악마

Lucyfer · Niosący światło — Upadły archanioł, książę pychy

Najsłynniejszy upadły anioł w tradycji chrześcijańskiej. Imię w łacinie znaczy 'Niosący światło' (Lux-fer). Niegdyś najwspanialszy archanioł Boga, jego pycha (superbia) — pragnienie zrównania się z Bogiem — strąciła go z nieba i uczyniła królem piekła. Piekło Dantego ukazuje go zamarzniętego w najgłębszej otchłani, trójgłowego, wiecznie żującego największych grzeszników.

Szatan · Przeciwnik — Książę gniewu, oskarżyciel ludzkości

Główny demon w judaizmie, chrześcijaństwie i islamie. Imię to hebrajskie 'przeciwnik' lub 'oskarżyciel'. W Księdze Hioba pełni rolę niebiańskiego prokuratora oskarżającego ludzi przed Bogiem; późniejsze chrześcijaństwo zlało go z Lucyferem w wcielenie zła przeciwstawione Bogu. Książę gniewu wśród Siedmiu Grzechów Głównych. Ten, który kusił Chrystusa na pustyni.

Belzebub · Pan Much — Książę obżarstwa

Wielki demon tradycji judeochrześcijańskiej. Imię pochodzi z hebrajskiego 'Pan much' (Baal-Zebub). Pierwotnie Baal-Zebul ('szlachetny pan'), czczony w filistyńskim Ekronie, Żydzi szyderczo przezwali go 'Panem much' (zebub = mucha). W Nowym Testamencie sam Chrystus nazywa go 'księciem demonów'. Książę obżarstwa wśród Siedmiu Grzechów Głównych.

Mamona · Demon bogactwa — Książę chciwości

Demon bogactwa i chciwości w tradycji chrześcijańskiej. Imię jest aramejskie i oznacza 'bogactwo' lub 'pieniądze' (mamona). W Ewangelii Chrystus mówi: 'Nikt nie może dwom panom służyć — nie możecie służyć Bogu i Mamonie' (Mateusz 6,24). Książę chciwości wśród Siedmiu Grzechów Głównych. Uosobienie bogactwa, przedstawiany na złotym tronie, liczący stosy monet.

Asmodeusz · Książę pożądliwości — Demon niszczący małżeństwa

Wielki demon żydowskiej tradycji apokryficznej i chrześcijańskiej. Pochodzi od zaratusztriańskiego demona gniewu Aēšma-daēva. W Księdze Tobiasza pojawia się jako pożądliwy demon, zabijający kolejno siedmiu mężów Sary. Książę pożądliwości wśród Siedmiu Grzechów Głównych; w Mniejszym Kluczu Salomona wymieniony jako 32. z 72 duchów, król.

Belfegor · Książę lenistwa — Ten, kto rujnuje ludzkość przez gnuśność

Demon tradycji judeochrześcijańskiej, książę lenistwa wśród Siedmiu Grzechów Głównych. Wywodzi się z moabickiego boga Baal-Peora wspomnianego w Psalmach i Ozeaszu. Kusi człowieka do lenistwa odkrywania, zastoju kreatywności i przyjemności bez wysiłku. Satyryczna legenda głosi, że słysząc ludzi chwalących szczęśliwe małżeństwa, zstąpił to sprawdzić i rozczarowany wrócił do piekła.

Abaddon · Anioł zniszczenia — Król Otchłani

Hebrajskie 'zniszczenie' (אֲבַדּוֹן); po grecku Apollyon — 'niszczyciel'. W Apokalipsie 9, gdy zabrzmi piąta trąba końca, wyłania się jako król Otchłani, prowadząc armię z lwimi zębami i skorpionimi ogonami niczym chmara szarańczy, dręcząc ludzkość przez pięć miesięcy. Niekiedy sługa Boga wykonujący sąd ostateczny; niekiedy upadły anioł.

