Sylf

Pochodzenie

Ikonograficzne pochodzenie to kanon czterech duchow-elementow — Woda (Undyna), Powietrze (Sylf), Ziemia (Gnomus), Ogien (Salamandra) — lacinskiego traktatu Ksiega Nimf, Sylfow, Pigmeji i Salamander Paracelsusa, opublikowanego posmiertnie w Bazylei, Szwajcaria w 1566 r. Paracelsus, urodzony w Szwajcarii, napisal go w latach 30. XVI wieku w Salzburgu i Innsbrucku i ukul Sylphus jako zlozenie greckiego silphe (silphe, 'motyl') i lacinskiego sylvestris ('lesny') — duch elementarnego powietrza. Le Comte de Gabalis (po raz pierwszy opublikowany w 1671 r.) francuskiego pisarza Montfaucon de Villars (1635-1673) z 1690 r. — adaptujacy teorie czterech duchow-elementow do francuskiej literatury salonowej XVII wieku — to decydujace wydarzenie europejskiej popularyzacji ikonografii Sylfa w XVII-XVIII wieku, a decydujacy kanon literacki to satyryczny poemat Lok porwany Alexandra Pope'a (1688-1744) opublikowany w Londynie 4 maja 1712 r. — satyryzujacy rzeczywiste wydarzenie z 1711 r., w ktorym brytyjski katolicki szlachcic Lord Petre (Robert Petre, 7. Baron Petre) bez zgody scial lok Arabelli Fermor — decydujacy angielski literacki kanon, w ktorym dusze kobiece staja sie sylfami po smierci i chronia dziewice.

Cechy

• Wolny i przezroczysty humanoid
• Skrzydla podobne do skrzydel wazki lub motyla
• Porusza sie z wiatrem
• Milosnik muzyki i poezji
• Dusze dziewicze staja sie sylfami po smierci (kanon Pope'a)
• Slabosc na silny wiatr i ciezkie substancje

Opowieści

Kanon czterech duchow-elementow Paracelsusa z 1566 r. to decydujace pochodzenie, a Le Comte de Gabalis Montfaucon de Villars z 1690 r. ustanowil kanon Sylfa francuskiej literatury salonowej XVII wieku. Decydujacy kanon literacki to satyryczny poemat Lok porwany (pierwsze wydanie 2 piesni, rozszerzone wydanie 5 piesni z 1714 r.) Alexandra Pope'a (1688-1744) opublikowany w Londynie 4 maja 1712 r., a decydujacy kanon baletu to balet La Sylphide prawykonany w Operze Salle Le Peletier w Paryzu 12 marca 1832 r. (skomponowany przez Jean-Madeleine'a Schneitzhoeffera, 1785-1852, w choreografii Filippa Taglioniego, 1777-1871, z Marie Taglioni, 1804-1884, w roli glownej) — jako pierwsze przedstawienie na palcach w historii baletu — ustanawiajac decydujacy XIX-wieczny kanon baletu romantycznego. Wersja dunska, prawykonana w Krolewskim Teatrze w Kopenhadze 28 lipca 1836 r., w choreografii Augusta Bournonville'a (1805-1879) i skomponowana przez Hermana Severina Lovenskiolda — zachowana do 2024 r. — to decydujacy dunski kanon baletu. Sylf z Monster Manual D&D z 1977 r. Gary'ego Gygaxa (1938-2008) z TSR w USA i wezwane stworzenie Sylf z Final Fantasy III Square'a (Japonia, 18 grudnia 1987 r.) to nowoczesne globalne kanony.

