Ametyst

Pochodzenie

Etymologiczne pochodzenie to decydujace kanoniczne slownictwo greckiego 'amethystos' — 'a- (nie)' + 'methysko (bycie pijanym)' oznaczajacego 'niepijany' — i decydujacy kanon lacinskiego 'amethystus'. Decydujacy kanon historii naturalnej pochodzenia to decydujacy kanon pochodzenia Historii Naturalnej Pliniusza (Naturalis Historia) ksiega 37 wers 121 z I wieku przez rzymskiego Pliniusza Starszego (Pliniusz Starszy, 23-79) — 'Nazwa ametystu (amethystus) pochodzi od faktu, ze jego kolor zbliza sie do koloru wina, ale zatrzymuje sie tuz przed zmiana w fioletowy. Ze wzgledu na swoje magiczne wlasciwosci, jest uzywany jako klejnot ochrony przed napojem' — decydujacy kanon. Decydujacy kanon biblijny to decydujacy kanon 9. klejnotu (ametyst, hebrajski ahlamah) w trzecim rzedzie dwunastu klejnotow plemiennych napiersnika arcykaplana w Ksiedze Wyjscia 28,19 z okolo XIII wieku p.n.e., i decydujacy kanon 12. ametystu wsrod dwunastu kamieni wezglowia Nowej Jerozolimy w Apokalipsie 21,20 Nowego Testamentu. Decydujacy mitologiczny kanon renesansowy to decydujacy kanon wiersza L'Amethyste (L'Amethyste, ou les Amours de Bacchus et d'Amethyste) francuskiego poety Remi Belleau (Remi Belleau, 1528-1577) z 1576 r. — pozniejsza renesansowa tworczosc, w ktorej Dionizos (Bachus) kochal dziewice Ametyst, ale zostala przemieniona w przezroczysty kwarc przez Artemide, by uciec, po czym Dionizos wylal na nia wino zalu, farbujac ja na fiolet — decydujacy kanon nieobecny w klasycznych zrodlach greckich, ale ustanowiony jako kanoniczny.

Cechy

• Fioletowa odmiana kwarcu (quartz SiO2) — twardosc Mohsa 7
• Glowna os Klejnot Dionizosa (Bachusa) Niepijany
• 9. klejnot w trzecim rzedzie dwunastu klejnotow plemiennych napiersnika arcykaplana
• 12. ametyst wsrod dwunastu kamieni wezglowia Nowej Jerozolimy w Apokalipsie 21,20
• Kamien urodzenia lutego — Klejnot 6. rocznicy slubu
• Pochodzenie — Brazylia, Urugwaj, Zambia, Rosja, Kolorado USA

Opowieści

9. klejnot (ametyst, ahlamah) w trzecim rzedzie dwunastu klejnotow plemiennych napiersnika arcykaplana w Ksiedze Wyjscia 28,19 z okolo XIII wieku p.n.e. to decydujace pochodzenie, a decydujacy kanon historii naturalnej to Historia Naturalna Pliniusza ksiega 37 wers 121 z I wieku. Decydujacy kanon grecko-rzymskich kielichow ametystowych uwazanych za zapobiegajace intoksykacji napojem, i decydujacy kanon uzywany jako klejnot katolickich pierscieni papieskich i biskupich (Pierscien Rybaka Fisherman's Ring). Decydujacy kanon sredniowieczny to decydujacy kanon Hildegardy z Bingen (Hildegard of Bingen, 1098-1179) z XII wieku w jej Physica (Physica) — 'Gdy ametyst jest wrzucony do wina, zapobiega upojeniu winem'. Decydujacy kanon spadku wartosci po odkryciu masywnych kopalni ametystu w Brazylii w XIX wieku, i decydujacy globalny kanon XXI wieku klejnotu medytacyjnego New Age i klejnotu czakry.

Słabość

Slabosci ametystu to: (1) swiatlo sloneczne — decydujaca kanoniczna slabosc — decydujacy kanon utraty koloru pod przedluzona ekspozycja bezposrednia na slonce; (2) obrobka cieplna — decydujaca kanoniczna slabosc — decydujacy kanon transformacji w zolty cytryn (citrine) po podgrzaniu powyzej 470 stopni Celsjusza; (3) granica twardosci Mohsa 7 — decydujaca kanoniczna slabosc — bardziej miekki niz szafir (9) i diament (10); (4) spadek wartosci — decydujaca kanoniczna slabosc — decydujacy kanon utraty dawnego statusu jako jednego z czterech klejnotow szlachetnych (szafir, rubin, szmaragd, ametyst) po masywnych odkryciach kopalni w Brazylii w XIX wieku; (5) synteza — decydujacy kanon sowieckiego hydrotermalnego syntetycznego ametystu z 1949 r.; (6) wiazanie swietego obszaru — decydujacy kanon; (7) wiazanie Dionizosa — decydujacy kanon wiazania jako klejnotu boga wina; (8) wiazanie czasu — decydujacy kanon mitu Dionizosa z poznego renesansu. Decydujacy kanoniczny final to decydujacy kanon mitologiczny utraty dawnego statusu jako jednego z czterech klejnotow szlachetnych po odkryciu kopalni w Brazylii w XIX wieku.

