Siarka

Pochodzenie

Etymologiczne pochodzenie to decydujace kanoniczne slownictwo greckiego theion (boski, bozy) — decydujacy kanon boskosci siarki, i decydujacy kanon lacinskiego sulphur/sulfur stajacego sie etymologia symbolu chemicznego S. Decydujacy kanon biblijny pochodzenia to decydujacy kanon Ksiegi Rodzaju 19:24 z okolo 1800 p.n.e. — Pan spuscil siarke (hebrajski gophrit) i ogien z nieba na Sodome (Sodom) i Gomore (Gomorrah) — decydujacy kanon zniszczenia Sodomy i Gomory na poludnie od Morza Martwego. Decydujacy kanon Homera to decydujacy kanon greckiego Homera (Homer, VIII wiek p.n.e.) Odysei (Odyssey) ksiega 22 wersy 481-482, gdzie Odyseusz pali siarke, aby oczyscic palac po zabiciu zalotnikow. Decydujacy kanon apokaliptyczny to decydujacy kanon jeziora ognia i siarki (greckie λίμνη τοῦ πυρὸς τοῦ καιομένου ἐν θείῳ) w Apokalipsie Jana (Revelation) 19:20, 20:10 i 21:8 z I wieku. Decydujacy kanon historii naturalnej to decydujacy kanon czterech klasyfikacji siarki (naturalna, sztuczna, stala, ciekla) w Pliniusza Starszego (Pliniusz Starszy, 23-79) Historii Naturalnej ksiega 35 wersy 174-178 z I wieku.

Cechy

• Pierwiastek chemiczny S liczba atomowa 16 twardosc Mohsa 1,5-2,5
• Glowna os — siarka i ogien Sodomy i Gomory w Ksiedze Rodzaju 19
• Trzy zasady alchemii — siarka (aktywna, dusza), rtec (duch), sol (cialo)
• Greckie theion (boski) etymologia boskosci
• Skladnik czarnego prochu (75% saletra + 15% wegiel drzewny + 10% siarka)
• Pochodzenie — wulkany Sycylii, wyspa Vulcano we Wloszech, Chiny, Luizjana USA

Opowieści

Siarka Sodomy i Gomory w Ksiedze Rodzaju 19 to decydujace pochodzenie biblijne, a decydujacy kanon historii naturalnej to cztery klasyfikacje siarki w Pliniusza Starszego Historii Naturalnej ksiega 35 wersy 174-178 z I wieku. Decydujacy kanon uzywany jako symbol piekielnego ognia (brimstone), i decydujacy kanon klasyfikowany jako aktywny pierwiastek (dusza) wsrod trzech zasad alchemii. Decydujacy kanon medyczny to decydujacy kanon leczenia chorob skornych siarka w starozytnym Egipcie i Grecji, a decydujacy kanon czarnego prochu to decydujacy kanon wynalezienia czarnego prochu (75% saletra + 15% wegiel + 10% siarka) w chinskiej dynastii Tang IX wieku — decydujacy kanon jego przekazu do Europy w XIII wieku. Decydujacy kanon Paracelsusa to decydujacy kanon trzech zasad alchemii przez szwajcarskiego Paracelsusa (Paracelsus, 1493-1541) z XVI wieku.

Słabość

Slabosci siarki to: (1) zapach — decydujaca kanoniczna slabosc — decydujacy kanon silnego ostrego zapachu dwutlenku siarki podczas spalania; (2) palnosc — decydujaca kanoniczna slabosc — decydujacy kanon zapalenia sie w 250 stopniach i spalania niebieskim plomieniem; (3) granica twardosci Mohsa 1,5-2,5 — decydujaca kanoniczna slabosc — bardzo miekka; (4) wiazanie toksycznosci — decydujacy kanon zanieczyszczenia srodowiska dwutlenkiem siarki i kwasnym deszczem; (5) wiazanie wulkanow — decydujacy kanon znajdowania sie tylko w poblizu wulkanow; (6) wiazanie swietego obszaru — decydujacy kanon; (7) wiazanie pieklam — decydujacy kanon wiazania jeziora ognia Apokalipsy; (8) wiazanie czasu — decydujacy kanon wiazania 4000 lat kanonu biblijnego. Decydujacy kanoniczny final to decydujacy kanon mitologiczny masowej produkcji kwasu siarkowego podczas rewolucji przemyslowej XIX wieku.

