Epicki

劍聖 · Sword Saint — Legendarny poziom osiągnięty na absolutnej granicy władania mieczem

Klasa bojowa najwyższego rzędu, która doszlifowała sztukę fechtunku do granic możliwości, swobodnie posługując się qi miecza (劍氣) i aurą miecza (劍罡). Bez używania jakiejkolwiek magii wyzwala ataki na poziomie maga wyłącznie przez czystą energię miecza, zdobywając tytuł żywej legendy. Niezwykle rzadkie osiągnięcie — w dowolnej erze istnieje tylko jeden lub dwóch.

騎士 · Knight — Wojownik Niższej Szlachty

Najniższy szczebel hierarchii szlacheckiej, klasa wojowników, których ranga jest zdobywana poprzez złożenie przysięgi wierności seniorowi. W przeciwieństwie do innych tytułów szlacheckich, które są dziedziczone, tytuł rycerski może zostać nadany pospolitemu za czyny waleczności lub uznanie pana — co czyni go najbardziej dostępną ścieżką awansu społecznego. W światach fantasy istnieje wiele klas pochodnych, w tym Paladyn, Czarny Rycerz i Rycerz Magiczny.

守護者 · Guardian — Żelazna ściana powstrzymująca świat za pomocą jednej tarczy

Klasa bojowa w pełni specjalizująca się w obronie i ochronie drużyny. Choć słaba w ataku, nieporównywalna obrona i zdolność generowania zagrożenia pozwalają pochłaniać wszystkie ataki wroga i osłaniać sojuszników. Kontry tarczą i parady obronne — konwertujące obronę w atak — to ich charakterystyczne techniki.

龍騎士 · Rycerz Smoka — Niebiański wojownik, który zawarł pakt ze smokiem

Niezwykle rzadka klasa bojowa, która zawarła kontrakt lub więź ze smokiem i walczy u jego boku. Nawet sam rycerz smoka jest na szczycie siły bojowej, ale sparowany ze smokiem, żadna armia nie może im sprostać. Więź ze smokiem wzmacnia się, im czystsze serce rycerza.

勇者 · Bohater — Wybrańiec przeznaczony do ocalenia świata

Specjalna klasa wybrana przez bóstwo lub sam świat, aby pokonać pana demonów. Od chwili wybrania wszystkie statystyki rosną w niezwykłym tempie, mogą posługiwać się każdą bronią na najwyższym poziomie i mogą uczyć się każdej magii. Najsilniejsza klasa na świecie, ale ciężar tego brzemienia jest zbyt duży, by nosić go samotnie.

槍騎士 · Lancer — Specjalista od szarż i przebijających ciosów

Klasa bojowa specjalizująca się we włóczniach i walce konno. Siła przebicia generowana przez konną szarżę może przebić każdą zbroję, a długi zasięg pozwala na precyzyjne celowanie w punkty żywotne dużych wrogów. Lancerzy specjalizujący się w polowaniu na smoki są czasem nazywani 'Zabójcami Smoków'.

聖騎士 · Paladin — Wojownik światła pobłogosławiony boską łaską

Klasa hybrydowa, która jednocześnie posługuje się świętą magią i walką wręcz. Łącząc siłę bojową wojownika z leczeniem i świętą magią kapłana, paladyn pełni najbardziej wszechstronną rolę w każdej drużynie. Ceni sprawiedliwość, wiarę i przysięgi — złamanie przysięgi może przemienić go w 'Upadłego Paladyna', który traci boskie zdolności.

戰士 · Warrior — Podstawowa klasa walki wręcz, walcząca siłą i wytrzymałością

Najbardziej podstawowa klasa bojowa, prowadząca walkę wręcz przy użyciu broni fizycznej, takiej jak miecze, topory i broń obuchowa. Znany z wysokiego HP i obrony, wojownik stoi na czele każdej drużyny. W zależności od specjalizacji dzieli się na buildy defensywne (tank) lub ofensywne (DPS).

聖職者 · Kleryk — Kapłan-wojownik walczący i leczący mocą boską

Klasa, która modli się do bóstwa i otrzymuje świętą magię do użytku w walce. Bardziej ofensywny niż uzdrowiciel, łącząc świętą magię ataku i leczenie w hybrydową rolę bojowo-wspomagającą. Szczególnie niszczycielski przeciwko nieumarłym i demonom. Styl walki i dostępna magia zmieniają się całkowicie w zależności od czczonego bóstwa.