Znaczenie kulturowe

Ametyst to nie tylko ikona klejnotu, lecz kanoniczna ikonograficzna postac decydujacego greckiego-chrzescijanskiego kanonu, ktora przekracza 9. klejnot w trzecim rzedzie dwunastu klejnotow plemiennych napiersnika arcykaplana w Ksiedze Wyjscia 28,19 z okolo XIII wieku p.n.e., Historie Naturalna Pliniusza ksiege 37 wers 121 z I wieku, Physica Hildegardy z Bingen z XII wieku, 12. kamien wezglowia Nowej Jerozolimy w Apokalipsie 21,20 Nowego Testamentu, wiersz L'Amethyste Remi Belleau z 1576 r., odkrycie masywnych kopalni ametystu w Brazylii w XIX wieku, i sowiecki hydrotermalny syntetyczny ametyst z 1949 r. Etymologiczne pochodzenie ustanowilo sie jako decydujacy kanon greckiego 'amethystos (a- nie + methysko bycie pijanym)' oznaczajacego 'niepijany', i lacinskiego 'amethystus'. Decydujacy kanon historii naturalnej pochodzenia to decydujacy kanon pochodzenia Historii Naturalnej Pliniusza (Naturalis Historia) ksiega 37 wers 121 z I wieku przez rzymskiego Pliniusza Starszego (Pliniusz Starszy, 23-79 n.e.) — 'Nazwa ametystu pochodzi od faktu, ze jego kolor zbliza sie do koloru wina, ale zatrzymuje sie tuz przed zmiana w fioletowy'. Decydujacy kanon biblijny to decydujacy kanon 9. klejnotu (ametyst, hebrajski ahlamah) w trzecim rzedzie dwunastu klejnotow plemiennych napiersnika arcykaplana w Ksiedze Wyjscia 28,19 z okolo XIII wieku p.n.e., i decydujacy kanon 12. ametystu (amethystos) wsrod dwunastu kamieni wezglowia Nowej Jerozolimy w Apokalipsie 21,19-20 Nowego Testamentu. Decydujacy kanon sredniowieczny to decydujacy kanon Hildegardy z Bingen (Hildegard of Bingen, 1098-1179) z Niemiec z XII wieku w jej Physica (Physica) ametystu, i decydujacy kanon klejnotu katolickiego papieskiego Pierscienia Rybaka (Fisherman's Ring) i pierscienia biskupiego. Decydujacy mitologiczny kanon renesansowy to decydujacy kanon wiersza L'Amethyste (L'Amethyste, ou les Amours de Bacchus et d'Amethyste) francuskiego poety Pleiady Remi Belleau (Remi Belleau, 1528-1577) z 1576 r. — pozniejsza renesansowa tworczosc, w ktorej Dionizos (Bachus) kochal dziewice Ametyst, ale zostala przemieniona w przezroczysty kwarc przez Artemide (Diane), by uciec, po czym Dionizos wylal na nia wino zalu, farbujac ja na fiolet — decydujacy kanon nieobecny w klasycznych zrodlach greckich (Hezjod, Owidiusz, Homer itp.), ale ustanowiony jako kanoniczny. Decydujacy kanon gorniczy XIX wieku to decydujacy kanon odkrycia kopalni ametystu Minas Gerais (Minas Gerais) w Brazylii w 1727 r. i spadku wartosci z gornictwa masowego w XIX wieku, a decydujacy kanon syntezy XX wieku to decydujacy kanon sowieckiego hydrotermalnego syntetycznego ametystu z 1949 r.

W popkulturze

Ksiega Wyjscia 28,19 9. ametyst (ahlamah) napiersnika arcykaplana (okolo XIII wieku p.n.e.) — decydujacy biblijny kanonPliniusz Starszy Historia Naturalna (Naturalis Historia) ksiega 37 wers 121 (I wiek n.e.) — decydujacy kanon historii naturalnej pochodzeniaHildegarda z Bingen Physica (Physica) (XII wiek) — decydujacy kanon sredniowiecznyApokalipsa 21,20 12. ametyst wsrod dwunastu kamieni wezglowia Nowej Jerozolimy (I wiek n.e.) — decydujacy kanon Nowego TestamentuAmetyst katolickiego papieskiego Pierscienia Rybaka i pierscienia biskupiego — decydujacy kanon katolickiRemi Belleau wiersz L'Amethyste (L'Amethyste) — mit Dionizosa i dziewicy Ametyst (1576) — decydujacy mitologiczny kanon renesansowyOdkrycie kopalni ametystu Minas Gerais w Brazylii (1727) — decydujacy kanon gorniczySowiecki hydrotermalny syntetyczny ametyst (1949) — decydujacy kanon syntezyKamien urodzenia lutego — decydujacy kanon klejnotu od XIX wiekuKlejnot medytacyjny Nowej Ery — decydujacy globalny kanon XXI wieku