1 / 1

Logi

Logi — Duch Pożerającego Płomienia

Logi (staronordyjskie Logi, 'plomien, ogien') to decydujaca kanoniczna personifikacja naturalnego plomienia zwana 'plomieniem samym w sobie' w mitologii nordyckiej, decydujacy kanoniczny duch nalezacy do rasy olbrzymow Jotnar ognia. Etymologia to decydujace kanoniczne slownictwo wywodzace sie ze staronordyjskiego logi ('plomien, ogien'), a pomimo podobienstwa fonetycznego jest to decydujacy kanon calkowicie rozny od bostwa-trickstera Lokiego (Loki). Decydujacy kanon tekstowy to decydujacy kanoniczny epizod w rozdzialach 46-47 Gylfaginning (Gylfaginning) Eddy Prozaicznej (Prose Edda) z okolo 1220 r. — nie Skaldskaparmal — wczesnego XIII-wiecznego islandzkiego poety-historyka Snorriego Sturlusona (Snorri Sturluson, 1179-1241), w ktorym Thor (Thorr) i Loki (Loki) sa wystawieni na probe w palacu krola olbrzymow Utgarda-Lokiego (Utgarda-Loki), a w konkursie jedzenia miedzy Lokim a Logim — gdy Loki zjadl cale mieso miesa, Logi polknal nie tylko mieso, ale tez kosci i sam trog — Logi zwyciezyl — decydujacy kanon mitologiczny. Ten epizod jest decydujaca mitologiczna alegoria prawa naturalnego 'ogien plonie wszystko (loginn brann ut)', a kanoniczne objawienie na koncu epizodu przez Utgarda-Loki — ze to, co widzieli, bylo iluzja, a Logi byl 'dzikim ogniem (villieldr)' — czyli sama dzika naturalna plomien.

Pochodzenie

Ikonograficzne pochodzenie to wierzenie w naturalny duch ognia mitologii nordyckiej wikingow z IX-XI wieku, a decydujacy kanon tekstowy to decydujacy kanoniczny epizod w rozdzialach 46-47 Gylfaginning (Gylfaginning) Eddy Prozaicznej (Prose Edda) z wczesnego XIII wieku — okolo 1220 r. — islandzkiego — Reykholt — poety-historyka Snorriego Sturlusona (Snorri Sturluson, 1179-1241). Decydujacy kanon mitologiczny to decydujacy kanon, w ktorym Thor (Thorr), jego sluga Thjalfi (Thjalfi) i Loki (Loki) — trzej razem — sa wystawieni na probe w palacu (Utgardr) krola olbrzymow Utgarda-Lokiego (Utgarda-Loki) — w Jotunheimr (Jotunheimr) ziemi olbrzymow — a gdy Loki chwalil sie swoja zarlocznoscia, Utgarda-Loki kazal mu rywalizowac ze swoim sluga Logim (Logi) w konkursie jedzenia z duzego trogu miesa — gdy Loki zjadl cale mieso miesa, Logi polknal nie tylko mieso, ale tez kosci i sam drewniany trog — Logi zwyciezyl decydujacy kanon. Na koncu Utgarda-Loki objawil, ze to, co widzieli, bylo iluzja, a Logi byl 'dzikim ogniem (villieldr)' — czyli dzika naturalna plomien — decydujacy kanon, a fragmentaryczne wiersze Eddy Poetyckiej (Poetic Edda) rekopisu Codex Regius (Codex Regius) z okolo 1270 r. takze potwierdzaja kanon olbrzymow ognia.