Bael · Pierwszy z 72 duchów Salomona — Król Wschodu

Pierwszy demon spośród 72 duchów Lemegetonu (XVI w.), wielki król Wschodu. Pierwotnie Baal, kananejsko-fenicki bóg płodności, został przez tradycję judeochrześcijańską zdegradowany z pogańskiego bóstwa do potężnego demona-króla magii salomońskiej. Dowodzi 66 legionami.

Paimon · Dziewiąty z 72 duchów Salomona — Król sztuk i wiedzy

Dziewiąty i potężny król spośród 72 duchów Lemegetonu. Naucza wszystkich sztuk, nauk i tajemnych wiedz, jadąc na wielbłądzie, przybywając przed przywoływaczem ze wspaniałą procesją muzyczną. Poeci jak Dante czynią go patronem wiedzy; horror Dziedzictwo. Hereditary (2018) przyniósł mu masową sławę jako demonowi reżyserującemu tragedię bohatera.

Astarot · 29. z 72 duchów Salomona — Wielki książę

29. demon Lemegetonu, w randze wielkiego księcia. Pierwotnie Isztar / Astarte, dawna semicka bogini płodności, miłości i wojny, przekształcona przez tradycję judeochrześcijańską w męskiego demona. Pojawia się jadąc na złym smoku, trzymając w dłoni żmiję, i naucza przywoływacza wszystkiego o przeszłości, teraźniejszości, przyszłości oraz sztuk wyzwolonych i astronomii.

Lilit · Wiedźma nocy — Pierwsza żona Adama, matka demonic

Demonica żydowskiego folkloru. Niektóre tradycje głoszą, że była 'pierwszą kobietą', ulepioną z gliny równocześnie z Adamem — nie z jego żebra. Uważając się za jego równą, odmówiła uległości i opuściła Eden. Następnie, zjednoczona z Szatanem, zrodziła niezliczone demony (lilim). Długo lękana jako wiedźma porywająca noworodki nocą, współczesny feminizm reinterpretuje ją jako pierwszą kobietę opierającą się patriarchatowi.

Mara · Buddyjski król demonów pożądania — Przeszkoda oświecenia

Król demonów buddyjskiej mitologii. Jako pan Paranirmita-vasavartin, szóstego nieba świata pożądania (kāmaloka), ściąga ludzi w pożądanie i iluzję, by utrudnić wyzwolenie. Słynny z wysłania armii i trzech córek (Pożądanie, Niezadowolenie, Pragnienie), aby kusić Buddę zbliżającego się do oświecenia pod drzewem Bodhi — wszystkie próby zawiodły. Sanskrycki 'Māra' znaczy 'śmierć' lub 'niszczyciel'.

Orobas · 55. z 72 duchów Salomona — Książę o końskiej głowie, duch prawdy

55. demon Lemegetonu, w randze wielkiego księcia. Pojawia się z końską głową i, w odróżnieniu od innych demonów, słynie z 'dżentelmeńskiego' charakteru: nigdy nie kłamie przywoływaczowi i nie próbuje go upokorzyć. Naucza prawd przeszłości, teraźniejszości i przyszłości, natury boskości, a nawet tajemnic stworzenia. Chroni przywoływacza przed innymi duchami. Dowodzi 20 legionami.

Lewiatan · Olbrzymi morski potwór — Książę zazdrości

Kolosalny morski potwór Starego Testamentu, w tradycji chrześcijańskiej rozwinięty w księcia zazdrości. Hi 41 opisuje go jako niezwyciężoną morską bestię, którą tylko Bóg może okiełznać — łuski twardsze niż tarcze, ogień z paszczy, dym z nozdrzy. Liczony jako książę zazdrości wśród Siedmiu Grzechów Głównych.

Bafomet · Bałwan o głowie kozła — Symbol okultyzmu i spisku

Imię bożka, którego wielbienie zarzucano Templariuszom w ich procesach (1307–1314). Pierwotna postać była niejasna, lecz francuski okultysta Éliphas Lévi w XIX wieku skodyfikował obraz hermafrodytycznej postaci z głową kozła, kobiecymi piersiami, nietoperzowymi skrzydłami i pentagramem na czole — odtąd obraz standardowy. Emblematyczny symbol czarnej magii i okultystycznego spisku.