Szabla

Pochodzenie

Szabla wyrosła z zakrzywionych mieczy używanych przez wschodnioeuropejską i węgierską jazdę w XVII wieku. Jej korzenie tkwią we wschodnich krzywych głowniach, jak osmański kilidż i szamszir, których sprzyjająca cięciu krzywizna pasowała do walki konnej i przyjęła się u węgierskich huzarów (lekka jazda) i jazdy polskiej. W XVII i XVIII wieku ta szabla typu węgierskiego rozpowszechniła się w armiach zachodnich i została ujednolicona wraz z formacjami lekkiej jazdy, stając się reprezentatywnym mieczem jazdy Europy w wojnach napoleońskich (1803–1815). Gdy karabin maszynowy i karabin powtarzalny końca XIX wieku uczyniły szarżę kawalerii przestarzałą, podupadła jako broń bojowa, lecz przetrwała jako galowa i ceremonialna broń oficera oraz jako dyscyplina szermiercza.

Cechy

• Łagodnie zakrzywiona, jednosieczna głownia (około 80–90 cm)
• Kabłąkowa rękojeść w kształcie D, obejmująca całą dłoń
• Krzywizna zoptymalizowana pod cięcie konne (cios ciągniony)
• Masa całkowita około 900 g–1,1 kg, używana jedną ręką
• Wywodzi się z węgierskich huzarów; standard jazdy napoleońskiej
• Pierwowzór konkurencji szablowej współczesnej szermierki

Opowieści

Prawdziwa wartość szabli tkwiła w szarży kawalerii. Jeździec mijający wroga w pełnym pędzie ścinał piechotę i jazdę zakrzywioną głownią; cios ciągniony, wzmocniony prędkością konia, otwierał głęboką ranę w jednym przejeździe. W szarży trzymano ją z wyprostowanym ramieniem, czubkiem naprzód, albo z głownią nachyloną, by ciąć w przelocie. Kabłąk w kształcie D chronił dłoń, która pozostawała nietknięta nawet w zwarciu szczękających głowni. Służyła też w pieszym pojedynku i walce wręcz, lecz jej prawdziwym żywiołem był zawsze ruchomy cios z siodła.

Słabość

Wyspecjalizowana w cięciu, zakrzywiona głownia była mniej skuteczna w pchnięciu niż miecz prosty, co stawiało ją w niekorzystnej sytuacji przy frontalnym przebijaniu zwartej piechoty (dlatego niektóre armie przyjęły osobny prosty, kolny miecz jazdy). Zoptymalizowana pod walkę konną, miała ograniczoną przydatność w pieszym zwarciu, a nade wszystko wartość bojowa szabli runęła, gdy karabin powtarzalny i karabin maszynowy końca XIX wieku uczyniły samą szarżę kawalerii samobójstwem. W ciągu dwóch wojen światowych niemal zniknęła z pola bitwy.

Znaczenie kulturowe

Szabla to miecz symbolizujący „epokę kawalerii” i stan oficerski. Barwny mundur huzara i lśniąca zakrzywiona głownia ucieleśniały romantyczny obraz armii XIX wieku, a po dziś dzień przetrwała jako galowa i ceremonialna broń oficera oraz w „szpalerze szabel” na ślubie wojskowym. Zostawiła też ślad w języku: angielskie „saber-rattling” (szczękanie szablą) stało się idiomem oznaczającym demonstrowanie siły militarnej, by grozić, nie używając jej naprawdę. Z trzech broni współczesnej szermierki „szabla” wywodzi się wprost z tej głowni jazdy.

W popkulturze

Szabla to stały element dzieł osadzonych w epoce napoleońskiej i wojnie XIX wieku. Rysuje się ją jako broń szarży w filmach jak Waterloo, serialu Sharpe i jeździe z Napoleon: Total War. Szabla polskiej husarii („skrzydlatych huzarów”) jest godłem polskiego dramatu historycznego, a szabla pojawia się też w szarżach kawalerii wojny krymskiej, znanych z wiersza Tennysona The Charge of the Light Brigade. Z drugiej strony nazwa „miecza świetlnego” (lightsaber) ze Star Wars wzięta jest od tej szabli — obraz zakrzywionej głowni sięgnął aż do science fiction.

Ciekawostki

• Angielskie „saber-rattling” (szczękanie szablą) to idiom zrodzony z oficerów szczękających szablami, by zastraszać; oznacza demonstrowanie siły militarnej, by grozić, nie prowadząc naprawdę wojny.
• Z trzech broni współczesnej szermierki olimpijskiej — floretu, szpady i szabli — tylko szabla zdobywa punkty cięciem ostrzem, co jest cechą odziedziczoną wprost z cięcia szabli kawaleryjskiej, a nie z pchnięcia prostego miecza.
• Polska szabla była bronią szlachty i husarii (skrzydlatych huzarów) i jest głęboko wpisanym w polską tożsamość narodową symbolem kulturowym.