300 p.n.e. — Stare Panstwo 5-6 dynastia — decydujacy kanon w wnetrzu piramid Unasa (Unas, 2375-2345 p.n.e.) i Pepi I (Pepi I) — i Teksty Sarkofagow (Coffin Texts) z okolo 2100-1700 p.n.e. Srednie Panstwo — i Ksiega Umarlych (Book of the Dead) i Amduat (Amduat) z okolo 1550 p.n.e. Nowego Panstwa to decydujacy kanon. Tytul faraona 'syn Ra (sa-Ra)' i decydujaca kanoniczna ikonografia glowy sokola z dyskiem slonecznym i kobra Uraeus (Uraeus).

Ozyrys · Egipski król zaświatów — Bóg zmartwychwstania i obfitości

Ozyrys (egipskie Asar lub Usir, greckie Osiris, 'siedziba silnego' lub 'tron') to bog podziemia, zmartwychwstania, plodnosci i ziarna starozytnej mitologii egipskiej — decydujacy kanon, syn Geba (Geb, ziemia) i Nut (Nut, niebo) Enneady z Heliopolis (Ennead) i maz Izydy (Isis), ktory zostal zabity przez swojego brata Seta (Seth), ktorego rozczlonkowane cialo zostalo zebrane i wskrzeszone przez Izyde, i pozniej stal sie krolem podziemia Duat (Duat) sadzac dusze zmarlych — decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac. Decydujacy kanon tekstowy to Teksty Piramid (Pyramid Texts) z okolo 2400-2300 p.n.e. — Stare Panstwo 5 dynastia — decydujacy kanon pochodzenia okolo 200 z okolo 759 zaklec tekstow piramid Unasa (Unas, panowanie 2375-2345 p.n.e.) w Sakkarze — i Teksty Sarkofagow (Coffin Texts) z okolo 2100-1700 p.n.e. Sredniego Panstwa — i Ksiega Umarlych (Book of the Dead) z okolo 1550 p.n.e. Nowego Panstwa, szczegolnie rozdzial 125 'Negatywne wyznanie (Negative Confession)' — decydujacy kanon 42 sedziow Ozyrysa. De Iside et Osiride (De Iside et Osiride) greckiego Plutarcha (Plutarch, okolo 46-119) z okolo 100 r. n.e. z okolo I wieku n.e. to najpelniejszy decydujacy grecko-lacinski kanon mitologiczny.

Izyda · Egipska bogini magii i macierzyństwa — Bogini dziesięciu tysięcy imion

Izyda (egipskie Iset lub Aset, greckie Isis, lacinskie Isis) to bogini magii, uzdrawiania, macierzynstwa i krolestwa starozytnej mitologii egipskiej — decydujacy kanon, corka Geba (Geb) i Nut (Nut) Enneady z Heliopolis (Ennead), siostra i zona Ozyrysa (Osiris), i matka Horusa (Horus) — decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac. Etymologia egipskiego Iset (Aset) to 'tron (throne)' — decydujacy kanon jako personifikacja tronu — a pseudonimy Aset (Aset), Auset (Auset), Weret-hekau (Weret-hekau, 'Wielka Czarodziejka'), Mut-netjeret (Mut-netjeret, 'Matka Boga') i Anima Versatilis (Anima Versatilis, 'bogini dziesieciu tysiecy imion') to decydujace kanoniczne slownictwo. Decydujacy kanon tekstowy to decydujacy kanon pochodzenia Tekstow Piramid (Pyramid Texts) Unasa (Unas) Starego Panstwa 5. dynastii z okolo 2400-2300 p.n.e. i decydujacy kanon 'Izyda i sekretne imie Ra (Isis and the Secret Name of Ra)' Papirusu Turynskiego (Turin Papyrus) Nowego Panstwa z okolo 1250 p.n.e. De Iside et Osiride (De Iside et Osiride) Plutarcha (Plutarchos) z okolo 100 r. n.e. z okolo I wieku n.e. i decydujacy kanon 'bogini dziesieciu tysiecy imion' w Ksiedze 11 Metamorfoz (Metamorphoses) Apulejusza (Apuleius) z okolo 170 r. n.e.

Horus · Egipski bóg nieba i władzy królewskiej — Sokole-oki przywrócik sprawiedliwości

