Bliskowschodnia

Zakrzywiona szabla kawaleryjska z Persji

Szamszir to gleboko zakrzywiona, jednosieczna szabla kawaleryjska wypracowana w Persji, o glowni dlugosci okolo 80 do 90 cm. Jej cecha rozpoznawcza jest wyrazista, ciagla krzywizna biegnaca od rekojesci do sztychu, ktora umozliwia ciecie pociagane: rozcinanie wroga w przelocie podczas jazdy pelnym galopem. Glownie czesto kuto ze stali wootz, stali tyglowej, ktora Zachod nazywal stala damascenska, co nadawalo jej piekny falisty wzor na powierzchni; jest lekka i dobrze wywazona do szybkich, powtarzanych ciec. Sztych jest zaokraglony lub tepy i rzadko sluzyl do pchniecia, podczas gdy rekojesc to najczesciej zagieta w dol kolba pistoletowa, zdobiona kloscia sloniowa, rogiem lub szlachetnym metalem. Od epoki Safawidow byla, miedzy 16 a 19 wiekiem, sztandarowa bronia Persji i rozprzestrzenila sie na Imperium Osmanskie, Indie Wielkich Mogolow i cala Azje Srodkowa.

暗殺者 · Assassin — Specjalista od śmierci, który kończy wszystko jednym ciosem

Klasa specjalizująca się w cichym i pewnym eliminowaniu celów. Zbudowana na technikach skradania łotra, z dodatkiem technik zabijania, trucizn, środków znieczulających i wyspecjalizowanej broni. Istnieje w każdym świecie jako narzędzie polityczne i konieczne zło.

占術師 · Wyrocznia — Ciężkie oczy tego, kto widzi przyszłość

Klasa, która wróży wydarzenia w przyszłości, przeszłości i teraźniejszości przez wróżbiarstwo. Otrzymują proroctwa przez różne media — konstelacje, tarot, kule kryształowe, kości, wnętrzności i sny. Proroctwa zawsze się spełniają, ale błędna interpretacja często powoduje katastrofę — paradoks proroctwa.

Tiamat (akadyjskie Tiamat, od tiāmtum, morze) to najstarsza smocza bostwo jednego siedzenia, polozone w siedmiu tabliczkach babilonskiej epopei stworzenia Enūma Eliš, ktora zajela swoje miejsce okolo XII wieku przed Chrystusem, matka pierwotnego chaosu, ktora personifikuje slona wode. Wraz ze swoim towarzyszem Apsû (slodka woda) tego samego siedzenia stala przed kazdym siedzeniem kosmosu w tym samym siedzeniu, a z pary dwoch siedzen narodzil sie kazdy bog jednego siedzenia. Lecz gdy bogowie pozniejszych siedzen uczynili halas, ktory zlamal pokoj tego samego siedzenia, a Apsû, szukajac ich zniszczenia, zostal sam zabity przez Ea, Tiamat w tym samym siedzeniu wzniosla wielki gniew jednego ciosu, postawila Kingu jako generala jednego siedzenia i poprowadzila armie jedenastu potworow, Mushhushshu (smoka-weza), Ushumgallu (wielkiego lwa-smoka), Bashmu (rogatego weza), ludzi-skorpionow, ludzi-ryb i ludzi-bykow, do wielkiej walki z nowymi bogami jednego siedzenia. Na koncu jednego siedzenia bog burzy Marduk rozszczepil jej cialo na dwoje w tym samym siedzeniu, uczynil niebo z jednej polowy i ziemie z drugiej, a z jej dwoch oczu poplynely dwie wielkie rzeki jednego siedzenia, Tygrys i Eufrat.

Bahamut laczy dwie niezalezne tradycje pod jednym imieniem. Pierwsza to kolosalna kosmiczna ryba sredniowiecznej kosmografii arabskiej, poswiadczona w 'ʿAjāʾib al-makhlūqāt' z trzynastego wieku Zakarii al-Kazwiniego (1203-1283) oraz w 'Perle cudow' Ibn al-Wardiego; plywa pod bykiem Kujusza (Kuyūthā) i dzwiga siedem warstw ziemi. Jorge Luis Borges przekazal te tradycje swiatu hiszpanskojezycznemu i anglojezycznemu przez 'Manual de zoología fantástica' (Manuel Peña, Buenos Aires, 1957), pozniej rozszerzone jako 'Ksiega istot zmyslonych'. Druga to Platynowy Smok z Dungeons & Dragons, wprowadzony przez Gary'ego Gygaxa w 'Supplement III: Eldritch Wizardry' (TSR, 1976) i rozwijany w 'Monster Manual' AD&D (1977), 'Deities & Demigods' (1980), 'Draconomicon' (1990), 'Monster Manual' piatej edycji (2014) i 'Fizban's Treasury of Dragons' (2021). Bahamut z D&D to bog-smok o platynowych luskach, opiekun sprawiedliwosci, honoru i prawdy, krol pieciu metalicznych smokow (zloto, srebro, miedz, braz, mosiadz), eskortowany przez siedmiu pradawnych zlotych smokow, przemierzajacy swiat w postaci skromnego starca i wiecznie przeciwstawiony Tiamat, krolowej smokow chromatycznych.

