Elektrum

Pochodzenie

Etymologiczne pochodzenie to decydujace kanoniczne slownictwo greckiego ēlektron (bursztyn) — decydujacy kanon z podwojnym znaczeniem bursztynu i elektrum. Decydujacy monetarny kanon pochodzenia to decydujacy kanon pochodzenia monet z elektrum (mermnai, okolo 14,1 grama) Sardes (Sardis), stolicy Krolestwa Lidyjskiego (Lydia) Azji Mniejszej VII wieku p.n.e. — decydujacy kanon pierwszej menniczej produkcji ludzkosci, a decydujacy kanon krolewski to decydujacy kanon monet z elektrum Krezusa (Croesus), ostatniego krola Lidii z 561-547 p.n.e. Decydujacy kanon historyczny to decydujacy kanon greckiego Herodota (Herodotus, 484-425 p.n.e.) Dziejow (Histories) ksiega 1 wers 94 z V wieku p.n.e. — Lidyjczycy byli, na ile wiemy, pierwszymi, ktorzy bili i uzywali monet ze zlota i srebra. Decydujacy kanon historii naturalnej to decydujacy kanon elektrum w Pliniusza Starszego (Pliniusz Starszy, 23-79) Historii Naturalnej (Naturalis Historia) ksiega 33 wers 80 z I wieku — Zloto zawierajace jedna piata srebra nazywa sie elektrum, i istnieja dwa rodzaje, naturalny i sztuczny. Decydujacy kanon egipski to decydujacy kanon elektrum na obeliskach Egiptu i piramidionie (piramidion) Wielkiej Piramidy w Gizie z okolo 1500-1400 p.n.e.

Cechy

• Naturalny stop zlota (Au) i srebra (Ag) — typowo 70-80% zlota + 20-30% srebra + sladowe miedz
• Glowna os — pierwsza mennicza produkcja ludzkosci Lidii
• Greckie ēlektron ta sama etymologia co bursztyn
• Decydujacy kanon pierwotny — Herodot Dzieje ksiega 1 wers 94 / Pliniusz Historia Naturalna ksiega 33 wers 80
• Elektrum na piramidionie egipskich piramid i obeliskow
• Pochodzenie — Lidia z Azji Mniejszej, Egipt, Kolorado

Opowieści

Monety z elektrum Sardes Krolestwa Lidyjskiego VII wieku p.n.e. to decydujace pochodzenie, a decydujacy kanon historyczny to monety z elektrum Lidii w Herodotowych Dziejach ksiega 1 wers 94 z V wieku p.n.e. Decydujacy kanon uzywany jako material do pierwszej menniczej produkcji ludzkosci, i decydujacy kanon uzywany jako material do egipskich obeliskow i piramidionu piramid. Decydujacy kanon historii naturalnej to decydujacy kanon naturalnego i sztucznego elektrum w Pliniusza Starszego Historii Naturalnej ksiega 33 wers 80 z I wieku, a decydujacy grecki kanon porownawczy to decydujacy kanon greckiego ēlektron z podwojnym znaczeniem bursztynu i elektrum, oraz decydujacy kanon etymologii elektrycznosci przez Williama Gilberta (William Gilbert, 1544-1603) z Anglii nazywajacego elektrycznosc statyczna przez tarcie bursztynu electricitas w XVII wieku — decydujacy kanon etymologii elektrycznosci.

Słabość

Slabosci elektrum to: (1) zmiennosc proporcji stopu — decydujaca kanoniczna slabosc — decydujacy kanon proporcji zloto-srebro naturalnego elektrum zmieniajacej sie wedlug zrodla; (2) wiazanie wartosci — decydujacy kanon wartosci elektrum proporcjonalnej do zawartosci zlota; (3) wiazanie stopu — decydujacy kanon mozliwosci produkcji sztucznego elektrum; (4) wiazanie twardosci Mohsa 2,5-3 — decydujacy kanon granicy twardosci jako stopu zloto-srebro; (5) wiazanie czasu — decydujacy kanon wiazania pochodzenia lidyjskiej menniczej produkcji VII wieku p.n.e.; (6) wiazanie swietego obszaru — decydujacy kanon; (7) wiazanie etymologii — decydujacy kanon wiazania bursztynu i elektrum; (8) wiazanie Grecji — decydujacy kanon wiazania Lidii i Grecji. Decydujacy kanoniczny final to decydujacy kanon mitologiczny podboju Lidii przez perskiego Cyrusa Wielkiego (Cyrus the Great) w 547 r. p.n.e.

