Mumia

Pochodzenie

Ikonograficzne pochodzenie to starozytna egipska praktyka mumifikacji i wiara w zycie pozagrobowe. Siedemdziesieciodniowy rytual pogrzebowy, skanonizowany od Starego Panstwa (ok. 3000 p.n.e.) i udoskonalony w XVIII dynastii Nowego Panstwa (1550-1295 p.n.e.), skladal sie z: (1) usuniecia mozgu narzedziem hakowatym przez nozdrze; (2) bocznego naciecia i usuniecia wnetrznosci do czterech kanopskich naczyn synow Horusa (Imseti dla watroby, Hapy dla pluc, Duamutef dla zoladka, Qebehsenuef dla jelit); (3) wysuszenia w natronie (naturalnym wodoroweglanie sodu) przez czterdziesci dni; (4) namaszczenia zywicami i olejami; (5) owiniecia w dziesiatki warstw lnianych bandazy z osadzonymi amuletami Ksiegi Umarlych; (6) rytualu Otwarcia Ust wykonywanego przez kaplana noszacego maske szakaloglowego boga Anubisa. Herodot zarejestrowal trzy poziomy cenowe mumifikacji w Dziejach Ksiega II (ok. 440 p.n.e.), a scena wazenia serca z rozdzialu 125 Ksiegi Umarlych jest kanonicznym obrazem sadu pozgonnego. Odkrycie przez Howarda Cartera grobowca Tutanchamona w 1922 r. i smierc Lorda Carnarvona w 1923 r. zglobalizowaly nowoczesna legende Klatwy Faraonow.

Cechy

• Wysuszony natronem trup owiniety w dziesiatki warstw lnianych bandazy
• Klatwa wobec intruzow grobowcow (brak udokumentowanego przypadku egiptologicznego; produkt filmow i powiesci)
• Powolny, ale nieustepliwy poscig — decydujaca ikonografia filmu Karla Freunda z 1932 r.
• Dowodzenie piaskiem, skarabeuszami i zaraza — decydujaca ikonografia filmu Stephena Sommersa z 1999 r.
• Wnetrznosci zachowane w kanopskich naczyniach po wydobyciu serca
• Po wskrzeszeniu tragicznie kierowana do poszukiwania reinkarnacji utraconej ukochanej

Opowieści

Klasyczny kanon literacki horroru mumii rozpoczyna powiesc Brama Stokera z 1903 r. Klejnot siedmiu gwiazd — mumia egipskiej krolowej Tery zostaje przewieziona do Anglii i probuje reinkarnacji. Mumia Universal Pictures (Karl Freund, 22 grudnia 1932 r., z Borisem Karloffem jako Imhotepem) utrwalila kanon kinowy: kaplan Imhotep, pochowany zywcem cztery tysiace lat wczesniej, budzi sie, aby szukac swojej reinkarnowanej ukochanej Anck-es-en-Amon, szablonu dla wszystkich nastepnych filmow o mumii. Mumia Hammer Film Productions (Terence Fisher, 1959, z Christopherem Lee) prowadzila brytyjskie odrodzenie horroru. Mumia Stephena Sommersa (maj 1999, z Arnoldem Vosloo jako Imhotepem i Brendanem Fraserem jako Rickiem O'Connellem) zredefiniowala mumie jako olbrzymie zagrozenie dowodzace burzami piaskowymi i rojami skarabeuszy, zarabiajac 415 milionow dolarow amerykanskich na calym swiecie; Powrot mumii (2001) i Mumia: Grobowiec smoczego cesarza (2008) podazyly za nim. Reboot Dark Universe Alexa Kurtzmana Mumia (2017, z Sofia Boutella jako Ahmanet i Tomem Cruisem) probowal zenskiej protagonistki mumii.

Słabość

Slabosci mumii to: (1) ekstremalna palnosc — wysuszone owijania lniane i nasycone zywica cialo natychmiast sie zapalaja, prowadzac do calkowitego unicestwienia; (2) zniszczenie zrodla klatwy — zniszczenie amuletow ochronnych (skarabeusz, ankh, oko Horusa) lub kanopskich naczyn zawierajacych wnetrznosci pozbawia mumie zmartwychwstania; (3) odwrotne zaklecie zaklec Ksiegi Umarlych — odczytanie zaklecia obudzenia na wspak przywraca mumie do snu; (4) zapieczetowanie przez swiete teksty, takie jak Ksiega Amun-Ra, kanoniczne rozwiazanie filmu Stephena Sommersa z 1999 r. W filmie Karla Freunda z 1932 r. Imhotep rozsypuje sie w czterech tysiacach lat wietrzenia w momencie, gdy traci amulet Izydy, a w filmie Sommersa z 1999 r. Imhotep zostaje wciagniety z powrotem do krainy smierci przez koncowe zaklecie Ksiegi Amun-Ra. Jesli egipski rytual Otwarcia Ust jest rytualem budzacym mumie, jego odwrotny rytual jest slaboscia.

Znaczenie kulturowe

Mumia nie jest po prostu ikona horroru, lecz produktem egiptologii, kolonializmu i orientalizmu XIX i XX wieku. Egipska ekspedycja Napoleona z 1798 r. i odszyfrowanie kamienia z Rosetty przez Jeana-Francois Champolliona z 1822 r. ustanowily egiptologie jako dyscypline, wywolujac brytyjska, francuska i niemiecka rywalizacje wykopalisk grobowcow. Odkrycie przez Howarda Cartera grobowca Tutanchamona 4 listopada 1922 r. i smierc Lorda Carnarvona z powodu septycznosci spowodowanej ukaszeniem komara w kwietniu 1923 r. zostaly sensacyjnie zrelacjonowane przez Daily Mail i New York Times jako 'Klatwa Faraonow', kladac populrane podstawy horroru mumii; przyczynowy zwiazek miedzy smiercia Carnarvona a wykopaliskami nie jest udowodniony akademicko, ale relacja prasowa skrzepla w ikonografie. Filmy o mumii staly sie skrzydlem Zlotej Ery Horroru Universal Pictures (Dracula, Frankenstein, Wilkolak, Mumia) od 1932 r. Orientalizm Edwarda Saida z 1978 r. odczytuje egipska ikonografie mumii jako paradygmatyczny przypadek zachodniej wschodniej-innosci. Debaty nad etyka wystawiania mumii w British Museum i Muzeum Egipskim w Kairze trwaja w XXI wieku.

W popkulturze

Herodot, Dzieje Ksiega II (ok. 440 p.n.e.) — najwczesniejszy szczegolowy zapis mumifikacji4 listopada 1922 r., odkrycie przez Howarda Cartera grobowca Tutanchamona — pochodzenie wspolczesnej legendy Klatwy Faraonow5 kwietnia 1923 r., smierc Lorda Carnarvona — eksplozja relacji prasowych o 'Klatwie Faraonow'Theophile Gautier, Stopa mumii (1840), Romans mumii (1857) — romantyczne pochodzenie literackieArthur Conan Doyle, Lot Nr 249 (1892) — kanoniczne opowiadanie horroru mumiiBram Stoker, Klejnot siedmiu gwiazd (1903) — wiktorianski brytyjski kanon powiesci o mumiiKarl Freund, Mumia (1932) — kinowy kanon mumii ImhotepaTerence Fisher, Mumia (1959) — brytyjski film o mumii Hammer HorrorStephen Sommers, Mumia (1999) — globalizacja ikonografii burzy piaskowej i skarabeusza