Cechy

Gigantyczne humanoidalne cialo olbrzyma
Wydziela niebiesko-biale wysokotemperaturowe plomienie z calego ciala
Szybko zamienia wszelka dotknieta materie organiczna w popiol
Calkowicie spala nawet kosci i naczynia
Tworzy pole ciepla naturalnego zaplonu podczas ruchu
Slabnie w terenie wodnym i blotnistym

Opowieści

Wierzenie w naturalny duch ognia mitologii nordyckiej wikingow z IX-XI wieku to decydujace pochodzenie, a decydujacy kanon tekstowy to kanon proby Utgarda-Lokiego Thora, Lokiego i Thjalfiego oraz konkursu jedzenia Lokiego i Logiego w rozdzialach 46-47 Gylfaginning (Gylfaginning) Eddy Prozaicznej (Prose Edda) z wczesnego XIII wieku — okolo 1220 r. — islandzkiego Snorriego Sturlusona (Snorri Sturluson, 1179-1241). Fragmentaryczne wiersze Eddy Poetyckiej (Poetic Edda) rekopisu Codex Regius (Codex Regius) z okolo 1270 r. takze potwierdzaja kanon olbrzymow ognia, a XIX-wieczne odrodzenie germanskiego nacjonalizmu — 1855 r. Bogowie i Bohaterowie Nordycko-Germanscy (Nordisch-Germanische Goetter und Helden) niemieckiego uczonego Wilhelma Wagnera i 1856 r. niemieckie tlumaczenie prozaiczne Eddy niemieckiego uczonego Karla Simrocka — to decydujacy XIX-wieczny kanon naukowy. Decydujacy nowoczesny kanon to Logi z 1986 r. D&D Legends & Lore (Legends & Lore) TSR w USA, a krotka proza The Sandman: World's End amerykanskiego pisarza Neila Gaimana (Neil Gaiman, ur. 1960) z 1995 r. — epizod Utgarda-Lokiego i Logiego — to globalne odrodzenie kanoniczne XXI wieku. Amerykanska publikacja z 2017 r. Norse Mythology (Norse Mythology) Neila Gaimana — bestseller New York Times — i rozdzial proby Utgarda-Lokiego Thora i Lokiego to decydujacy amerykanski kanon XXI wieku, a film Marvel Studios z 2017 r. Thor: Ragnarok (Thor: Ragnarok) (w rezyserii Taika Waititi, swiatowy box office okolo 854 milionow dolarow) — decydujace mitologiczne polaczenie olbrzyma ognia Ragnaroku Surtra (Surtr) i Logiego — to decydujacy kanon filmowy XXI wieku.

Słabość

Slabosci Logiego to: (1) srodowisko bez niczego do spalenia — decydujaca kanoniczna slabosc, ze Logi, ktorego specjalnoscia jest pelne spalanie, widzi gwaltowny spadek energii, gdy nie ma materii organicznej do spalenia w poblizu; (2) magia wody na duza skale, morze, rzeka — w kanonie Eddy Prozaicznej Snorriego XIII wieku i nordyckim kanonie naturalnego ognia, male zrodla wody sa bezsilne, ale magia wody na duza skale to decydujaca slabosc; (3) blotnisty teren — bloto jest naturalnym wrogiem plomienia — decydujaca kanoniczna slabosc; (4) koniec Ragnaroku — w nordyckim kanonie mitologicznym IX-XIII wieku, w Ragnaroku (Ragnarok) olbrzymy ognia przynosza koniec wszystkiego, ale oni rowniez znikaja — decydujaca mitologiczna kanoniczna slabosc; (5) kanon iluzji — decydujaca kanoniczna slabosc na koncu rozdzialow 46-47 Gylfaginning Snorriego XIII wieku, w ktorych Utgarda-Loki objawia, ze konkurs z Logim byl iluzja; (6) natura dzikiego ognia — niekontrolowana natura dzikiego plomienia w decydujacym kanonie, w ktorym Utgarda-Loki nazwal Logiego 'dzikim ogniem (villieldr)'; (7) Mjolnir (Mjolnir) Thora — swiety mlot Thora w kanonie Eddy Prozaicznej XIII wieku — decydujacy kanon; (8) swiete pieczetowanie — slaby wobec pieczetowania swietych bogow w kanonie bogow nordyckich. Decydujacy kanoniczny final to rozdzial 47 Gylfaginning Snorriego XIII wieku — w ktorym Utgarda-Loki sprawia, ze jego palac znika jako iluzja po odejsciu grupy Thora — decydujacy kanon mitologiczny.