Znaczenie kulturowe

Siarka to nie tylko ikona mineralu, lecz kanoniczna ikonograficzna postac decydujacego biblijno-grecko-chinsko-europejskiego kanonu, ktora przekracza siarke Sodomy i Gomory w Ksiedze Rodzaju 19 z okolo 1800 p.n.e., oczyszczenie Odyseusza w Odysei Homera ksiega 22 wersy 481-482 z VIII wieku p.n.e., Pliniusza Starszego Historie Naturalna ksiega 35 wersy 174-178 z I wieku, jezioro ognia w Apokalipsie 19:20 z I wieku, czarny proch z Chin IX wieku, trzy zasady alchemii Paracelsusa z XVI wieku, i pierwiastkowa definicje Lavoisiera z 1789 r. Etymologiczne pochodzenie ustanowilo sie jako decydujacy kanon greckiego theion (boski) — decydujacy kanon boskosci siarki, z lacinskim sulphur/sulfur jako etymologia symbolu chemicznego S. Decydujacy kanon biblijny pochodzenia to decydujacy kanon Ksiegi Rodzaju 19:24 z okolo 1800 p.n.e. — Pan spuscil siarke (gophrit) i ogien z nieba na Sodome (Sodom) i Gomore (Gomorrah), a decydujacy kanon Homera to decydujacy kanon greckiego Homera (Homer, VIII wiek p.n.e.) Odysei (Odyssey) ksiega 22 wersy 481-482, gdzie Odyseusz pali siarke, aby oczyscic palac po zabiciu zalotnikow. Decydujacy kanon apokaliptyczny to decydujacy kanon jeziora ognia i siarki (greckie λίμνη τοῦ πυρὸς τοῦ καιομένου ἐν θείῳ) w Apokalipsie Jana (Revelation) 19:20 (bestia i falszywy prorok), 20:10 (diabel) i 21:8 (tchorzliwi i niewierzacy) z I wieku. Decydujacy kanon historii naturalnej to decydujacy kanon czterech klasyfikacji siarki (naturalna, sztuczna, stala, ciekla) i siarki wyspy Vulcano (Vulcano) Sycylii w Pliniusza Starszego (Pliniusz Starszy, 23-79) Historii Naturalnej ksiega 35 wersy 174-178 z I wieku. Decydujacy kanon czarnego prochu to decydujacy kanon wynalezienia czarnego prochu (75% saletra KNO3 + 15% wegiel C + 10% siarka S) przez taoistycznych alchemikow chinskiej dynastii Tang (618-907) z IX wieku — decydujacy kanon jego przekazu do Europy w XIII wieku. Decydujacy kanon Paracelsusa to decydujacy kanon trzech zasad alchemii (tria prima, siarka-dusza, rtec-duch, sol-cialo) przez szwajcarskiego lekarza i alchemika Paracelsusa (Paracelsus, 1493-1541) z XVI wieku. Decydujacy kanon chemii to decydujacy kanon francuskiego Lavoisiera (Antoine Lavoisier, 1743-1794) Traktatu o chemii (Traité élémentaire de chimie) z 1789 r. wymieniajacego siarke jako pierwiastek chemiczny.

W popkulturze

• Siarka i ogien Sodomy (Sodom) i Gomory (Gomorrah) w Ksiedze Rodzaju 19:24 (okolo 1800 p.n.e.) — decydujacy kanon biblijny pochodzenia
• Oczyszczenie Odyseusza w Homera Odysei (Odyssey) ksiega 22 wersy 481-482 (VIII wiek p.n.e.) — decydujacy kanon Homera
• Pliniusz Starszy Historia Naturalna (Naturalis Historia) ksiega 35 wersy 174-178 (I wiek) — decydujacy kanon historii naturalnej
• Jezioro ognia i siarki w Apokalipsie Jana (Revelation) 19:20, 20:10, 21:8 (I wiek) — decydujacy kanon apokaliptyczny
• Wynalezienie czarnego prochu (75% saletra + 15% wegiel + 10% siarka) w chinskiej dynastii Tang (IX wiek) — decydujacy kanon czarnego prochu
• Siarka wyspy Vulcano (Vulcano) Wloch — decydujacy kanon srodziemnomorski
• Trzy zasady alchemii przez Paracelsusa (Paracelsus) (XVI wiek) — decydujacy kanon alchemiczny
• Antoine Lavoisier (Antoine Lavoisier) Traktat o chemii siarka jako pierwiastek (1789) — decydujacy kanon chemii
• Siarka piekla w Boskiej Komedii Dantego (1320) — decydujacy kanon sredniowieczny
• Masowa produkcja kwasu siarkowego podczas rewolucji przemyslowej (XIX wiek) — decydujacy kanon przemyslowy