武士 · Samuraj — Japoński wojownik jednoczący sztuki walki i Drogę

Japońska tradycyjna klasa bojowa, szkoląca się w szermierczce, łucznictwie i jeździectwie, przyjmując Bushido (武士道) jako filozofię życia. Nie jest to jedynie zestaw technik walki, ale kompletny sposób życia z honorem, lojalnością i samopośwęceniem jako podstawowymi wartościami. Ponieważ nie boją się śmierci, paradoksalnie stają się najsilniejszymi wojownikami.

俠客 · Wędrowny Szermierz — Ten, kto przemierza świat walki ze sprawiedliwością i ostrzem

Szermierz wędrujący po świecie walki (江湖) wuxia, walczący przeciwko niesprawiedliwości. Działają zgodnie z własnym osobistym kodeksem honorowym (義俠精神), nie związani z żadną konkretną rodziną ani narodem. 'Okazywać łaskę światu walki i odpłacać wrogom' — życie wędrownego szermierza to nieskończona sukcesja połączeń i karmicznych przyczyn i skutków.

弓手 · Archer — Specjalista od precyzyjnych ataków na długim dystansie

Klasa atakująca wrogów z odległości przy użyciu łuku jako głównej broni. Znana z szybkiej prędkości strzału i wysokiej mobilności, adaptuje się do różnych sytuacji używając specjalnych strzał (truciznowych, ognistych, wybuchowych). Wzrok i koncentracja liczą się bardziej niż jakikolwiek inny atrybut w tej klasie.

Oread · Trowell · Gnoass — Król Duchów Ziemi

Oreada (greckie Oreias, liczba mnoga Oreiades, angielskie Oread) to nimfa gorska (greckie nymphe) mitologii greckiej, zamieszkujaca gory i jaskinie, czesto przedstawiana jako towarzyszka bogini lowow Artemidy (Artemis) — decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac greckiego mitologicznego ducha gorskiego. Etymologia wywodzi sie z greckiego oros ('gora'), a w klasyfikacji nimf — Najada (slodka woda), Okeanida (ocean), Nereida (slone morze), Driada (drzewo), Oreada (gora) — Oreada jest decydujacym kanonem gory. Decydujacy kanon tekstowy to pochodzenie w linii 420 Ksiegi 6 Iliady greckiego poety Homera (Homeros) z VIII wieku p.n.e. — ze nimfy gorskie zasadzily wiazy przy grobie Eetiona, ojca Andromachy — i w liniach 615-617 Ksiegi 24 — ze nimfy gorskie tanczyly na Gorze Sypilos po smierci dzieci Niobe — pochodzenie ikonografii nimfy gorskiej, a decydujacy kanon to kanon Echo i Narcyza w liniach 339-510 Ksiegi 3 Metamorfoz (Metamorphoses) rzymskiego poety Owidiusza (Publius Ovidius Naso, 43 p.n.e. - 17 n.e.) okolo 8 n.e. — w ktorym oreadynska nimfa gorska Echo nieodwzajemnienie kochala pieknego mlodziencas Narcyza, ale przez przeklenstwo Hery moga jedynie powtarzac ostatnie slowa innych i ostatecznie stala sie echem gorskim (meta-echo) — decydujacy kulminacyjny kanon lacinsko-literackiej Oready. Obraz z 1903 r. Echo i Narcyz brytyjskiego prerafaelity Johna Williama Waterhouse'a (1849-1917), w posiadaniu Walker Art Gallery w Liverpoolu, Wielka Brytania, ustanowil wizualny kanon Oready w wiktorianskiej erze XIX wieku.