Horus (egipskie Ḥr Hor, greckie Hōros) to bog nieba, krolestwa i sprawiedliwosci starozytnej mitologii egipskiej — decydujacy kanon, syn Ozyrysa (Osiris) i Izydy (Isis), decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac, ktora po 80-letniej walce o tron z wujem Setem (Seth) zostala prawowitym krolem Egiptu. Etymologia egipskiego Ḥr to decydujace kanoniczne slownictwo 'wysoki' lub 'odlegly', a pseudonimy Heru (Heru), Hor (Hor), Hor-sa-Iset (Hor-sa-Iset, 'Horus syn Izydy'), Hor-wer (Hor-wer, 'Horus Wielki'), Hor-akhti (Hor-akhti, 'Horus dwoch horyzontow') i Harpokrates (Harpokrates, 'Horus Dziecko') to decydujace kanoniczne slownictwo. Decydujacy kanon tekstowy to decydujacy kanon pochodzenia Tekstow Piramid (Pyramid Texts) Unasa (Unas) Starego Panstwa 5. dynastii z okolo 2400-2300 p.n.e. i decydujacy kanon 80-letniej walki 'Sporow Horusa i Seta (Contendings of Horus and Seth)' z Papirusu Chester Beatty I (Chester Beatty Papyrus I) z okresu 20. dynastii Nowego Panstwa Ramzesa V z okolo 1250 p.n.e. De Iside et Osiride (De Iside et Osiride) rozdzialy 12-20 i 54-58 Plutarcha (Plutarchos) z okolo 100 r. n.e. greckiego I wieku n.e. — decydujacy grecko-lacinski kanon.

Anubis · Egipski bóg — Strażnik śmierci i mumifikacji

Anubis (egipskie Anpu, greckie Anubis) to bog podziemia starozytnej egipskiej mitologii — decydujacy kanon — ktory prowadzi dusze zmarlych i przewodniczy rytualowi mumifikacji (balsamowania) — decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac z glowa szakala i ludzkim cialem, czarna skora lub czarnym futrem. Pseudonimy — Anpu (Anpu), Imy-ut (Imy-ut, 'Ten, ktory jest w bandazach'), Khenty-amentiu (Khenty-amentiu, 'Pierwszy z Zachodnich'), Wepwawet (Wepwawet) — to decydujace kanoniczne slownictwo. Decydujacy kanon tekstowy to decydujacy kanon pochodzenia Tekstow Piramid (Pyramid Texts) faraona Unisa (Unas) z Sakkary z 5. dynastii Egiptu z okolo 2400-2300 p.n.e., i decydujacy kanon Rozdzialu 125 Ksiegi Umarlych (Book of the Dead, Ksiega Wyjscia na Dzien) Nowego Panstwa Egiptu z okolo 1550 p.n.e. Decydujacy kanon mitologiczny to decydujacy kanon 'Wazenia Serca (Weighing of the Heart)' — decydujacy kanon, w ktorym Anubis prowadzi dusze zmarlego do Sali Dwoch Prawd (Hall of Two Truths) i wazy jego serce wobec piora Maat (Ma'at, bogini sprawiedliwosci) na wadze.

Indra · Bóg piorunów — Najwyższe bóstwo hinduistyczne

Indra (sanskrycki Indra) to najwyzsze bostwo indyjskiej mitologii wedyjskiej — decydujacy kanon — i bog grzmotu, blyskawicy, wojny i deszczu — wywodzacy sie z sanskryckiego 'indra' oznaczajacego 'silny, wladca' — decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac najbardziej wychwalanego bostwa ery wedyjskiej (okolo 1500-500 p.n.e.). Pseudonimy — Shakra ('potezny'), Vajrapani ('nosiciel vajry'), Purandara ('niszczyciel twierdz'), Meghavahana ('jezdziec chmur'), Devaraja ('krol bogow'), Sakra Devanam Indra (buddyjska Indra) — to decydujace kanoniczne slownictwo. Decydujacy kanon tekstowy to decydujacy kanon pochodzenia Rigwedy (Rigveda) z okolo 1500-1200 p.n.e., w ktorej okolo 250 z 1028 hymnow jest mu poswiconych — najwiecej z jakiegokolwiek bostwa. Decydujacy kanon mitologiczny to decydujacy kanon pochodzenia Rigwedy 1.32, w ktorej Indra zabil demona suszy Vritre (Vritra) vajra (vajra, broń grzmotu) i uwolnil zablokowane wody, przynoszac deszcz ludzkosci.

Cesarz Nefrytowy · Najwyższe bóstwo taoizmu — Cesarz Niebios

Nefrytowy Cesarz (Yu Huang Shang Di) to najwyzszy bog taoizmu i chinskiej religii ludowej — decydujacy kanon, cesarz niebianskiego krolestwa, ktory mieszka w niebianskiej Nefrytowej Stolicy (Yujing) i rzadzi wszystkimi bogami, ludzmi, duchami i zjawiskami naturalnymi — decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac. Etymologia to decydujace kanoniczne slownictwo Yu (nefryt) + Huang (cesarz) + Shangdi (Pan Nieba), a pseudonimy Yudi, Yuhuang Dadi, Tiangong (Niebianski Pan) i Haotian Jinque Zhizun Yuhuang Dadi to decydujace kanoniczne slownictwo. Decydujacy kanon tekstowy to decydujacy kanon pochodzenia Niebianskiego Cesarza (Tiandi) i Pana (Shangdi) Taiping Jing (Taiping Jing) z dynastii Han z okolo II wieku n.e. i decydujacy kanon taoistyczny Sutry Nefrytowego Cesarza (Yuhuang Jing, Gaoshang Yuhuang Benxing Jijing) z dynastii Tang (618-907). Decydujacy kanon to kanon jako oficjalny cesarski obiekt kultu poprzez tytul 'Taishang Kaitian Zhifu Yuli Hanzhen Tidao Yuhuang Datian Di' nadany przez Cesarza Zhenzonga z Song (panowanie 997-1022) w 1012 r., i tytul 'Taishang Kaitian Zhifu Yuli Hanzhen Tidao Haotian Yuhuang Shangdi' nadany przez Cesarza Huizonga z Song (panowanie 1100-1126) w 1116 r.

