Ifrit

Pochodzenie

Ikonograficzne pochodzenie zaczelo sie od kultu ognistego ducha przedislamskiego arabskiego politeizmu (Dzahilijja) i zostalo usystematyzowane poprzez islamskie objawienie prorokowi Mahometowi ok. 610-632 n.e. jako dzinn ognia wsrod piecio-typowej klasyfikacji dzinnow — Dzann, Dzinn, Szajtan, Ifrit, Marid — w teologii islamskiej. Decydujacy kanon tekstowy to werset 39 Rozdzialu 27 (An-Naml) Koranu z ok. 610-632 n.e. — w ktorym gdy krol Salomon (Sulayman) rozkazal przyniesc tron krolowej Saby (Bilqis) z Saby tysiac mil dalej, potezny Ifrit (ifrit min al-jinn) zglosil sie na ochotnika: 'Przyniose go tobie zanim podniesiesz sie ze swojego miejsca; zaprawde jestem do tego silny i godny zaufania' — ale sluga Salomona Asaf bin Barakhiya, ktory mial swieta wiedze, przyniosl go szybciej — decydujacy kanon pojawienia sie Ifrita. Ksiega Zwierzat (Kitab al-Hayawan) islamskiego teologa IX wieku dynastii Abbasydow Al-Dzahiza (ok. 776-868) i Cuda Stworzenia (Adza'ib al-Makhluqat) XIII wieku Al-Qazwiniego (Zakariyya al-Qazwini, 1203-1283) ustanowily decydujacy kanon piecio-typowej klasyfikacji dzinnow — Dzann, Dzinn, Szajtan, Ifrit, Marid. Kanon Rybaka i Ifrita z Tysiac i Jednej Nocy skompilowanej w dynastii mameluckiej arabskiej Syrii i Egiptu w XIV-XV wieku — decydujacy kanon arabskiej literatury, w ktorym Ifrit Salomona zapieczetowany w dzbanie zostaje uwolniony przez rybaka — to decydujacy kanon, a francuskie tlumaczenie Les Mille et une Nuits (12 tomow) francuskiego orientalisty Antoine'a Gallanda (1646-1715) z 1704-1717 r. i angielskie tlumaczenie (16 tomow) brytyjskiego Richarda Francisa Burtona (1821-1890) z 1885-1888 r. ustanowily zachodni kanon Ifrita.

Cechy

• Gigantyczne humanoidalne cialo, caly skladajace sie z plomienia
• Potezna magia i zdolnosc transformacji
• Dziksza dyspozycja niz inne dzinny
• Wyrazna wola i inteligencja
• Pozniejszy kanon, ze zamieszkuja w piekle
• Moze byc zapieczetowany przez pieczec Salomona

Opowieści

Werset 39 Rozdzialu 27 (An-Naml) Koranu z ok. 610-632 n.e. — kanon Salomon-i-Ifrit — to decydujace pochodzenie, a Ksiega Zwierzat IX wieku Al-Dzahiza i Cuda Stworzenia XIII wieku Al-Qazwiniego usystematyzowaly kanon Ifrita w ramach piecio-typowej klasyfikacji dzinnow. Decydujacy kanon arabskiej literatury to kanon Rybaka i Ifrita z Tysiac i Jednej Nocy skompilowanej w dynastii mameluckiej Arabow w XIV-XV wieku — decydujacy kanon, w ktorym Ifrit zapieczetowany w dzbanie Salomona zostaje uwolniony przez rybaka i probuje go zabic, ale rybak, dzieki swojej madrosci, ponownie pieczetuje Ifrita w dzbanie — a francuskie tlumaczenie Gallanda z 1704-1717 r. i angielskie tlumaczenie (16 tomow) brytyjskiego Richarda Burtona (1821-1890) z 1885-1888 r. ustanowily zachodni kanon Ifrita XVIII-XIX wieku. Opowiesci Alhambry z 1819 r. amerykanskiego pisarza Washingtona Irvinga (1783-1859) ustanowily ikonografie Ifrita w literaturze amerykanskiej, a Kubla Khan z 1816 r. brytyjskiego poety Samuela Taylora Coleridge'a (1772-1834) i wiersze z 1834 r. Roberta Southeya (1774-1843) ustanowily brytyjski romantyczny kanon poetycki Ifrita XIX wieku. Decydujacy nowoczesny kanon to Efreeti z Monster Manual D&D z 1977 r. Gary'ego Gygaxa (1938-2008) z TSR w USA — konsekwentny az do 5e (5. edycji) z 2014 r. — decydujacy kanon Ifrita nowoczesnego fantasy RPG, a decydujace kulminacyjne dzielo nowoczesnego kanonu Ifrita gry wideo to wezwane stworzenie Ifrit (Ifrit) z Final Fantasy III (Super Famicom) Square'a w Japonii wydanego 18 grudnia 1987 r. — seria-zintegrowane decydujace wezwanie plomienia. Decydujacy final filmu Disneya Aladyn z 1992 r. (wydanego 25 listopada 1992 r. w USA, w rezyserii Johna Muskera i Rona Clementsa) — w ktorym Jafar przeksztalca sie w koncowego dzinna typu Ifrit — to globalny wizualny kanon Ifrita.