Najada · Ellaim · Elquiness — Król Duchów Wody

Najada (greckie Naias, liczba mnoga Naiades, angielskie Naiad) to nimfa slodkowodna (greckie nymphe), ktora zamieszkuje slodka wode (zrodla, rzeki, jeziora, studnie) mitologii greckiej, w postaci pieknej ludzkiej kobiety, ucielesniajaca bostwo slodkowodnego zrodla — decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac greckich mitologicznych duchow natury. Etymologia wywodzi sie z greckiego czasownika naein ('plynac'), a w czteroczesciowej klasyfikacji nimf — Najada (slodka woda), Okeanida (Oceanids, ocean), Nereida (Nereids, slone morze) i Driada (Dryads, drzewo) — Najada jest decydujacym kanonem slodkiej wody. Decydujacy kanon tekstowy jest w Teogonii (Theogonia) greckiego poety Hezjoda (Hesiodos), ok. 700 p.n.e. — linie 364-370, kanon 3.000 siostr Okeanid i 3.000 braci Bogow-rzek (Potamoi) urodzonych przez boga-rzeke Okeanosa (Okeanos) i jego siostre Tethys — jest decydujacym kanonem tekstowym Najady, a nimfy rzeczne pojawiaja sie decydujaco w Ksiegach 14 i 20 Iliady i Ksiegach 13 i 17 Odysei Homera (Homeros) z VIII wieku p.n.e. Najada Kastalia ze Zrodla Kastalskiego (Kastalia) przy Swiatyni Apolla w Delfach (Delphoi) w Grecji — kanoniczna inspiracja proroczej poezji — jest najbardziej decydujaca indywidualna Najada, a obraz Hylas i nimfy (Hylas and the Nymphs) z 1896 r. brytyjskiego prerafaelity Johna Williama Waterhouse'a (1849-1917) ustanowil wizualny kanon Najady w wiktorianskiej erze XIX wieku.

Ignis Fatuus · Ignis — Król Duchów Światła

Ignis Fatuus (lacinskie ignis fatuus, angielskie ignis fatuus/will-o'-the-wisp, niemieckie Irrlicht, francuskie feu follet) to kanoniczna nazwa naukowa zjawiska naturalnej fosforescencji na bagnach — lacinskie 'gluptawy ogien' (ignis 'ogien' + fatuus 'gluptawy') — i kanoniczna ikonografia sredniowiecznego europejskiego folkloru i literatury angielskiej, niebieskie swiatlo przypuszczalnie bedace naturalnym zaplonem bagiennego metanu (CH4) i fosfiny (PH3), ktore wabi podroznikow i sprawia, ze traca droge. Etymologia to polaczenie lacinskiego ignis ('ogien') i fatuus ('gluptawy'), a od pojawienia sie w Historii Naturalnej (Naturalis Historia) rzymskiego przyrodnika Pliniusza Starszego (Plinius Maior, 23-79 n.e.) z I wieku, ustanowilo sie jako decydujaca nazwa naukowa w historiach naturalnych XVI-XVIII wieku. Decydujacy kanon tekstowy to kanon Aktu 3 Sceny 3 sztuki historycznej Henryk IV, czesc pierwsza brytyjskiego Williama Shakespeare'a (1564-1616) z 1597 r. — w ktorym Sir Falstaff porownuje czerwony nos Bardolpha do 'ignis fatuus or a ball of wildfire' — decydujaca wpisana w literature angielska, a decydujacy poetycki kanon to kanon linii 634-642 Ksiegi 9 epopei Raj utracony brytyjskiego poety Johna Miltona (1608-1674) z 1667 r. — porownujacy uwiedzenie Ewy przez Szatana do bagiennego ignisa fatuusa — decydujacy kanon w literaturze angielskiej. Will-o-Wisp z Monster Manual D&D z 1977 r. Gygaxa z TSR w USA — konsekwentny az do 5e (5. edycji) z 2014 r. — to decydujacy kanon will-o'-the-wisp nowoczesnego fantasy RPG.

