Ametyst

Pochodzenie

Etymologiczne pochodzenie to decydujace kanoniczne slownictwo greckiego 'amethystos' — 'a- (nie)' + 'methysko (bycie pijanym)' oznaczajacego 'niepijany' — i decydujacy kanon lacinskiego 'amethystus'. Decydujacy kanon historii naturalnej pochodzenia to decydujacy kanon pochodzenia Historii Naturalnej Pliniusza (Naturalis Historia) ksiega 37 wers 121 z I wieku przez rzymskiego Pliniusza Starszego (Pliniusz Starszy, 23-79) — 'Nazwa ametystu (amethystus) pochodzi od faktu, ze jego kolor zbliza sie do koloru wina, ale zatrzymuje sie tuz przed zmiana w fioletowy. Ze wzgledu na swoje magiczne wlasciwosci, jest uzywany jako klejnot ochrony przed napojem' — decydujacy kanon. Decydujacy kanon biblijny to decydujacy kanon 9. klejnotu (ametyst, hebrajski ahlamah) w trzecim rzedzie dwunastu klejnotow plemiennych napiersnika arcykaplana w Ksiedze Wyjscia 28,19 z okolo XIII wieku p.n.e., i decydujacy kanon 12. ametystu wsrod dwunastu kamieni wezglowia Nowej Jerozolimy w Apokalipsie 21,20 Nowego Testamentu. Decydujacy mitologiczny kanon renesansowy to decydujacy kanon wiersza L'Amethyste (L'Amethyste, ou les Amours de Bacchus et d'Amethyste) francuskiego poety Remi Belleau (Remi Belleau, 1528-1577) z 1576 r. — pozniejsza renesansowa tworczosc, w ktorej Dionizos (Bachus) kochal dziewice Ametyst, ale zostala przemieniona w przezroczysty kwarc przez Artemide, by uciec, po czym Dionizos wylal na nia wino zalu, farbujac ja na fiolet — decydujacy kanon nieobecny w klasycznych zrodlach greckich, ale ustanowiony jako kanoniczny.

Cechy

• Fioletowa odmiana kwarcu (quartz SiO2) — twardosc Mohsa 7
• Glowna os Klejnot Dionizosa (Bachusa) Niepijany
• 9. klejnot w trzecim rzedzie dwunastu klejnotow plemiennych napiersnika arcykaplana
• 12. ametyst wsrod dwunastu kamieni wezglowia Nowej Jerozolimy w Apokalipsie 21,20
• Kamien urodzenia lutego — Klejnot 6. rocznicy slubu
• Pochodzenie — Brazylia, Urugwaj, Zambia, Rosja, Kolorado USA

Opowieści

9. klejnot (ametyst, ahlamah) w trzecim rzedzie dwunastu klejnotow plemiennych napiersnika arcykaplana w Ksiedze Wyjscia 28,19 z okolo XIII wieku p.n.e. to decydujace pochodzenie, a decydujacy kanon historii naturalnej to Historia Naturalna Pliniusza ksiega 37 wers 121 z I wieku. Decydujacy kanon grecko-rzymskich kielichow ametystowych uwazanych za zapobiegajace intoksykacji napojem, i decydujacy kanon uzywany jako klejnot katolickich pierscieni papieskich i biskupich (Pierscien Rybaka Fisherman's Ring). Decydujacy kanon sredniowieczny to decydujacy kanon Hildegardy z Bingen (Hildegard of Bingen, 1098-1179) z XII wieku w jej Physica (Physica) — 'Gdy ametyst jest wrzucony do wina, zapobiega upojeniu winem'. Decydujacy kanon spadku wartosci po odkryciu masywnych kopalni ametystu w Brazylii w XIX wieku, i decydujacy globalny kanon XXI wieku klejnotu medytacyjnego New Age i klejnotu czakry.

Słabość

Slabosci ametystu to: (1) swiatlo sloneczne — decydujaca kanoniczna slabosc — decydujacy kanon utraty koloru pod przedluzona ekspozycja bezposrednia na slonce; (2) obrobka cieplna — decydujaca kanoniczna slabosc — decydujacy kanon transformacji w zolty cytryn (citrine) po podgrzaniu powyzej 470 stopni Celsjusza; (3) granica twardosci Mohsa 7 — decydujaca kanoniczna slabosc — bardziej miekki niz szafir (9) i diament (10); (4) spadek wartosci — decydujaca kanoniczna slabosc — decydujacy kanon utraty dawnego statusu jako jednego z czterech klejnotow szlachetnych (szafir, rubin, szmaragd, ametyst) po masywnych odkryciach kopalni w Brazylii w XIX wieku; (5) synteza — decydujacy kanon sowieckiego hydrotermalnego syntetycznego ametystu z 1949 r.; (6) wiazanie swietego obszaru — decydujacy kanon; (7) wiazanie Dionizosa — decydujacy kanon wiazania jako klejnotu boga wina; (8) wiazanie czasu — decydujacy kanon mitu Dionizosa z poznego renesansu. Decydujacy kanoniczny final to decydujacy kanon mitologiczny utraty dawnego statusu jako jednego z czterech klejnotow szlachetnych po odkryciu kopalni w Brazylii w XIX wieku.