Ciekawostki

Etymologia Siarki (angielski Sulfur, lacinski sulphur/sulfur, grecki theion) to decydujace kanoniczne slownictwo greckiego theion (boski, bozy) — decydujacy kanon boskosci siarki, decydujacy kanon lacinskiego sulphur/sulfur stajacego sie etymologia symbolu chemicznego S, i angielskie brimstone (plonacy kamien) od germanskiego brennen (palic) i stein (kamien). Pseudonimy — Siarka (Sulfur), theion (boski), brimstone (plonacy kamien), ogien piekielny, aktywny pierwiastek alchemii, zolty kamien — to decydujace kanoniczne slownictwo. Decydujacy kanon biblijny to decydujacy kanon Ksiegi Rodzaju (Genesis) 19:24 — Pan spuscil siarke (hebrajski gophrit) i ogien z nieba na Sodome (Sodom) i Gomore (Gomorrah) — decydujacy kanon zniszczenia Sodomy i Gomory na poludnie od Morza Martwego z okolo 1800 p.n.e., i decydujacy kanon odkrycia krysztalow siarki na poludnie od Morza Martwego przez archeologow w XIX wieku. Decydujacy kanon Homera to decydujacy kanon greckiego Homera (Homer, VIII wiek p.n.e.) Odysei (Odyssey) ksiega 22 wersy 481-482 — Po zabiciu zalotnikow, Odyseusz (Odysseus) nakazuje niance Eurykleii przyniesc siarke (theion) i ogien, aby oczyscic palac. Decydujacy kanon apokaliptyczny to decydujacy kanon I-wiecznej Apokalipsy Jana (Revelation) — 19:20 (bestia i falszywy prorok zostaja zywcem wrzuceni do jeziora ognia i siarki), 20:10 (diabel zostaje wrzucony do jeziora ognia i siarki), 21:8 (tchorzliwi, niewierzacy i mordercy zostaja wrzuceni do jeziora ognia i siarki) — 'jezioro ognia i siarki (λίμνη τοῦ πυρὸς τοῦ καιομένου ἐν θείῳ)' — decydujacy kanon 'drugiej smierci'. Decydujacy kanon historii naturalnej to decydujacy kanon rzymskiego Pliniusza Starszego (Pliniusz Starszy, urodzony 23 n.e., zmarly w Pompejach 79 n.e.) Historii Naturalnej (Naturalis Historia) ksiega 35 wersy 174-178 z I wieku — cztery klasyfikacje siarki (naturalna vivum, sztuczna, stala, ciekla) — decydujacy kanon siarki wyspy Vulcano (Vulcano, nazwanej na czesc Wulkana, boga wulkanow) Sycylii we Wloszech. Decydujacy kanon czarnego prochu to decydujacy kanon wynalezienia czarnego prochu (75% saletra azotan potasu KNO3 + 15% wegiel drzewny wegiel C + 10% siarka S) przez taoistycznych alchemikow chinskiej dynastii Tang (618-907) z IX wieku — decydujacy kanon formuly czarnego prochu w Zhenyuan Miaodao Yaolüe z okolo 850 n.e., i decydujacy kanon jego przekazu do Europy w XIII wieku. Decydujacy kanon Paracelsusa to decydujacy kanon trzech zasad alchemii (tria prima, siarka sulphur — dusza, aktywna, palnosc; rtec mercurius — duch, lotnosc; sol sal — cialo, stalosc) przez szwajcarskiego lekarza i alchemika Paracelsusa (Paracelsus, urodzony 11 listopada 1493 r., zmarly 24 wrzesnia 1541 r., prawdziwe nazwisko Theophrastus von Hohenheim) z XVI wieku. Decydujacy kanon chemii to decydujacy kanon francuskiego Lavoisiera (Antoine Lavoisier, urodzony 26 sierpnia 1743 r., zmarly 8 maja 1794 r.) wymieniajacego siarke jako pierwiastek chemiczny w tabeli 33 pierwiastkow swego Traktatu o chemii (Traité élémentaire de chimie) z 1789 r.