Nordycka

Logi — Duch Pożerającego Płomienia

Średni duch ognia znany w mitologii nordyckiej jako 'sam ogień.' Jego natura została ujawniona, gdy pokonał Lokiego w konkursie jedzenia, pochłaniając kości i miski — manifestacja pradawnej prawdy, że płomień pochłania wszystko. Pojawia się jako gigantyczny humanoid spowity transparentnym niebiesko-białym ogniem, który szybko spopieliwa wszystko, czego dotknie.

狂戰士 · Berserker — Szalejący wojownik, który przekracza granice przez wściekłość

Klasa bojowa, która w walce porzuca rozum i wchodzi w instynktowny stan wściekłości (Szał), wyzwalając eksplozywną siłę ataku. Ignoruje obronę i skupia się czysto na ataku; w stanie szału może utracić zdolność rozróżniania przyjaciela od wroga. Wywodzi się od berserkerów z nordyckiej mitologii.

盧恩術師 · Runemaster — Mag zapisujący prawa świata w starożytne pismo

Klasa magiczna infuzująca magiczną energię w znaki runiczne (Runa) i wygrawerowanie ich na broni, zbroi i środowiskach. Wolniejsza niż tradycyjne rzucanie zaklęć, ale raz wygrawerowana runa wywiera trwałe efekty — definiująca cecha trwałości. Odin z nordyckiej mitologii jest pierwszym mistrzem run.

Oburęczny topór bojowy wikingów

Topór duński to wielki dwuręczny topór bojowy epoki wikingów (IX–XI w.): szerokie, sierpowato wygięte ostrze osadzone na długim toporzysku o długości około 120–170 cm. Krawędź tnąca może mieć do około 30 cm szerokości, lecz ostrze jest cienkie, a głowica waży tylko 1–2 kg, przez co topór jest lżejszy i szybszy, niż wygląda, i zadaje głębokie, mieczowe cięcie. Wymachiwany w szerokich oburęcznych łukach, mógł rozłupać tarczę lub odrąbać nogę rumaka bojowego i był odznaką najdzielniejszej elity wśród wojowników wikingów. W bitwie pod Hastings w 1066 roku huskarlowie (gwardia królewska) króla Anglii Harolda stawili czoła normańskiej jeździe tym właśnie toporem — scenę tę zachowała tkanina z Bayeux.

Fáfnir to tragiczny smok legendy nordyckiej, zapisany w islandzkiej 'Völsunga saga' z konca XIII wieku oraz w piesniach 'Reginsmál' i 'Fáfnismál' Eddy poetyckiej, zachowanych w rekopisie Codex Regius (GKS 2365 4to, ok. 1270), obecnie w Instytucie Árniego Magnússona w Reykjaviku. Ta sama materia powraca na poczatku XIII wieku w sredniowysokoniemieckim 'Pienśni o Nibelungach' (Nibelungenlied), w ktorej Zygfryd zabija smoka skarbu. Fáfnir byl pierwotnie krasnoludem, jednym z trzech synow krola Hreiðmarra; zachlanny na zloto przyniesione jako okup za przypadkowo zabitego brata Otra przemienionego w wydre — skarb zawieral pierscien Andvaranaut, odebrany krasnoludowi Andvariemu i przezen przeklety — zabil ojca, wygnal brata Regina i przemienil sie w pluje jad wyrma, ogromnego beznogiego weza, zwijajacego sie na zlocie. Bohater Sigurðr (po niemiecku Zygfryd) wykopal jame zasadzki na sciezce smoka do rzeki i mieczem Gramr wykutym przez Regina ugodzil Fáfnira od dolu w pozbawiony lusek brzuch; wypicie krwi smoka dalo Sigurðrowi mowe ptakow, a zjedzenie upieczonego serca — madrosc wszystkich rzeczy. Epizod jest bezposrednim zrodlem 'Pierscienia Nibelunga' Ryszarda Wagnera (1869-1876) oraz Smauga w 'Hobbicie' J.R.R. Tolkiena (1937).

Wyrm (staroangielskie wyrm, staronordyckie ormr, starowysokoniemieckie wurm) to bezzogi i bezskrzydlly wezowy smok mitologii germanskiej i nordyckiej, najbardziej archaiczna z form smoczych i odrebny rod od pozniejszego smoka chromatycznego i heraldycznego wywerna. Slowo wywodzi sie z praindoeuropejskiego rdzenia *wérmis ('robak, waz'), pokrewnego lacinskiemu vermis i sanskryckiemu krmi, a forma jest nazywana 'wyrm' w koncowym epizodzie staroangielskiego 'Beowulfa' (wiersze 2200-3182), w ktorym Beowulf zabija straznika skarbu, ktory strzegl go przez piecdziesiat lat, zanim zostal obudzony przez skradziony kielich. Najslawniejszym przykladem jest Jǫrmungandr ('ogromny potwor' lub 'wielka laska'), waz Midgardu otaczajacy swiat i gryzacy wlasny ogon, opisany najpelniej w prozaicznej Eddzie Snorriego Sturlusona (Gylfaginning, rozdzial trzydziesty czwarty, ok. 1220) i w 'Sæmundar Edda'; jest mu przeznaczone spotkac sie z bogiem gromu Thorem podczas Ragnarǫku w pojedynku wzajemnej zaglady. Angielskie tradycje regionalne mnoza te postac: Lambton Worm z Penshaw w hrabstwie Durham (ktorego ballada z 1867 roku opowiada o zabiciu przez sir Johna Lambtona po powrocie z wypraw krzyzowych), Lyminster Knucker z Sussexu (zabity przez saskiego rycerza) oraz Sherborne Wyrm z Devonu.

