갑옷

Pikowana odzież ochronna z tkaniny

Gambeson to pikowana odzież obronna z 10–30 warstw lnu lub bawełny. Noszony samodzielnie lub jako warstwa amortyzująca pod kolczugą czy zbroją płytową, zapewniał zaskakująco dobrą ochronę przed strzałami i cięciami. Najtańsza i najprostsza zbroja, stanowił podstawowe wyposażenie każdego żołnierza.

Segmentowa zbroja płytowa legionów rzymskich

Lorica segmentata była standardową zbroją płytową rzymskich legionistów od I do III w. n.e. Kilka żelaznych płyt, połączonych skórzanymi paskami i klamrami, chroniło tułów, oferując lepszą ochronę i mobilność niż kolczuga lorica hamata. Ikoniczny symbol legionów, uwieczniony na Kolumnie Trajana.

Kolczuga legionisty rzymskiego

Lorica hamata to kolczuga armii rzymskiej, złożona z dziesiątek tysięcy połączonych pierścieni z brązu lub żelaza. Używana przez wieki, od Republiki do późnego Cesarstwa, była najtrwalszą zbroją rzymską. Charakterystyczne naramienniki były rozpoznawalnym znakiem rzymskiego wyposażenia wojskowego.

Koreańska zbroja z metalowymi płytami wszytymi w tkaninę

Dugeonggap to szeroko stosowana zbroja dynastii Joseon, złożona z małych metalowych płyt przynitowanych wewnątrz tkaniny. Charakterystyczne główki nitów na zewnętrznej stronie tworzyły wyrazisty wzór. Lekki i elastyczny, przez długi czas służył jako standardowa zbroja armii koreańskiej.

Bliskowschodnia zbroja z dużymi okrągłymi polerowanymi płytami

Zbroja lustrzana posiada duże, polerowane okrągłe płyty żelazne na piersi i plecach. Jej nazwa pochodzi od lustrzanej powierzchni tych płyt. Szeroko stosowana w Imperium Osmańskim i Persji, zapewniała doskonałą ochronę w połączeniu z kolczugą.

Lekka zbroja z utwardzonej skóry zwierzęcej

Zbroja skórzana jest jednym z najstarszych i najprostszych środków ochronnych, wykonanym z utwardzonej skóry zwierzęcej. Gotowanie lub woskowanie skóry zwiększało jej wytrzymałość. Znacznie lżejsza i cichsza od metalowych zbroi, była ulubioną ochroną zwiadowców i lekkiej piechoty.