Znaczenie kulturowe

Logi nie jest po prostu ikona olbrzyma ognia, lecz kanoniczna ikonograficzna postacia decydujacego nordyckiego kanonu ognia, ktora przekracza Edde Prozaiczna Snorriego Sturlusona z okolo 1220 r., Edde Poetycka rekopisu Codex Regius z okolo 1270 r., niemieckie tlumaczenie Karla Simrocka z 1856 r., 1986 D&D Legends & Lore, 1995 The Sandman Neila Gaimana, 2017 Norse Mythology Neila Gaimana i film Marvela z 2017 r. Thor: Ragnarok. W wierzeniu w naturalny duch ognia mitologii nordyckiej wikingow z IX-XI wieku — decydujacy kanon ducha samego naturalnego plomienia — ustanowil sie jako decydujacy kanon w rozdzialach 46-47 Gylfaginning (Gylfaginning) Eddy Prozaicznej (Prose Edda) z okolo 1220 r. wczesnego XIII-wiecznego islandzkiego — Reykholt — poety-historyka Snorriego Sturlusona (Snorri Sturluson, urodzonego okolo 1179 r. w Hvammur, Islandia, zamordowanego 23 wrzesnia 1241 r. w Reykholt, Islandia). Decydujacy kanon mitologiczny to decydujacy kanon, w ktorym Thor (Thorr), jego sluga Thjalfi (Thjalfi) i Loki (Loki) — trzej razem — sa wystawieni na probe w palacu krola olbrzymow Utgarda-Lokiego (Utgarda-Loki) — w Jotunheimr (Jotunheimr) ziemi olbrzymow — a w konkursie jedzenia miedzy Lokim a Logim, Logi polknal nie tylko mieso, ale tez kosci i sam trog i zwyciezyl — decydujacy kanon mitologiczny — stal sie decydujaca mitologiczna alegoria prawa naturalnego 'ogien plonie wszystko (loginn brann ut)'. Powiesc graficzna The Sandman: World's End (Vertigo) amerykanskiego pisarza Neila Gaimana (Neil Gaiman, urodzonego 10 listopada 1960 r. w Portchester, Hampshire, Anglia) z lipca 1995 r. — epizod Utgarda-Lokiego i Logiego — i Norse Mythology (Norse Mythology) (W. W. Norton, bestseller New York Times) Neila Gaimana opublikowana w USA 7 lutego 2017 r. to decydujace amerykanskie kanony XXI wieku, a film Marvel Studios Thor: Ragnarok (Thor: Ragnarok) (w rezyserii Taika Waititi, swiatowy box office okolo 854 milionow dolarow) wydany w USA 3 listopada 2017 r. — decydujace mitologiczne polaczenie olbrzyma ognia Ragnaroku Surtra (Surtr) i Logiego — to decydujacy globalny kanon filmowy XXI wieku.

W popkulturze

Snorri Sturluson, Edda Prozaiczna, Gylfaginning rozdzialy 46-47 (okolo 1220) — decydujacy kanon pochodzeniaEdda Poetycka rekopis Codex Regius (okolo 1270) — decydujacy kanon poetyckiWilhelm Wagner, Bogowie i Bohaterowie Nordycko-Germanscy (1855) — XIX-wieczny kanon naukowyKarl Simrock niemieckie tlumaczenie Eddy Prozaicznej (1856) — decydujacy XIX-wieczny kanon tlumaczeniowyWagner opera Pierscien Nibelunga (1876) — XIX-wieczny kanon muzycznyTSR D&D Legends & Lore, Logi (1986) — decydujacy kanon fantasy RPGNeil Gaiman, The Sandman: World's End (1995) — decydujacy kanon powiesci graficznejNeil Gaiman, Norse Mythology (2017) — decydujacy literacki kanon XXI wiekuFilm Marvel Thor: Ragnarok (2017) — decydujacy globalny kanon filmowy XXI wieku