Okrągła tarcza szeroko stosowana od starożytności do średniowiecza

Okragla tarcza to galaz tarczy wykonana z plaskiego krazka jednej okraglej powierzchni, a jej najwyrazniejsza postacia jest okragla tarcza noszona przez wojownika wikinga Skandynawii w VIII-XI wieku. Byla wykonana z lekkich desek drewnianych (najczesciej lipy lub jodly), o srednicy okolo siedemdziesieciu pieciu do dziewiecdziesieciu centymetrow, polaczonych z krzyzowym ulozeniem slojow, z zelaznym umbo posrodku, ktore kryje piesc czlowieka, i wewnatrz umbo z krotka rekojescia trzymana jedna reka. Wazac trzy do pieciu kilogramow, byla wystarczajaco lekka, by byc swobodnie wymachiwana jedna reka, w porownaniu z wielkimi tarczami latawcowymi i okraglymi targami tej samej epoki, a umbo samo bylo uzywane jako bron, uderzane prosto w twarz lub reke miecza wroga. W murze tarcz (skjaldborg), w ktorym wojownicy stali w jednej linii i lekko zachodzili swoimi tarczami, ta sama tarcza miala swoje najwieksze siedzenie, podczas gdy wojownik niosacy jedna sam, z mieczem i toporem kazdy w jednej rece, plynal z boku na bok i walczyl.

Odyn · Wszechojciec mitologii nordyckiej — Bóg mądrości, wojny i śmierci

Najwyższy bóg mitologii nordyckiej, ojciec bogów i ludzi (Wszechojciec). Włada mądrością, poezją, wojną, śmiercią, runami i magią. Poświęcił oko u źródła Mimira za kosmiczną mądrość i zawisł na Yggdrasilu na dziewięć nocy, by poznać runy. W Walhalli zbiera poległych wojowników (einherjarów) na Ragnarök.

Thor · Nordycki bóg piorunów — Obrońca ludzkości

Nordycki bóg piorunów, błyskawicy, burz, siły i płodności. Syn Odyna i olbrzymki Jörd. Prosty, lecz sprawiedliwy, kocha ludzi i broni bogów oraz śmiertelników przed Jötnar (olbrzymami). Jego rzucony młot Mjölnir miał powodować grzmoty — był najpopularniejszym bogiem epoki wikingów.

Loki · Nordycki bóg przemiany i podstępu — Zapalnik Ragnaröku

Nordycki bóg przemiany kształtów, podstępu, ognia i chaosu. Olbrzymiej krwi, lecz brat krwi Odyna, mieszka wśród Asów. Pomaga bogom równie często, co im szkodzi — dwoistość kończy się, gdy reżyseruje śmierć Baldra i wywołuje Ragnarök.

Freja · Nordycka bogini miłości, płodności, wojny i Seiðr

Nordycka bogini miłości, piękna, płodności, wojny, śmierci i seiðr (magii wieszczej). Z Wanów, przybyła do Asgardu jako zakładniczka pokojowa po wojnie Asów z Wanami. Połowa poległych w bitwie trafia do jej hali Fólkvangr; reszta do Walhalli Odyna. Słynna z naszyjnika Brísingamen i płaszcza z piór sokoła.

Týr · Nordycki bóg wojny, sprawiedliwości i przysiąg

Nordycki bóg wojny, sprawiedliwości, prawa i przysiąg — najdzielniejszy z Asów. Gdy bogowie więzili potwornego wilka Fenrira, tylko Týr zgodził się włożyć prawą dłoń w paszczę bestii jako rękojmię dobrej wiary. Gdy podstęp wyszedł na jaw, stracił dłoń. Jego runa ᛏ (Tiwaz) symbolizuje zwycięstwo i honor.

Valkiria · Dziewica wojowniczka — Przewodniczka dusz w mitologii nordyckiej

Valkirie to kobiece postacie w mitologii nordyckiej, które prowadzą dusze poległych wojowników do Odyna. Łączą w sobie siłę bojową i nadprzyrodzone piękno. Decydują o losie bohaterów na polu bitwy i wybierają godnych wejścia do Walhalli.

Heimdall · Strażnik Bifröstu — Trębacz Ragnaröku

Wieczny strażnik tęczowego mostu Bifröst w mitologii nordyckiej. Jego nadludzkie zmysły sięgają Dziewięciu Światów — słyszy rosnącą trawę i wełnę. Gdy nadchodzi Ragnarök, dmie w wielki róg Gjallarhorn, by obudzić bogów.

Baldr · Bóg światła i czystości — Tragedia umiłowanego

Nordycki bóg światła, czystości, radości, piękna i snów. Syn Odyna i Frigg, był najukochańszym z bogów. Jego matka uzyskała od wszystkich rzeczy przysięgę, że go nie skrzywdzą — ale pominęła jemiołę. Loki wykorzystał tę jedną słabość, aby go zabić, zapalając łańcuch prowadzący do Ragnaröku.