Słabość

Slabosci Ifrita to: (1) pieczec Salomona — decydujacy kanon pieczetowania w wersecie 39 Rozdzialu 27 (An-Naml) Koranu z ok. 610-632 n.e. i kanonie Rybaka i Ifrita z Tysiac i Jednej Nocy z XIV-XV wieku, w ktorym magiczna pieczec krola Salomona (Sulaymana) moze zapieczetowac Ifrita w dzbanie lub lampie; (2) imie Boga (Allaha) — decydujacy kanon w teologii islamskiej, ze pobozna modlitwa wzywajaca imie Boga oslabia i pieczetuje Ifrita; (3) woda — kanon w Tysiac i Jednej Nocy z XIV-XV wieku i D&D z 1977 r., ze Ifrit jako dzinn ognia jest slaby przeciwko wodzie zgodnie z kanoniczna opozycja czterech elementow; (4) pobozni ludzie — kanon w Koranie i Opowiesciach Alhambry Washingtona Irvinga z 1819 r., ze Ifrit jest slaby wobec modlitwy poboznych ludzi i swietej wiedzy Salomona; (5) zapieczetowane naczynia — decydujaca kanoniczna slabosc w Tysiac i Jednej Nocy z XIV-XV wieku, ze Ifrit zlapany w dzbanie, lampie lub mosieznej butelce musi spelnic zyczenia tego, kto go uwolni, ale jest ponownie zapieczetowany dzieki madrosci rybaka; (6) swiete wersety — islamskie amulety (ta'widh) i koraniczne wersety oslabiaja Ifrita; (7) kontrakt z potezym magikiem — kanon w Tysiac i Jednej Nocy z XIV-XV wieku, ze Ifrit zwiazany kontraktem z poteznym magikiem jest zwiazany kontraktem i przestrzega rozkazow; (8) wieksza teologiczna wieez niz inne dzinny — w kanonie piecio-typowej klasyfikacji IX wieku Al-Dzahiza i XIII wieku Al-Qazwiniego, Ifrit ma wieksza teologiczna wieez niz inne dzinny — ustepujac przed wszechmoca Boga. Decydujacy kanoniczny final Rybaka i Ifrita z Tysiac i Jednej Nocy z XIV-XV wieku — w ktorym rybak ponownie pieczetuje Ifrita w dzbanie — to decydujacy final arabskiego literackiego kanonu Ifrita, a kanoniczny final Disneya Aladyn z 1992 r. — w ktorym Aladyn pieczetuje Jafara w lampie poprzez 'wieczne pieczetowanie dzinna mniej wolnego niz dzinn' po tym, jak Jafar przeksztalca sie w dzinna — to decydujacy final globalnego kanonu Ifrita XX wieku.