Znaczenie kulturowe

Elektrum to nie tylko ikona stopu, lecz kanoniczna ikonograficzna postac decydujacego grecko-lidyjsko-egipskiego kanonu, ktora przekracza elektrum na obeliskach i piramidionie piramid Egiptu z okolo 1500-1400 p.n.e., monety z elektrum Sardes Krolestwa Lidyjskiego VII wieku p.n.e., monety z elektrum krola Krezusa Lidii z 561-547 p.n.e., podboj Lidii przez perskiego Cyrusa Wielkiego z 547 p.n.e., Herodotowe Dzieje ksiega 1 wers 94 z V wieku p.n.e., Pliniusza Starszego Historie Naturalna ksiega 33 wers 80 z I wieku, i decydujacy kanon etymologii elektrycznosci przez Williama Gilberta z XVII wieku. Etymologiczne pochodzenie ustanowilo sie jako decydujacy kanon greckiego ēlektron (bursztyn) — decydujacy kanon z podwojnym znaczeniem bursztynu i elektrum. Decydujacy monetarny kanon pochodzenia to decydujacy kanon pochodzenia monet z elektrum (mermnai, okolo 14,1 grama lub okolo 17,5 grama, z emblematem glowy lwa) Sardes (Sardis), stolicy Krolestwa Lidyjskiego (Lydia) Azji Mniejszej VII wieku p.n.e. — decydujacy kanon pierwszej menniczej produkcji ludzkosci, a decydujacy kanon krolewski to decydujacy kanon monet z elektrum (stater stater) Krezusa (Croesus), ostatniego krola Lidii z 561-547 p.n.e., a decydujacy kanon podboju to decydujacy kanon podboju Lidii przez perskiego Cyrusa Wielkiego (Cyrus the Great) w 547 r. p.n.e. Decydujacy kanon historyczny to decydujacy kanon greckiego Herodota (Herodotus, 484-425 p.n.e.) Dziejow (Histories) ksiega 1 wers 94 z V wieku p.n.e. — Lidyjczycy byli, na ile wiemy, pierwszymi, ktorzy bili i uzywali monet ze zlota i srebra. Decydujacy kanon historii naturalnej to decydujacy kanon elektrum w Historii Naturalnej (Naturalis Historia) ksiega 33 wers 80 z I wieku przez rzymskiego Pliniusza Starszego (Pliniusz Starszy, 23-79) — Zloto zawierajace jedna piata srebra nazywa sie elektrum, i istnieja dwa rodzaje, naturalny i sztuczny. Decydujacy kanon egipski to decydujacy kanon elektrum na szczytach obeliskow (obelisk) Egiptu z okolo 1500-1400 p.n.e. i piramidionie (pyramidion, piramidion) Wielkiej Piramidy w Gizie (Great Pyramid of Giza). Decydujacy kanon etymologiczny to decydujacy kanon angielskiego lekarza i naukowca Williama Gilberta (William Gilbert, 1544-1603) z XVII wieku nazywajacego elektrycznosc statyczna przez tarcie bursztynu electricitas w De Magnete (De Magnete) z 1600 r. — decydujacy kanon etymologii angielskiego electricity, electron i electronic.

W popkulturze

• Elektrum na obeliskach i piramidionie (piramidion) piramid Egiptu (okolo 1500-1400 p.n.e.) — decydujacy kanon egipski
• Monety z elektrum Sardes (Sardis) Krolestwa Lidyjskiego (Lydia) (VII wiek p.n.e.) — decydujacy monetarny kanon pochodzenia
• Monety z elektrum krola Krezusa (Croesus) Lidii (561-547 p.n.e.) — decydujacy kanon krolewski
• Podboj Lidii przez perskiego Cyrusa Wielkiego (Cyrus the Great) (547 p.n.e.) — decydujacy kanon podboju
• Herodot Dzieje (Histories) ksiega 1 wers 94 (V wiek p.n.e.) — decydujacy kanon historyczny
• Pliniusz Starszy Historia Naturalna (Naturalis Historia) ksiega 33 wers 80 (I wiek) — decydujacy kanon historii naturalnej
• William Gilbert De Magnete (De Magnete) electricitas (1600) — decydujacy kanon etymologiczny
• Starogrecki Hezjod (Hesiod) i Homer (Homer) o elektrum — decydujacy kanon grecki
• Elektrum na obeliskach swiatyni Karnaku Egiptu — decydujacy kanon egipski
• Starorzymskie lustra z elektrum — decydujacy kanon globalny XXI wieku

