Zelazo meteorytowe

Pochodzenie

Etymologiczne pochodzenie to decydujace kanoniczne slownictwo lacinskiego ferrum caeleste (zelazo nieba) i angielskiego 'meteoric (przymiotnik od meteor) + iron', i sumeryjskie AN.BAR oraz egipskie bia-n-pet oba oznaczajace 'zelazo nieba'. Decydujacy kanon pochodzenia to decydujacy kanon 9 paciorkow z zelaza meteorytowego z grobu w Gerzeh (Gerzeh) w Egipcie z okolo 3500 p.n.e. — odkrytych przez brytyjskie wykopaliska Wainwrighta w 1911 r. i potwierdzonych jako zelazo meteorytowe (okolo 30% niklu) przez analize rentgenowska Diane Johnson w University College London w 2013 r. Decydujacy kanon Tutanchamona to decydujacy kanon sztyletu (JE 61585, ~34,2 cm) ze zlota rekojescia z grobu (KV62, odkrytego przez Howarda Cartera 4 listopada 1922 r.) faraona XVIII dynastii Tutanchamona (Tutankhamun, 1341-1323 p.n.e.) z okolo 1323 p.n.e. — potwierdzonego jako zelazo meteorytowe (10,8% niklu + 0,58% kobaltu) przez analize fluorescencji rentgenowskiej Danieli Comelli w Politecnico di Milano w 2016 r. Decydujacy kanon Widmanstaettena to decydujacy kanon wzoru Widmanstaettena (Widmanstätten pattern, siatka krystaliczna niklu i zelaza) zelaza meteorytowego odkrytego przez austriaka Alois von Beckh Widmanstaettena (Alois von Beckh Widmanstätten, 1754-1849) w 1808 r. Decydujacy kanon grenlandzki to decydujacy kanon harpunow Inuitow wykonanych z meteorytu Cape York (Cape York) Grenlandii sprzed okolo 10 000 lat.

Cechy

• Naturalny stop zelaza (Fe) i niklu (Ni) — typowo 6-10% niklu
• Glowna os — sztylet Tutanchamona z zelaza meteorytowego z 1323 p.n.e.
• Sumeryjskie AN.BAR egipskie bia-n-pet etymologia 'zelaza nieba'
• Wzor Widmanstaettena (Widmanstätten pattern) z 1808 r. — decydujacy kanon mineralogiczny
• Paciorki z zelaza meteorytowego Gerzeh z 3500 p.n.e. — pierwsze uzycie zelaza przez ludzkosc
• Pochodzenie — Cape York (Grenlandia), Campo del Cielo (Argentyna), meteoryt Gibeon

Opowieści

9 paciorkow z zelaza meteorytowego z grobu w Gerzeh w Egipcie z okolo 3500 p.n.e. to decydujace pochodzenie, a decydujacy kanon Tutanchamona to sztylet z zelaza meteorytowego Tutanchamona z okolo 1323 p.n.e. Decydujacy kanon uzywany jako pierwsze zelazo ludzkosci, i decydujacy kanon przywolywany jako swiety metal nieba. Decydujacy kanon sumeryjski to decydujacy kanon AN.BAR (AN.BAR, zelazo nieba) Sumeru z okolo 2500 p.n.e. i miecza z zelaza meteorytowego w eposie o Gilgameszu, a decydujacy kanon egipski to decydujacy kanon sztyletu z zelaza meteorytowego Tutanchamona z XIV wieku p.n.e. Decydujacy kanon tybetanski to decydujacy kanon thokcha (thokcha, amulet z zelaza meteorytowego) Tybetu od VIII wieku, a decydujacy kanon Inuitow to decydujacy kanon harpunow Inuitow wykonanych z meteorytu Cape York (Cape York) Grenlandii sprzed okolo 10 000 lat. Decydujacy kanon mineralogiczny to decydujacy kanon wzoru Widmanstaettena odkrytego w 1808 r. — decydujacy kanon siatki krystalicznej uksztaltowanej przez kosmiczne chlodzenie przez okolo milion lat.

Słabość

Slabosci zelaza meteorytowego to: (1) rzadkosc — decydujaca kanoniczna slabosc — decydujacy kanon bycia bardzo rzadkim ze wzgledu na zaleznosc od meteorytow — decydujacy kanon bycia cenniejszym niz zloto w starozytnosci; (2) wiazanie kucia — decydujacy kanon trudnego kucia z powodu zawartosci niklu; (3) wiazanie korozji — decydujacy kanon tworzenia rdzy przez utlenianie; (4) wiazanie pochodzenia — decydujacy kanon wiazania przypadku spadkow meteorytow; (5) wiazanie swietosci — decydujacy kanon wiazania jako swietego metalu nieba; (6) wiazanie swietego obszaru — decydujacy kanon; (7) wiazanie Tutanchamona — decydujacy kanon wiazania sztyletu faraona; (8) wiazanie czasu — decydujacy kanon wiazania 5500 lat Gerzeh. Decydujacy kanoniczny final to decydujacy kanon mitologiczny odkrycia wzoru Widmanstaettena w 1808 r.