Znaczenie kulturowe

Ametyst to nie tylko ikona klejnotu, lecz kanoniczna ikonograficzna postac decydujacego greckiego-chrzescijanskiego kanonu, ktora przekracza 9. klejnot w trzecim rzedzie dwunastu klejnotow plemiennych napiersnika arcykaplana w Ksiedze Wyjscia 28,19 z okolo XIII wieku p.n.e., Historie Naturalna Pliniusza ksiege 37 wers 121 z I wieku, Physica Hildegardy z Bingen z XII wieku, 12. kamien wezglowia Nowej Jerozolimy w Apokalipsie 21,20 Nowego Testamentu, wiersz L'Amethyste Remi Belleau z 1576 r., odkrycie masywnych kopalni ametystu w Brazylii w XIX wieku, i sowiecki hydrotermalny syntetyczny ametyst z 1949 r. Etymologiczne pochodzenie ustanowilo sie jako decydujacy kanon greckiego 'amethystos (a- nie + methysko bycie pijanym)' oznaczajacego 'niepijany', i lacinskiego 'amethystus'. Decydujacy kanon historii naturalnej pochodzenia to decydujacy kanon pochodzenia Historii Naturalnej Pliniusza (Naturalis Historia) ksiega 37 wers 121 z I wieku przez rzymskiego Pliniusza Starszego (Pliniusz Starszy, 23-79 n.e.) — 'Nazwa ametystu pochodzi od faktu, ze jego kolor zbliza sie do koloru wina, ale zatrzymuje sie tuz przed zmiana w fioletowy'. Decydujacy kanon biblijny to decydujacy kanon 9. klejnotu (ametyst, hebrajski ahlamah) w trzecim rzedzie dwunastu klejnotow plemiennych napiersnika arcykaplana w Ksiedze Wyjscia 28,19 z okolo XIII wieku p.n.e., i decydujacy kanon 12. ametystu (amethystos) wsrod dwunastu kamieni wezglowia Nowej Jerozolimy w Apokalipsie 21,19-20 Nowego Testamentu. Decydujacy kanon sredniowieczny to decydujacy kanon Hildegardy z Bingen (Hildegard of Bingen, 1098-1179) z Niemiec z XII wieku w jej Physica (Physica) ametystu, i decydujacy kanon klejnotu katolickiego papieskiego Pierscienia Rybaka (Fisherman's Ring) i pierscienia biskupiego. Decydujacy mitologiczny kanon renesansowy to decydujacy kanon wiersza L'Amethyste (L'Amethyste, ou les Amours de Bacchus et d'Amethyste) francuskiego poety Pleiady Remi Belleau (Remi Belleau, 1528-1577) z 1576 r. — pozniejsza renesansowa tworczosc, w ktorej Dionizos (Bachus) kochal dziewice Ametyst, ale zostala przemieniona w przezroczysty kwarc przez Artemide (Diane), by uciec, po czym Dionizos wylal na nia wino zalu, farbujac ja na fiolet — decydujacy kanon nieobecny w klasycznych zrodlach greckich (Hezjod, Owidiusz, Homer itp.), ale ustanowiony jako kanoniczny. Decydujacy kanon gorniczy XIX wieku to decydujacy kanon odkrycia kopalni ametystu Minas Gerais (Minas Gerais) w Brazylii w 1727 r. i spadku wartosci z gornictwa masowego w XIX wieku, a decydujacy kanon syntezy XX wieku to decydujacy kanon sowieckiego hydrotermalnego syntetycznego ametystu z 1949 r.

W popkulturze

• Ksiega Wyjscia 28,19 9. ametyst (ahlamah) napiersnika arcykaplana (okolo XIII wieku p.n.e.) — decydujacy biblijny kanon
• Pliniusz Starszy Historia Naturalna (Naturalis Historia) ksiega 37 wers 121 (I wiek n.e.) — decydujacy kanon historii naturalnej pochodzenia
• Hildegarda z Bingen Physica (Physica) (XII wiek) — decydujacy kanon sredniowieczny
• Apokalipsa 21,20 12. ametyst wsrod dwunastu kamieni wezglowia Nowej Jerozolimy (I wiek n.e.) — decydujacy kanon Nowego Testamentu
• Ametyst katolickiego papieskiego Pierscienia Rybaka i pierscienia biskupiego — decydujacy kanon katolicki
• Remi Belleau wiersz L'Amethyste (L'Amethyste) — mit Dionizosa i dziewicy Ametyst (1576) — decydujacy mitologiczny kanon renesansowy
• Odkrycie kopalni ametystu Minas Gerais w Brazylii (1727) — decydujacy kanon gorniczy
• Sowiecki hydrotermalny syntetyczny ametyst (1949) — decydujacy kanon syntezy
• Kamien urodzenia lutego — decydujacy kanon klejnotu od XIX wieku
• Klejnot medytacyjny Nowej Ery — decydujacy globalny kanon XXI wieku