Ariel · Sylfida · Minervar — Król Duchów Wiatru

Ariel (angielskie Ariel, hebrajskie Ariel ('lew Boga' lub 'poslaniec Boga'), lacinskie Ariel) to duch powietrza w ostatniej solowej sztuce Burza z 1611 r. angielskiego dramaturga Williama Shakespeare'a (1564-1616), wierny sluga czarnoksieznika Prospera, ktory w niewidzialnej postaci swobodnie rozkazuje burzom, iluzjom i muzyce — decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac ducha powietrza literatury angielskiej. Etymologia wywodzi sie z hebrajskiego Ariel ('lew Boga' lub 'poslaniec Boga') — alternatywnej nazwy Jerozolimy w Izajasza 29,1-2 Starego Testamentu — a w europejskim mistycyzmie kabalistycznym XIV-XVI wieku Ariel zostal skanonizowany jako aniol elementu powietrza (Powietrze) wsrod siedemdziesiat dwoch aniolow Shem HaMephorash, decydujaco zapisany w Ksiedze 3 De Occulta Philosophia Libri Tres niemieckiego mistyka Heinricha Corneliusa Agrippy (1486-1535) z 1533 r. Decydujacy kanon to sztuka Shakespeare'a Burza, premiera 1 listopada 1611 r. w Palacu Whitehall w Londynie, Anglia (opublikowana w First Folio Tom 1 z 1623 r.) — fabula, w ktorej Ariel, uwieziony w sosnie przez wiedzme Sycorax przez dwanascie lat, jest uratowany przez Prospera i zwiazany do sluzby mu przez dwanascie lat w zamian za obietnice wolnosci (Akty 1.2 do 4) — jest decydujacym kanonem ducha powietrza literatury angielskiej. Sylf Ariel w wierszu satyrycznym Porwanie kosmyka z 1714 r. Alexandra Pope'a (1688-1744) rozszerzyl XVIII-wieczny kanon ducha powietrza literatury angielskiej, a kanon Air Elemental i Sylf z Monster Manual D&D z 1977 r. Gary'ego Gygaxa z TSR w USA jest decydujaca kanoniczna ikonografia ducha powietrza nowoczesnego fantasy RPG.

Dryad — Król Duchów Leśnych

Driada (greckie Dryas, liczba mnoga Dryades, angielskie Dryad) to nimfa drzewa (greckie nymphe) mitologii greckiej, ktora zamieszkuje w lasach i drzewach, pierwotnie oznaczajaca ducha zamieszkujacego w debie (drys, drys), ale pozniej rozszerzona jako ogolna nazwa ducha zamieszkujacego we wszystkich drzewach — decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac greckiego mitologicznego ducha natury. Etymologia wywodzi sie z greckiego drys (drys, 'dab'), a w klasyfikacji nimf — Najada (slodka woda), Okeanida (ocean), Nereida (slone morze), Driada (drzewo), Oreada (gora) — Driada jest decydujacym kanonem drzewa. Specjalna kanoniczna postac Hamadriada (Hamadryas, 'z drzewem') jest decydujaca adaptacja Driady, na stale zwiazana z jednym drzewem i dzielaca jego zycie i los. Decydujacy kanon literacki to kanon Erysichthona w liniach 738-878 Ksiegi 8 Metamorfoz (Metamorphoses) rzymskiego poety Owidiusza (Publius Ovidius Naso, 43 p.n.e. - 17 n.e.) okolo 8 n.e. — w ktorym tesalski krol Erysichthon scina dab swietego gaju Demeter, zabijajac Hamadriade, a Demeter wysyla ducha glodu Limosa (Limos), aby ukarac go wiecznym glodem, tak ze ostatecznie pozera samego siebie — a potwor Driada z Monster Manual D&D z 1977 r. Gary'ego Gygaxa (1938-2008) z TSR w USA, konsekwentny az do 5e (5. edycji) z 2014 r., jest decydujacym kanonem ducha drzewa nowoczesnego fantasy RPG.

Feniks · Sallion — Król Duchów Ognia

Duch Feniksa (greckie Phoinix, lacinskie Phoenix, angielskie Phoenix) to kanoniczna ikonograficzna postac niesmiertelnego plomiennego ptaka — adaptujaca egipskiego Bennu (Bennu) i grecka tradycje Feniksa do kategorii ducha — ktory dokonuje samospalenia co 500 lub 1000 lat i odradza sie z popiolow. Etymologia jest przypuszczalnie z greckiego Phoinix (greckie 'karmazyn' lub 'feniccy ptak'), a bennu ('ten, ktory sie wznosi') starozytnego Egiptu — kanoniczny swiety ptak zmartwychwstania boga slonca Ra i Ozyrysa z Heliopolis — to decydujace pochodzenie greckiej ikonografii Feniksa. Decydujacy kanon tekstowy to Rozdzial 73 Ksiegi 2 Historii (Historiai) greckiego historyka Herodota (Herodotus, ok. 484-425 p.n.e.) z V wieku p.n.e. — swiadectwo egipskich kaplanow o tym, ze widzieli Feniksa w Swiatyni Slonca w Heliopolis, i kanon, ze co 500 lat Feniks przybywa z Arabii do Heliopolis, niosac zwloki swojego ojca Feniksa w jajku mirry — decydujacy kanon, a decydujacy lacinski literacki kanon to kanon linii 392-407 Ksiegi 15 Metamorfoz rzymskiego poety Owidiusza (Publius Ovidius Naso, 43 p.n.e. - 17 n.e.) okolo 8 n.e. — cykliczne tysiacletnie samospalenie i odrodzenie z popiolow — decydujacy kanon. Decydujacy nowoczesny kanon to feniks Fawkes Dyrektora Dumbledore'a z serii Harry Potter (Harry Potter) brytyjskiej autorki J. K. Rowling (J. K. Rowling, ur. 1965) z 1997-2007 — pojawiajacy sie po raz pierwszy w Rozdziale 12 Harry Potter i Komnata Tajemnic z 1998 r. — decydujace kulminacyjne dzielo globalnego kanonu Feniksa XXI wieku.