Znaczenie kulturowe

Ifrit nie jest po prostu ikona dzinna ognia, lecz kanoniczna ikonograficzna postacia arabsko-zachodniego kanonu dzinna ognia, ktora przekracza wierzenie w pustynnego ognistego ducha przedislamskiego arabskiego politeizmu, Koran proroka Mahometa ok. 610-632 n.e., Ksiege Zwierzat IX wieku Al-Dzahiza, Cuda Stworzenia XIII wieku Al-Qazwiniego, Tysiac i Jedna Noc z XIV-XV wieku, francuskie tlumaczenie Gallanda z 1704-1717 r., brytyjskie tlumaczenie Burtona z 1885-1888 r., poezje Samuela Taylora Coleridge'a z 1816 r., Opowiesci Alhambry Washingtona Irvinga z 1819 r., Monster Manual D&D z 1977 r., Final Fantasy III japonskiego Square'a z 1987 r. i Disneya Aladyna z 1992 r. Koran objawiony prorokowi Mahometowi (ok. 570-632, aktywnemu w Mekce i Medynie) przez aniola Gabriela ok. 610-632 n.e. — 114 rozdzialow w sumie — to decydujace pismo swiete islamu, a kanon Salomona z wersetu 39 Rozdzialu 27 (An-Naml) to decydujacy kanon ikonografii Ifrita. Kanon Rybaka i Ifrita (Noce 2-4) z Tysiac i Jednej Nocy (Alf Layla wa-Layla) skompilowanej w dynastii mameluckiej arabskiej Syrii i Egiptu w XIV-XV wieku — jako decydujacy kanon sredniowiecznej literatury arabskiej — to decydujacy kanon arabskiej literatury, w ktorym rybak uwalnia Ifrita zapieczetowanego w dzbanie Salomona, ale dzieki swojej madrosci ponownie pieczetuje Ifrita. Wiersz z 1816 r. Kubla Khan brytyjskiego poety Samuela Taylora Coleridge'a (Samuel Taylor Coleridge, 1772-1834) i wiersze z 1834 r. brytyjskiego poety Roberta Southeya (1774-1843) ustanowily brytyjski romantyczny kanon Ifrita XIX wieku, a decydujacy kanon gier wideo to wezwane stworzenie Ifrit z Final Fantasy III (Super Famicom, w rezyserii Hironobu Sakaguchi) Square'a w Japonii wydanego 18 grudnia 1987 r. — ponad 27 wpisow w serii — a kanoniczny final Disneya Aladyna z 1992 r. (wydanego 25 listopada 1992 r. w USA, w rezyserii Johna Muskera i Rona Clementsa, z Dzinem dubbingowanym przez Robina Williamsa) — w ktorym Jafar przeksztalca sie w dzinna — to decydujace kulminacyjne dzielo globalnego wizualnego kanonu Ifrita XX wieku.

W popkulturze

Koran, Rozdzial 27 (An-Naml) werset 39 (ok. 610-632 n.e.) — decydujacy kanon Salomon-i-IfritAl-Dzahiz, Ksiega Zwierzat (IX wiek) — islamsko-teologiczny kanon piecio-typowej klasyfikacji dzinnowAl-Qazwini, Cuda Stworzenia (XIII wiek) — decydujacy kanon piecio-typowej klasyfikacji dzinnowTysiac i Jedna Noc, Rybak i Ifrit (XIV-XV wiek) — decydujacy arabski kanon Rybaka-i-IfritaAntoine Galland francuskie tlumaczenie (1704-1717) — ustanowienie zachodniego kanonu IfritaRichard Burton angielskie tlumaczenie (1885-1888) — wiktorianski brytyjski kanon IfritaColeridge, Kubla Khan (1816) — brytyjski romantyczny poetycki kanonWashington Irving, Opowiesci Alhambry (1819) — amerykanski kanon literackiGygax, Monster Manual D&D, Efreeti (1977) — decydujacy kanon fantasy RPGSquare, Final Fantasy III, Ifrit (1987) — decydujacy kanon gier wideo