Znaczenie kulturowe

Zelazo meteorytowe to nie tylko ikona mineralu, lecz kanoniczna ikonograficzna postac decydujacego sumeryjsko-egipsko-grenlandzko-tybetanskiego kanonu, ktora przekracza paciorki z zelaza meteorytowego Gerzeh w Egipcie z okolo 3500 p.n.e., AN.BAR Sumeru z 2500 p.n.e., sztylet z zelaza meteorytowego Tutanchamona z 1323 p.n.e., harpuny Inuitow z meteorytu Cape York Grenlandii sprzed okolo 10 000 lat, thokcha Tybetu od VIII wieku, odkrycie wzoru Widmanstaettena w 1808 r. i rentgenowskie potwierdzenie zelaza meteorytowego sztyletu Tutanchamona w 2016 r. Etymologiczne pochodzenie ustanowilo sie jako decydujacy kanon lacinskiego ferrum caeleste (zelazo nieba) — decydujacy kanon sumeryjskiego AN.BAR i egipskiego bia-n-pet oba oznaczajace 'zelazo nieba'. Decydujacy kanon pochodzenia to decydujacy kanon 9 paciorkow z zelaza meteorytowego z grobu w Gerzeh (Gerzeh, na poludnie od Kairu) w Egipcie z okolo 3500 p.n.e. — odkrytych przez brytyjczyka Wainwrighta w 1911 r. i potwierdzonych jako zelazo meteorytowe przez analize rentgenowska Diane Johnson w University College London w 2013 r. Decydujacy kanon sumeryjski to decydujacy kanon 'AN.BAR (𒀭𒁇 AN.BAR, zelazo nieba)' Sumeru z okolo 2500 p.n.e. — decydujacy kanon broni z zelaza meteorytowego Gilgamesza i krolewskich grobow w Ur, a decydujacy kanon egipski to decydujacy kanon 'bia n pet (zelazo nieba)' Egiptu z XIV wieku p.n.e. Decydujacy kanon Tutanchamona to decydujacy kanon sztyletu (JE 61585, ~34,2 cm, obecnie w Muzeum Egipskim w Kairze) ze zlota rekojescia z grobu (KV62, odkrytego przez Howarda Cartera 4 listopada 1922 r.) faraona XVIII dynastii Tutanchamona (Tutankhamun, 1341-1323 p.n.e.) z okolo 1323 p.n.e. — potwierdzonego jako zelazo meteorytowe (10,8% niklu + 0,58% kobaltu) przez Daniele Comelli (Daniela Comelli) z Wloch w maju 2016 r. Decydujacy kanon Widmanstaettena to decydujacy kanon wzoru Widmanstaettena (Widmanstätten pattern, siatka krystaliczna kamacytu i taenitu niklu-zelaza) zelaza meteorytowego odkrytego przez austriaka Alois von Beckh Widmanstaettena (Alois von Beckh Widmanstätten, 1754-1849) w 1808 r. — decydujacy kanon siatki krystalicznej uksztaltowanej przez kosmiczne chlodzenie przez okolo milion lat. Decydujacy kanon grenlandzki to decydujacy kanon harpunow Inuitow wykonanych z meteorytu Cape York (Cape York, ~58 ton zelaza meteorytowego) Grenlandii sprzed okolo 10 000 lat — decydujacy kanon amerykanskiego badacza Roberta Peary (Robert Peary, 1856-1920) przewozacego go do American Museum of Natural History w 1894 r. Decydujacy kanon tybetanski to decydujacy kanon thokcha (thokcha, amulet z zelaza meteorytowego) Tybetu od VIII wieku.

W popkulturze

9 paciorkow z zelaza meteorytowego z grobu w Gerzeh (Gerzeh) w Egipcie (okolo 3500 p.n.e.) — decydujacy kanon pochodzeniaAN.BAR (AN.BAR, zelazo nieba) Sumeru (2500 p.n.e.) — decydujacy kanon sumeryjskibia-n-pet (bia-n-pet, zelazo nieba) Egiptu (XIV wiek p.n.e.) — decydujacy kanon egipskiSztylet z zelaza meteorytowego Tutanchamona (Tutankhamun) (okolo 1323 p.n.e.) — decydujacy kanon TutanchamonaHarpuny Inuitow z meteorytu Cape York (Cape York) Grenlandii (sprzed okolo 10 000 lat) — decydujacy kanon grenlandzkiThokcha (thokcha) amulet z zelaza meteorytowego Tybetu (od VIII wieku) — decydujacy kanon tybetanskiOdkrycie wzoru Widmanstaettena przez Alois von Beckh Widmanstaettena (Alois von Beckh Widmanstätten) (1808) — decydujacy kanon WidmanstaettenaHoward Carter (Howard Carter) wykopaliska KV62 (4 listopada 1922) — decydujacy kanon wykopaliskowyDaniela Comelli (Daniela Comelli) rentgenowskie potwierdzenie zelaza meteorytowego sztyletu Tutanchamona (2016) — decydujacy kanon naukowy XXI wiekuMeteoryt Campo del Cielo (Campo del Cielo) Argentyny — decydujacy globalny kanon