女王 · Królowa Panująca — Żeńska Monarchini, która Wstąpiła na Tron na Własne Prawo

Niezależna żeńska monarchini, która wstąpiła na tron na własne prawo — nie jako małżonka. Odróżniana od Królowej Małżonki, jest nazywana Królową Panującą. Historyczne przykłady to Kleopatra, Elżbieta I i Królowa Wiktoria. W fantasy Królowa Panująca jest często przedstawiana jako nadrzędny charakter łączący zdolności magiczne z wyjątkowym talentem strategicznym — absolutna władczyni królestwa i szczyt całej szlachty.

平民 — Wolni ludzie tworzący większość społeczeństwa

Wolna klasa usytuowana między szlachtą a wygnańcami. Obejmuje rolników, rzemieślników, kupców i rybaków, wśród wielu innych. Pospólstwo może posiadać lub dzierżawić ziemię i korzysta z podstawowych praw, obok obowiązku płacenia podatków. Światy fantasy często przedstawiają pospólitych urodzonych przygodników i magów, którzy wznoszą się, by stanąć obok szlachty — świadectwo tego, jak często bohaterowie wywodzą się z tej klasy.

皇太子 · Następca Tronu — Jedyny Dziedzic Imperium

Oficjalny następca cesarza. Posiadając drugą najwyższą władzę w całym imperium, następca tronu musi być gotowy do przejęcia rządów w każdej chwili, gdyby cesarz został unieszkodliwiony. Od dzieciństwa jest szkolony w sztuce rządzenia, strategii militarnej, dyplomacji i — w zależności od fantasy — magii. Napięcie między zwolennikami następcy tronu a jego przeciwnikami jest wiecznym tematem polityki imperialnej.

王妃 · Królowa Małżonka — Prawowitaa Żona Króla, Matka Królestwa

Prawowita żona króla. Choć klasyfikuje się poniżej cesarzowej, zajmuje oficjalną pozycję drugą tylko po królu w królestwie. Królowa Małżonka jest znacznie więcej niż małżonką — współprzewodniczy królewskim ceremoniom, ponosi odpowiedzialność za edukację następcy tronu i administruje hierarchią małżonek, sprawując realną władzę wewnętrzną. Gdy król jest nieobecny z powodu wojny lub podróży, może służyć jako regentka z pełnymi królewskimi uprawnieniami. W fantasy Królowa Małżonka jest różnie interpretowana jako kochana matka, bezwzględna polityk lub złowrogi broker władzy, który handluje trucizną.

大公 · Wielki Książę / Arcyksiążę — Najwyższy Szlachcic, Bliski Rodziny Królewskiej

Najwyższy tytuł szlachecki, powyżej księcia ale poniżej króla. Często posiadany przez władców małych państw lub bocznych gałęzi królewskiej krwi, wielki książę rządzi terytorium faktycznie równoważnym niezależnemu narodowi. Habsburscy arcyksiążęta Austrii są głównym historycznym przykładem; w fantasy wielki książę jest często przedstawiany jako cesarski krewny rządzący centralną prowincją imperium.

女騎士 · Dama Rycerka — Kobieta Wojownik, która Zdobyła Tytuł Mieczem i Przysięgą

Kobieta, która została formalnie pasowana na rycerza przez rycerską przysięgę. Historycznie rzadka, ale w światach fantasy jest powszechną postacią w świętych zakonach, królewskich strażach i korpusach magicznych rycerzy. 'Dame' to oficjalny tytuł przyznawany kobietom rycerzom w brytyjskim systemie rycerskim; we wschodnim fantasy pojawia się jako generałka, wędrująca szermierka lub wojowniczka Hwarang. Dama Rycerka jest często przedstawiana jako postać uwikłana między kodeksami rycerskości a oczekiwaniami społecznymi wobec kobiet.