Powiązane elementy

📸 2

Skrzat Popiołu

Niższy

Cinder Sprite — Niższy Duch Żaru

Wegielny Sprite (angielskie Cinder Sprite, lacinskie Spiritus Cineris) to maly duch plomienia, ktory mieszka w wegielku (Cinder), przedstawiany jako uskrzydlony humanoid wielkosci dloni — decydujaca kanoniczna adaptacja zachodniej ikonografii ducha plomienia. Etymologia laczy lacinske cinis ('popiol, wegielek'), zrodlo angielskiego cinder (sredniowieczne angielskie sinder z okolo 1290 r.), i lacinske spiritus ('dusza, oddech'), zrodlo angielskiego sprite (sredniowieczne angielskie sprite z 1303 r. poprzez starofrancuski esprit). Ikonograficzne pochodzenie to polaczenie (1) starorzymskich domowych palenisk (focus) wierzen ochronnych Lara (opiekuna domu) i Westy (bogini paleniska) i (2) kanonu czterech duchow-elementow w lacinskim traktacie z 1566 r. Ksiega Nimf, Sylfow, Pigmeji i Salamander (Liber de Nymphis, Sylphis, Pygmaeis et Salamandris) szwajcarskiego lekarza-alchemika Paracelsusa (Theophrastus Bombastus von Hohenheim, 1493-1541), ktorego duchem plomienia jest Salamandra. Decydujacy kanon literacki to sprite Puck w komedii Sen nocy letniej (A Midsummer Night's Dream) Shakespeare'a z 1595 r. — Robin Goodfellow z angielskiego folkloru — ktory ustanowil kanon sprite literatury angielskiej, a kanon Fire Mephit i Salamandry z Monster Manual z 1977 r. Dungeons & Dragons (D&D) Gary'ego Gygaxa (1938-2008) z TSR w USA jest decydujaca ikonografia kanonu ducha plomienia nowoczesnego fantasy RPG.

Ogień Celtycka Duch ognia

📸 3

Smok Ognia

Wyższy

Fire-Drake · Ignis · Salaime — Wyższy Duch Ognia

Fire-drake (staroangielskie fyrdraca, angielskie fire-drake) to decydujaca kanoniczna nazwa zionacego ogniem smoka (draca) mitologii staroangielskiej i nordyckiej. Etymologia to polaczenie staroangielskiego fyr ('ogien') i draca (zapozyczone z lacinskiego draco i greckiego drakon, 'smok'), starsza forma angielskiego dragon. Decydujacy kanon tekstowy to kanon w liniach 2200-3182 Ksiegi 3 staroangielskiej epopei Beowulf (3182 linie ogolem) przez anonimowego autora z VIII-X wieku — w ktorym bohater Beowulf w starosci po panowaniu w krolestwie Geatow przez piecdziesiat lat, gdy zlodziej kradnie skarb spiacego fire-drake — smok niszczy krolestwo Geatow ogniem — Beowulf wraz ze swoim wiernym towarzyszem Wiglafem zabija smoka, ale umiera od jadu smoka. Pojedynczy manuskrypt Beowulfa — Kodeks Nowell (Cotton Vitellius A.xv w British Library) skopiowany okolo roku 1000 — to decydujacy kanon tekstowy, a Smaug z Hobbita J. R. R. Tolkiena (1892-1973), opublikowanego w Wielkiej Brytanii 21 wrzesnia 1937 r. — fire-drake strzegacy skarbu pod Samotna Gora — to decydujaca nowoczesna adaptacja globalnego kanonu smoka ognia fantasy XX wieku, a Czerwony Smok (oddech ognia) z Monster Manual D&D z 1977 r. Gary'ego Gygaxa z TSR w USA — konsekwentny az do 5e (5. edycji) z 2014 r. — to decydujacy kanon smoka ognia nowoczesnego fantasy RPG.