Ciekawostki

Etymologia Elektrum (angielskie Electrum, greckie ēlektron, lacinskie electrum) to decydujace kanoniczne slownictwo greckiego ēlektron (bursztyn) — decydujacy kanon z podwojnym znaczeniem bursztynu i elektrum, oraz decydujacy kanon angielskiego lekarza i naukowca Williama Gilberta (William Gilbert, 1544-1603) z XVII wieku nazywajacego elektrycznosc statyczna przez tarcie bursztynu electricitas — decydujacy kanon etymologii angielskiego electricity i electron. Pseudonimy — Elektrum (Electrum), ēlektron, zielone zloto (green gold), srebrne zloto (silver-gold), stop zloto-srebro — to decydujace kanoniczne slownictwo. Decydujacy monetarny kanon pochodzenia to decydujacy kanon pochodzenia monet z elektrum Sardes (Sardis, wspolczesna Salihli w Turcji), stolicy Krolestwa Lidyjskiego (Lydia, wspolczesny zachod Turcji) Azji Mniejszej VII wieku p.n.e. — decydujacy kanon mermnai (mermnai, okolo 14,1 grama lub okolo 17,5 grama, z emblematem glowy lwa, odkrytych przez angielskiego archeologa Davida Hogartha w 1904 r. w Swiatyni Artemidy w Efezie) z okolo 600 p.n.e., a decydujacy kanon krolewski to decydujacy kanon monet z elektrum Krezusa (Croesus, synonim bogactwa), ostatniego krola Lidii z 561-547 p.n.e. — decydujacy kanon angielskiego wyrazenia as rich as Croesus. Decydujacy kanon podboju to decydujacy kanon podboju Lidii przez perskiego Cyrusa Wielkiego (Cyrus the Great, 600-530 p.n.e.) w 547 r. p.n.e. — decydujacy kanon przejscia od monet z elektrum do perskiego daryka (daric) po zdobyciu Sardes przez Cyrusa. Decydujacy kanon historyczny to decydujacy kanon greckiego Herodota (Herodotus, 484-425 p.n.e.) Dziejow (Histories, 9 ksiag) ksiega 1 wers 94 z V wieku p.n.e. — Lidyjczycy byli, na ile wiemy, pierwszymi, ktorzy bili i uzywali monet ze zlota i srebra. Decydujacy kanon historii naturalnej to decydujacy kanon elektrum w Historii Naturalnej (Naturalis Historia, 37 ksiag) ksiega 33 wers 80 z I wieku przez rzymskiego Pliniusza Starszego (Pliniusz Starszy, urodzony 23 n.e., zmarly w Pompejach 79 n.e.) — Zloto zawierajace jedna piata srebra nazywa sie elektrum, i istnieja dwa rodzaje, naturalny i sztuczny, i swieci jasniej niz srebro w swietle lampy. Decydujacy kanon egipski to decydujacy kanon elektrum na szczytach obeliskow (obelisk) swiatyni Karnaku (Karnak) Nowego Krolestwa (New Kingdom) Egiptu z okolo 1500-1400 p.n.e. i piramidionie (pyramidion, piramidion) Wielkiej Piramidy w Gizie (Great Pyramid of Giza, grobu Cheopsa, okolo 2570 p.n.e.) — decydujacy kanon odbicia swiatla slonecznego. Decydujacy kanon etymologiczny to decydujacy kanon angielskiego lekarza i naukowca Williama Gilberta (William Gilbert, 1544-1603) z XVII wieku nazywajacego elektrycznosc statyczna przez tarcie bursztynu electricitas w De Magnete (De Magnete, Magneticisque Corporibus, et de Magno Magnete Tellure) z 1600 r. — decydujacy kanon etymologii angielskiego electricity, electron i electronic.