皇后 · Cesarzowa — Inne Słońce Imperium

Małżonka cesarza (Cesarzowa Małżonka) lub kobieta rządząca imperium na własne prawo (Cesarzowa Panująca). Na wschodnich dworach cesarzowa dowodzi całym dworem wewnętrznym i tworzy jeden z dwóch filarów imperium u boku cesarza. Historyczne postacie takie jak Wu Zetian z Chin Tang i Katarzyna Wielka z Rosji sprawowały władzę, która w praktyce przewyższała władzę samego cesarza. W fantasy cesarzowa jest często przedstawiana jako absolutna władczyni, która porusza całym imperium zza wdzięcznej fasady.

皇帝 · Cesarz — Najwyższy Szczyt Imperium, Żywe Prawo Samo w Sobie

Absolutny szczyt świeckiej władzy. Jako Król Królów cesarz rządzi wieloma królestwami, a jego wola staje się prawem imperium. Autorytet cesarski uważany jest za bosko nadany — Boskie Prawo Cesarzy — a bunt przeciwko cesarzowi był utożsamiany z buntem przeciwko bogom. W światach fantasy cesarz jest często istotą absolutnej mocy, lub odwrotnie, kolosalnym symbolem władzy, którą protagonista musi obalić.

公爵 · Książę — Najwyższy Szlachcic, Drugi Tylko po Królu

Najwyższy tytuł szlachecki poza rodziną królewską. Książę kontroluje znaczną część terytorium całego królestwa i stanowi pół-niezależną potęgę z własną armią, administracją i sądownictwem. Choć nominalnie w stosunku pan-wasal z królem, w praktyce często są prawie równymi przy stole negocjacyjnym. W sporach o sukcesję lojalność księcia decyduje o wyniku wojen.

公主 · Księżniczka — Córka Króla, Najcenniejszy Atut Negocjacyjny

Córka króla lub cesarza. Status nadany przez linię krwi, a nie tytuł dziedziczny; jej prawa do sukcesji są często bardziej ograniczone niż prawa księcia. Jednak w fantasy księżniczka była zdecydowanie reinterpretowana nie jako pasywny obiekt ratunku, ale jako aktywna postać, która chwyta miecz, włada magią lub samodzielnie organizuje polityczne intrygi. Małżeństwo księżniczki pieczętowało sojusze między królestwami — czyniąc samą księżniczkę 'żywym politycznym aktywem.'

貢女 · Córka Księcia / Dama Trybutu — Tytuł o Dwóch Obliczach

Termin niesie dwa zupełnie różne znaczenia. ①**Córka Księcia**: Córka księcia — kobieta najwyższej szlacheckiej krwi, bliska rodzinie królewskiej w pozycji. Najwyższa ze wszystkich Młodych Szlachcianek, jest kandydatką do małżeństwa z księciem lub następcą tronu. ②**Dama Trybutu**: Kobieta wysłana przez państwo wasalne do wielkiego mocarstwa jako zakładnik, postać pocieszenia lub dyplomatyczna oferta. Diametralnie przeciwne znaczenie — w tym przypadku Gongnye jest polityczną ofiarą. W fantasy dwa znaczenia są często przeplatane, by stworzyć charakterystyczne dramatyczne napięcie.

侯爵 · Marquess / Margrave — Szlachetny Strażnik Pogranicza

Wysoki tytuł szlachecki, klasyfikowany tuż poniżej księcia. Pierwotnie zrodzony z militarnej roli ochrony terytoriów granicznych — znany również jako Markgraf — markiz dowodzi ogromną władzą militarną jako dowódca linii frontu obrony królestwa przed obcą inwazją. W królestwie markiz liczy się wśród pięciu najpotężniejszych osób.