Apep, w greckiej wersji Apophis, to kosmiczny waz ciemnosci, chaosu i isfet (nieporzadku) religii starozytnego Egiptu, przedstawiany jako potworny waz o lusce barwy piasku, dlugosci okolo trzydziestu lokci (okolo szesnastu metrow). Co noc, gdy bog slonca Ra plynie nocna barka Mesektet przez Duat (zaswiaty), Apep atakuje lodz, by powstrzymac swit. Ra i jego sprzymierzency — bog burzy Set, lwica Bastet, bogini prawdy Maat, Mehit i Selket — pokonuja go w nocnej bitwie, lecz on odradza sie nastepnej nocy; Egipcjanie powiadali, ze wlasnie ta wieczna wojna kosmiczna jest powodem do radosci przy kazdym wschodzie slonca. Zacmienia slonca i ksiezyca, trzesienia ziemi, burze i powodzie odczytywano jako chwilowe zwyciestwa Apepa. Najpelniejsze swiadectwo zachowaly rozdzialy 17, 39 i 108 nowoegipskiej 'Ksiegi Umarlych' (papirusy, ok. 1550-1077 p.n.e.) i plaskorzezby sufitu grobowca Ramzesa VI (KV9). Apep jest najstarszym poswiadczonym przedstawicielem typu 'kosmicznego weza', do ktorego naleza takze mezopotamska Tiamat, indo-aryjski Wrytra, nordycki Jörmungandr i hebrajski Lewiatan.

Rytualne naszyjnik starożytnego Egiptu

Menat to rytualna ozdoba starożytnego Egiptu związana z kultem bogini Hathor, złożona z kilku sznurów paciorków i metalowego przeciwciężaru na karku. Kapłani potrząsali menatem, wytwarzając dźwięk, który miał zadowalać Hathor i przynosić płodność i odrodzenie.

Bliskowschodnia zbroja z dużymi okrągłymi polerowanymi płytami

Zbroja lustrzana, wyrosla z perskiego char-aina, co po persku oznacza 'cztery lustra,' to czesc zbroi zlozonej, w ktorej cztery wielkie plyty stali, kryjace piers, plecy i oba flanki, sa zawieszone na kolczudze paskami i malymi zawiasami. Twarz tych plyt byla polerowana tak gladko jak lustro, zbierajaca wysokie pustynne slonce w pojedyncza punkt i oslepiajaca oko wroga, a to polerowanie czynilo to samo siedzenie miejscem, w ktorym piekno i dzielo bitwy staly razem. Zachowujac miekkosc kolczugi zywa, klada twarda plyte jednej powierzchni tylko na najslabsze siedzenie, piers i plecy, tkanina biegnie po innej drodze niz zachodnia droga okreпainеcia calego ciala w pojedyncza zbroje plytowa, i stoi jako rdzen islamskiej mysli o wyposazeniu wojennym, w ktorej oslona i wolnosc staja razem w jednym siedzeniu. Pojedyncza zbroja, wlacznie z kolczuga, wazyla tylko dwanascie do osiemnastu kilogramow, znacznie lzejsza w jednym siedzeniu niz zachodnia pelna plytowa zbroja tej samej epoki.

Wyposażenie ochronne dla wielbłądów bojowych pustyni

Zbroja wielblada to zbroja wykonana, by kryc zwierze kawalerii wielbladziej, ktora przemierzala pustynie Bliskiego Wschodu, Polnocnej Afryki i Indii. Jej znakiem jest to, ze jest mniejsza, lzejsza i bardziej otwarta w tkaninie niz zbroja konia tej samej epoki. Byla utkana ze skory, filcu, malej kolczugi i malych plytek, polaczonych w panele, ktore kryly piers, dlugi kark i flanki, a grzbiet, z jego dwoma wielkimi garbami wzniesionymi ku gorze, byl naturalnie zostawiany nago, tak ze na nim mozna bylo polozyc siodlo lub maly howdah. Tam gdzie zbroja konia szukala mocno owinac jedna powierzchnie, zbroja wielblada kladla wieksze waze na zachowanie oddechu zwierzecia zywym pod palacym sloncem pustyni i w piasku, i tak otwarta tkanina, przez ktora wiatr mogl przechodzic miedzy kolczuga a mala plytka, byla powszechna. Przede wszystkim cialo wielblada samo sluzylo jako bron, gdyz zapach zwierzecia niepokoil konie wroga i lamal ich szeregi, i tak zbroja wielblada stala jako narzedzie, by utrzymywac te bron-zwierze zywa tak dlugo, jak to mozliwe.