Śiwa · Hinduski bóg zniszczenia i odrodzenia — Kosmiczny tancerz

Sziwa (sanskryckie Śiva, 'pomyslny') to bog zniszczenia i regeneracji mitologii hinduskiej — decydujacy kanon, jeden z Trimūrti — decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac. Decydujacy kanon tekstowy to hymny do Rudry 1.43, 1.114, 2.33 i 7.46 boga burzy Rigwedy z okolo 1500-1200 p.n.e. — decydujacy kanon pochodzenia — i Sziwetaszwatara Upaniszada 3.4-5 z okolo VI-IV wieku p.n.e. — decydujacy kanon identyfikacji Rudry i Sziwy. Mahabharata Anushasana Parva 14.4 z okolo IV wieku p.n.e.-IV wieku n.e. — decydujacy kanon Sziwa Sahasranama — i Sziwa Purana z okolo 800 r. n.e. — jedna z 18 Mahapuran — i Natja Sastra Bharaty Muniego z okolo 200 r. n.e. — decydujacy kanon Tandavy (kosmiczny taniec) — i Kumarasambhava Kalidasy z okolo V wieku n.e. — decydujacy kanon malzenstwa z Parwati.

Hwanung· Koreański bóg nieba Ojciec Danguna

Hwanung (Hanja Hwanung) to niebianski bog mitologii koreanskiej — decydujacy kanon, syn Hwanina (Hwanin), niebianskiego boga, i ojciec Danguna Wanggeoma (Dangun Wanggeom) — decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac, ktora zstapila do swiata ludzi i zalozyla boskie miasto Sinsi (Sinsi). Etymologia to decydujace kanoniczne slownictwo Hwan ('jasnosc') + Ung ('samiec, bohater'), a pseudonimy Cheonwang ('Niebianski krol'), Hwanung Cheonwang (Hwanung Cheonwang), Sinung ('boski bohater') i Ungsang (Ungsang) to decydujace kanoniczne slownictwo. Decydujacy kanon tekstowy to Samguk Yusa (Pamietniki Trzech Krolestw) Tom 1 'Gi-i (Dziwne wydarzenia)' rozdzial 'Stary Joseon Wanggeom Joseon' z okolo 1281 r. — 7. roku krola Chungnyeola z Goryeo — autorstwa mnicha Iryeona (1206-1289) — decydujacy kanon, w ktorym nieslubny syn Hwanina, Hwanung, poprosil o rzadzenie swiatem ludzi, a jego ojciec Hwanin spojrzal w dol na gore Samwi-Taebaek (Samwi-Taebaek) i okreslil ja jako miejsce, gdzie mozna 'szeroko korzystac ludziom (Hongik Ingan)', i dal Hwanungowi trzy Cheonbuin (Pieczecie niebianskie) i 3000 zwolennikow do zstapienia. Jewang Ungi (Piesni Cesarzy i Krolow) Tom 2 Yi Seunghyu (Yi Seunghyu, 1224-1300) z 1287 r. — 13. roku krola Chungnyeola z Goryeo — to decydujacy kanon.

Amaterasu · Japońska bogini słońca — Przodek rodu cesarskiego

Amaterasu (Amaterasu-Ōmikami) to najwyzsze bostwo i bogini slonca japonskiej mitologii Shinto — decydujacy kanon — wladczyni Takamagahara i przodek japonskiej rodziny cesarskiej — decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac. Etymologia to Amaterasu (, 'ta, ktora oswietla niebo') + Ōmikami (, 'wielkie bostwo') — decydujace kanoniczne slownictwo — a pseudonimy Ōhirume-no-Muchi (, 'wielka bogini slonca'), Amaterasu-Ōmikami i Wielkie Bostwo Ise to decydujace kanoniczne slownictwo. Decydujacy kanon tekstowy to decydujacy kanon pochodzenia Kojiki Tom 1 z 712 r. n.e. autorstwa Ō no Yasumaro — Amaterasu narodzila sie z lewego oka Izanagi, gdy powrocil z Yomi i sie oczyscil — a decydujacy kanon Amaterasu ukrywajacej sie w Ame-no-Iwato (, Niebianska Skalna Jaskinia) w gniewie z powodu wybrykow jej brata Susanoo, zanurzajacy swiat w ciemnosci. Decydujacy kanon Nihon Shoki Tom 1 Era Bogow z 720 r. n.e. autorstwa Ksiecia Toneri i decydujacy kanon glownego bostwa Wewnetrznego Sanktuarium (Naiku) Wielkiego Sanktuarium Ise oraz rytualu Shikinen Sengū co 20 lat.