Słabość

Slabosci Sylfa to: (1) porwanie przez silny wiatr — podatny na niekontrolowane burze; (2) ciezkie substancje — slaby wobec olowiu i zelaza ze wzgledu na swoja lekka aerologiczna esencje w kanonie Paracelsusa z 1566 r.; (3) wiazanie z ludzka miloscia — w kanonie Pope'a z 1712 r. i w balecie z 1832 r. milosc do czlowieka kosztuje wolna esencje; (4) kanoniczny final baletu La Sylphide z 1832 r. — Sylfida zakochana w szkockim mlodzieniem Jakubie zostaje zlapana przez magiczna chustke wiedzmy Madge, jej skrzydla opadaja, a ona umiera — decydujacy XIX-wieczny tragiczny kanon romantyczny; (5) paracelsusowskie wiazanie czterech elementow — zwiazana srodowiskowo ze swoim elementem powietrza; (6) ciezar silnej ziemi — slaba opozycja czterech elementow; (7) esencja zmiennosci — nie moze pozostac w jednym miejscu; (8) ujawnienie tajemnic — w kanonie Montfaucon de Villars z 1690 r., jesli ujawniona zostanie obietnica z Sylfa, Sylf znika. Decydujacy final to balet La Sylphide z 1832 r., w ktorym Jakub owija magiczna chustke wiedzmy wokol Sylfidy, skrzydla Sylfidy opadaja, a jej siostry Sylfidy podnosza jej cialo do nieba — decydujacy XIX-wieczny tragiczny kanon baletu romantycznego.

Znaczenie kulturowe

Sylf to kanoniczna ikonograficzna postac zachodniego kanonu ducha powietrza, ktora przekracza teorie czterech duchow-elementow Paracelsusa z 1566 r., Le Comte de Gabalis Montfaucon de Villars z 1690 r., Lok porwany Alexandra Pope'a z 1712 r., balet La Sylphide Jean-Madeleine'a Schneitzhoeffera z 1832 r., dunska wersje Bournonville'a z 1836 r., Monster Manual D&D z 1977 r. i Final Fantasy III Square'a z 1987 r. Satyryczny poemat Lok porwany (pierwsze wydanie 2 piesni 794 linie, rozszerzone wydanie 5 piesni z 1714 r.) Alexandra Pope'a opublikowany w Londynie 4 maja 1712 r. — satyryzujacy rzeczywiste wydarzenie z 1711 r., w ktorym Lord Petre scial lok Arabelli Fermor — stal sie decydujacym kanonem angielskiej literatury XVIII wieku, a sylf-opiekun Ariel glownej bohaterki Belindy pojawia sie w poemacie. Balet La Sylphide prawykonany w Operze Salle Le Peletier w Paryzu 12 marca 1832 r. — jako pierwsze przedstawienie na palcach w historii baletu — stal sie decydujacym kanonem baletu romantycznego XIX wieku, a Marie Taglioni (urodzona 23 kwietnia 1804 r. w Sztokholmie, Szwecja, zmarla 22 kwietnia 1884 r. w Marsylii, Francja) stala sie decydujaca pierwsza baletnica, ktora weszla na scene na palcach, i decydujacym kanonem baletu XIX wieku. Dunska wersja La Sylphide prawykonana w Krolewskim Teatrze w Kopenhadze 28 lipca 1836 r., w choreografii Bournonville'a i skomponowana przez Lovenskiolda — zachowana do 2024 r. — to decydujacy kanon dunskiego baletu.

W popkulturze

Paracelsus, Ksiega Nimf, Sylfow, Pigmeji i Salamander (1566) — decydujacy kanon czterech duchow-elementowMontfaucon de Villars, Le Comte de Gabalis (1690) — francuski salonowo-literacki kanon SylfaAlexander Pope, Lok porwany (1712) — decydujacy angielski literacki kanonBalet La Sylphide, Paryz (1832) — decydujacy kanon baletu romantycznego XIX wiekuBournonville, La Sylphide, Kopenhaga (1836) — decydujacy dunski kanon baletuDoyle, The Coming of the Fairies (1922) — brytyjski kanon fantasyGygax, Monster Manual D&D, Sylf (1977) — decydujacy kanon fantasy RPGSquare, Final Fantasy III, Sylf (1987) — decydujacy kanon gier wideo