Taurus · Bycza Bestia — Gigantyczne stworzenie bycze

Byk kretenski (greckie Tauros Kretikos, lacinskie Taurus Cretensis) to wielki swiety byk mitologii greckiej, cel siodmej z dwunastu prac Heraklesa i czynu Tezeusza na Maratonie — jedna z nielicznych bestii pojawiajacych sie w cyklach dwoch wielkich bohaterow zarazem. Byka pierwotnie wyslal Posejdon do krola Minosa Krety jako znak krolewskiej legitymnosci, w przekonaniu, ze Minos zlozy go w ofierze bogu morza. Minos zatrzymal bestie i podstawil inna do ofiary; w gniewie Posejdon sprawil, ze krolowa Pasyfae zakochala sie w byku. Z drewnianym jalownikiem zbudowanym przez mistrza Dedala Pasyfae polaczyla sie z bykiem i urodzila Minotaura. Byk pozniej wpadl we wscieklosc, ktora spustoszyla Krete, az Herakles zlapal go golymi rekami jako siodma prace i przeniosl morzem do Myken; wypuszczony tam, blakał sie do rowniny Maraton, gdzie Tezeusz go ujarzmil i zlozyl w ofierze w atenskiej swiatyni Apolla.

Gryf · Legendarny lew-orzeł — Mityczne stworzenie z cechami orła i lwa

Gryf (Griffin, Gryphon, greckie gryps, lacinskie gryphus) to zlozona swieta bestia o glowie, skrzydlach i przednich konczynach orla oraz tulowiu, tylnych konczynach i ogonie lwa, wcielajaca krola nieba zlaczonego z krolem ziemi. Najwczesniejsze przedstawienia pojawiaja sie okolo 3000 r. p.n.e. w starozytnej Mezopotamii (elamicka Suza) i w Egipcie z okresu Nakada III; sala tronowa Knossos na minojskiej Krecie (okolo 1500 r. p.n.e.) ukazuje gryfy jako strazy krolewskie. Grecka tradycja umieszczala je na dalekiej polnocy Scytii, gdzie wiodly wieczna wojne z jednookimi arimaspami o zloto. W sredniowiecznej Europie gryf stal sie najpopularniejszym godlem heraldycznym, symbolem boskiego krolestwa, sprawiedliwosci oraz, w alegorii chrzescijanskiej, dwoch natur Chrystusa. Czysciec Dantego pokazuje gryfa ciagnacego rydwan Kosciola.

Centaur · Półczłowiek, półkoń — Legendarna istota z mitologii greckiej

Rasa z mitologii greckiej z ludzkim tulowiem polaczonym z cialem konia, zamieszkujaca przede wszystkim gore Pelion w Tesalii. Wiekszosc centaurow przedstawiana jest jako dzika i lubiezna — slynna Centauromachia wybuchla, gdy pijani na weselu Pejritoosa zaatakowali panne mloda Hippodamje i kobiety Lapitow (poludniowe metopy Partenonu, 447-432 r. p.n.e.). Decydujacym wyjatkiem jest Chejron, syn Kronosa i nimfy Filiry, mistrz medycyny, muzyki, filozofii i astronomii, oraz nauczyciel Heraklesa, Achillesa, Jazona i Asklepiosa. Postrzelony przypadkowo zatruta hydra strzala Heraklesa, oddal swa niesmiertelnosc Prometeuszowi, by zakonczyc niekonczacy sie bol, a Zeus umiescil go na niebie jako konstelacje Centaura.

Gargoyle · Kamienny potwór — Legendarny stróż średniowiecznej architektury

Gargulec (francuskie gargouille) to groteskowo rzezbiony kamienny rzygacz przymocowany do zewnetrznych scian katedr i kosciolow gotyckich z XII-XV w. Nazwa pochodzi z francuskiego gargouille, z lacinskiego gurgulio ('gardlo, krtan'), z tego samego rdzenia co angielskie gurgle. Jego funkcja jest scisle praktyczna: przez cialo kamienia przebija kanal, tak ze deszczowka zebrana z dachu wytryskuje z paszczy potwora i jest odrzucana od muru, chroniac kamieniarke przed erozja. Jednoczesnie monstrualna, demoniczna lub chimeryczna forma sluzyla do odpedzania zlych mocy. Najslynniejsze gargulce to te z katedry Notre-Dame w Paryzu (rozpoczeta w 1163, ukonczona w 1345); wiele obecnych figur pochodzi z restauracji Eugene Viollet-le-Duca z lat 1843-1864. Powiesc Notre-Dame de Paris Victora Hugo z 1831 r. wprowadzila je do wyobrazni romantycznej. Figury kamienne bez funkcji rzygacza to scisle chimery lub groteski.