Ogień Duch ognia Zachodnia

📸 3

Ifrit

Średni

Ifrit · Sallist — Średni Duch Ognia

Ifrit (arabskie ifrit, angielskie Ifrit lub Efreet) to kanoniczna ikonograficzna postac poteznego dzinna ognia wsrod piecio-typowej klasyfikacji dzinnow — Dzann, Dzinn, Szajtan, Ifrit, Marid — mitologii arabsko-islamskiej. Etymologia to kanoniczne slownictwo wywodzace sie z arabskiego rdzenia ayn-F-R-T ('silny i zly, przebiegly'), a kanoniczna ikonografia przedstawia Ifrita z gigantycznym humanoidalnym cialem caly skladajacym sie z plomienia — z wyrazna wola i inteligencja, dziksza dyspozycja niz inne dzinny. Decydujacy kanon tekstowy to werset 39 Rozdzialu 27 (An-Naml) Koranu (Qur'an) objawionego prorokowi Mahometowi (Muhammad, ok. 570-632) przez aniola Gabriela ok. 610-632 n.e. — w ktorym gdy krol Salomon (Sulayman) rozkazal przyniesc tron krolowej Saby (Bilqis), potezny Ifrit (ifrit min al-jinn, 'Ifrit dzinnow') zglosil sie na ochotnika: 'Przyniose go tobie zanim podniesiesz sie ze swojego miejsca' — decydujacy kanon, a kanon Rybaka i Ifrita z Tysiac i Jednej Nocy (Alf Layla wa-Layla) skompilowanej w dynastii mameluckiej arabskiej Syrii i Egiptu w XIV-XV wieku — decydujacy kanon arabskiej literatury, w ktorym Ifrit zapieczetowany przez Salomona zostaje uwolniony przez rybaka i probuje go zabic — to decydujacy kanon. Decydujacy nowoczesny kanon to Efreeti z Monster Manual D&D z 1977 r. Gary'ego Gygaxa (1938-2008) z TSR w USA — konsekwentny az do 5e (5. edycji) z 2014 r. — i wezwane stworzenie Ifrit z Final Fantasy III (Final Fantasy III) Square'a w Japonii wydanego 18 grudnia 1987 r. — kanon seria-zintegrowany — decydujace kulminacyjne dzielo nowoczesnego globalnego kanonu Ifrita.

Ogień Duch ognia Wschodnia

📸 2

Agni

Wyższy

Agni — Święty Posłaniec Płomienia

Agni (sanskryckie Agni) to decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac boga ognia i swietego poslanca laczacego bogow i ludzi w indyjskiej mitologii wedyjskiej. Etymologia to sanskryckie agni ('ogien'), wywodzace sie z indoeuropejskiego rdzenia h1ngnis ('ogien'), pokrewne z lacinskim ignis, litewskim ugnis i rosyjskim ogon ('ogien') — decydujace kanoniczne slownictwo. Z ikonografia formy wielogłowej z trzema glowami i siedmioma jezykami — trzymajacej pochodnie i lyzke w obu rekach — i roznymi swietymi wierzchowcami, takimi jak baran, kon i papuga — decydujaca kanoniczna ikonografia. Decydujacy kanon to Rigweda (Rigveda) ery wedyjskiej indyjskiej z okolo 1500-1200 p.n.e. — Ksiega 1.1 pierwszy hymn 'agnim ile purohitam' ('Chwale Agniego, domowego kaplana') — decydujacy kanon. Wsrod 1028 hymnow w 10 ksiegach Rigwedy ponad 200 jest poswieconych Agniemu — najczesciej chwalonemu bogowi po Indrze (Indra) — i decydujacemu kanonicznemu mediatorowi yajny (wedyjskiego rytualu ognia), w ktorym ofiary ludzi dla bogow (krowy, zboza, klarowane maslo, ghee) sa palone jego plomieniami i dostarczane bogom — kosmiczna decydujaca kanoniczna ikonografia. W pozniejszym hinduizmie, decydujacy kanon poludniowo-wschodniego strazika wsrod 8 kierunkowych strazikow (Astadikpalas), a Katen japonskiego buddyzmu jest bezposrednia adaptacja Agniego.

Ogień Wschodnia Duch ognia