Ciekawostki

Etymologia Ametystu (angielskie Amethyst, greckie amethystos, lacinskie Amethystus) to decydujace kanoniczne slownictwo greckiego 'amethystos' — 'a- (nie)' + 'methysko (bycie pijanym)' oznaczajacego 'niepijany' — i lacinskiego 'amethystus' — decydujacy kanon. Pseudonimy — Ametyst (Amethyst), Amethystos (Amethystos), Klejnot Dionizosa, Klejnot Bachusa, Niepijany, Klejnot Pierscienia Papieskiego, Kamien urodzenia lutego, Klejnot 6. rocznicy slubu — to decydujace kanoniczne slownictwo. Decydujacy kanon historii naturalnej pochodzenia to decydujacy kanon pochodzenia Historii Naturalnej Pliniusza (Naturalis Historia) ksiega 37 wersy 121-123 z I wieku przez rzymskiego Pliniusza Starszego (Pliniusz Starszy, urodzony 23, zmarly w Pompejach 79) — 'Nazwa ametystu (amethystus) pochodzi od faktu, ze jego kolor zbliza sie do koloru wina, ale zatrzymuje sie tuz przed zmiana w fioletowy. Ze wzgledu na swoje magiczne wlasciwosci, jest uzywany jako klejnot ochrony przed napojem' — i klasyfikacja pieciu odmian ametystu. Decydujacy kanon biblijny to decydujacy kanon 9. klejnotu (ametyst, hebrajski ahlamah) w trzecim rzedzie dwunastu klejnotow plemiennych napiersnika arcykaplana (hoshen mishpat, 'napiersnik sadu') w Ksiedze Wyjscia 28,19 z okolo XIII wieku p.n.e., i decydujacy kanon 12. ametystu (amethystos) wsrod dwunastu kamieni wezglowia (twelve foundations) Nowej Jerozolimy (New Jerusalem) w Apokalipsie 21,19-20 Nowego Testamentu. Decydujacy kanon sredniowieczny to decydujacy kanon Hildegardy z Bingen (Hildegard of Bingen, urodzona 1098, zmarla 1179) z Niemiec z XII wieku — opatka benedyktyna i mistyczka — w jej Physica (Physica) — 'Gdy ametyst jest wrzucony do wina, zapobiega upojeniu winem' — i decydujacy kanon katolickiego papieskiego Pierscienia Rybaka (Fisherman's Ring, ametystowy pierscien wyryty z obrazem rybaka Piotra) i pierscienia biskupiego od XIII wieku. Decydujacy mitologiczny kanon renesansowy to decydujacy kanon wiersza L'Amethyste (L'Amethyste, ou les Amours de Bacchus et d'Amethyste) francuskiego poety Pleiady (La Pleiade) Remi Belleau (Remi Belleau, urodzony 1528, zmarly 1577) z 1576 r. — pozniejsza renesansowa tworczosc, w ktorej Dionizos (Bachus) kochal dziewice Ametyst (Amethyste), ale zostala przemieniona w przezroczysty kwarc (czysty kamien) przez Artemide (Diane), by uciec, po czym Dionizos wylal na nia wino zalu, farbujac ja na fiolet — decydujacy kanon nieobecny w klasycznych zrodlach greckich (Hezjod, Owidiusz, Homer itp.), ale ustanowiony jako kanoniczny. Decydujacy kanon gorniczy XIX wieku to decydujacy kanon odkrycia kopalni ametystu Minas Gerais (Minas Gerais) w Brazylii przez Portugalczykow w 1727 r. i spadku wartosci z utraty dawnego statusu jako jednego z czterech klejnotow szlachetnych (szafir, rubin, szmaragd, ametyst) po gornictwie masowym w XIX wieku, a decydujacy kanon syntezy XX wieku to decydujacy kanon sowieckiego hydrotermalnego (synteza hydrotermalna) syntetycznego ametystu z 1949 r., a decydujacy globalny kanon XXI wieku to decydujacy globalny kanon gornictwa masowego kopalni Artigas (Artigas) w Urugwaju, kopalni Kariba w Zambii, kopalni Four Peaks w Kolorado USA, i klejnotu medytacyjnego Nowej Ery i klejnotu czakry (chakra).