Wiatr

Sylfida — Niższy duch wiatru

Najniższa ranga wśród duchów wiatru. Mały duch ze skrzydłami jak motyl lub ważka, pojawiający się wszędzie tam, gdzie wieje wiatr. Psotny i niezwykle ciekawy, lubi psikusy, takie jak zdmuchiwanie kapeluszy podróżnych czy gaszenie świec. Często pozostaje w pobliżu przywoływacza z uczucia, a nie na podstawie formalnej umowy.

Ariel · Sylfida · Minervar — Król Duchów Wiatru

Szczyt duchów wiatru, Król Duchów. Znany pod imionami takimi jak Ariel, Sylfida i Minervar. Rządzi wszystkimi wiatrami i prądami powietrznymi na świecie, zmieniając kierunek wiatrów sezonowych jednym aktem woli. Najbardziej wolnomyślicielski z czterech Królów Duchów, nigdy nie zostaje w jednym miejscu, błądząc po świecie bez końca.

Dżinn · Syllairon — Wyższy duch wiatru

Wyższa ranga duchów wiatru, znana pod imionami takimi jak Dżinn i Syllairon. Jego ciałem jest sama burza, dominująca nad niebem i atmosferą jako jego domeną. Nazwany na cześć potężnego Dżinna z mitologii islamskiej, jest równie potężny i arogancki. Znany z zadawania trzech zagadek tym, którzy szukają kontraktu.

Sylf · Shuriel · Sylaphe — Pośredni duch wiatru

Pośrednia ranga duchów wiatru, znana pod imionami takimi jak Sylf, Shuriel i Sylaphe. Zwinny i wolnomyślicielski, kocha latanie ponad wszystko. Pojawia się w humanoidalnej formie, ale jego ciało jest mgliste i przezroczyste jak wiatr — słynie z tego, że znika w jednej chwili i pojawia się w innym miejscu.

Gryf · Legendarny lew-orzeł — Mityczne stworzenie z cechami orła i lwa

Gryf (Griffin, Gryphon, greckie gryps, lacinskie gryphus) to zlozona swieta bestia o glowie, skrzydlach i przednich konczynach orla oraz tulowiu, tylnych konczynach i ogonie lwa, wcielajaca krola nieba zlaczonego z krolem ziemi. Najwczesniejsze przedstawienia pojawiaja sie okolo 3000 r. p.n.e. w starozytnej Mezopotamii (elamicka Suza) i w Egipcie z okresu Nakada III; sala tronowa Knossos na minojskiej Krecie (okolo 1500 r. p.n.e.) ukazuje gryfy jako strazy krolewskie. Grecka tradycja umieszczala je na dalekiej polnocy Scytii, gdzie wiodly wieczna wojne z jednookimi arimaspami o zloto. W sredniowiecznej Europie gryf stal sie najpopularniejszym godlem heraldycznym, symbolem boskiego krolestwa, sprawiedliwosci oraz, w alegorii chrzescijanskiej, dwoch natur Chrystusa. Czysciec Dantego pokazuje gryfa ciagnacego rydwan Kosciola.

Pegasus · Skrzydlaty Koń — Legendarna istota z mitologii greckiej

Pegaz to biały koń ze skrzydłami znany z mitologii greckiej. Uznawany jest za symbol piękna i wolności, towarzyszy bogom i bohaterom w wielu opowieściach. Jego wizerunek utrwalił się w sztuce i literaturze.

Hermes · Bóg podróży, handlu, złodziei i posłaniec

Grecki bóg posłańców, podróżników, kupców i złodziei. Syn Zeusa i Mai, cudowne dziecko — pierwszego dnia ukradł bydło Apollona. Przewodnik dusz w zaświaty (psychopompos), nosiciel boskich wieści, pan progów i przemian.

Paimon · Dziewiąty z 72 duchów Salomona — Król sztuk i wiedzy

Dziewiąty i potężny król spośród 72 duchów Lemegetonu. Naucza wszystkich sztuk, nauk i tajemnych wiedz, jadąc na wielbłądzie, przybywając przed przywoływaczem ze wspaniałą procesją muzyczną. Poeci jak Dante czynią go patronem wiedzy; horror Dziedzictwo. Hereditary (2018) przyniósł mu masową sławę jako demonowi reżyserującemu tragedię bohatera.

Hwanung · Koreański bóg nieba — Ojciec Danguna

W mitologii koreańskiej syn najwyższego boga nieba Hwanina. Hwanung zstąpił z nieba, aby założyć boskie miasto Sinsi. Na czele trzech tysięcy duchów-urzędników — wśród nich panów Wiatru, Deszczu i Chmur — zstąpił pod Świętym Drzewem Sandałowym góry Taebaek i rządził zbożem, życiem, chorobą, karą i moralnością. Pojął za żonę Ungnyeo, niedźwiedzicę przemienioną w kobietę, i spłodził Danguna Wanggeoma.

Birdfolk · Lud ptaków — rasa szczytów przemierzająca niebiosa

Ptasiludzie (Birdfolk) to humanoidalna rasa ptasia z piorami, skrzydlami i dziobami. Mityczne podlozesiega czterech starozytnych tradycji: bog z glowa sokola Horus starozytnego Egiptu (poswiadczony od palety Narmera z XXXI wieku p.n.e., Muzeum Egipskie w Kairze), olbrzymi ptak Garuḍa wedyjskich Indii (Rigveda Mandala 10, ok. 1500-1200 p.n.e., wierzchowiec Wisznu), japonski Tengu okresu Heian (zapisany w 'Nihon Shoki' z 720 r.) oraz greckie Harpie z 'Teogonii' Hezjoda (ok. 720 p.n.e.) i 'Argonautyki' Apolloniosa z Rodos (III wiek p.n.e.). Standaryzacja D&D zaczyna sie od rasy Aarakocra wprowadzonej przez Gary'ego Gygaxa w 'Dragon Magazine' numer 109 (sierpien 1986) dla kampanii World of Greyhawk, skodyfikowanej w 'Forgotten Realms Adventures' (1989), 'Monstrous Compendium Volume 2' (1990), 'Forgotten Realms Campaign Setting' trzeciej edycji (2000), 'Elemental Evil Player's Companion' piatej edycji (2015) i 'Mordenkainen Presents: Monsters of the Multiverse' (2022). Ptasiludzie mierza od 150 do 180 centymetrow wzrostu, waza od 35 do 50 kilogramow, sa lekkiej i smuklej budowy, i maja skrzydla o rozpietosci szesciu do siedmiu metrow (odmiany orla, sokola, sowy lub papugi), nogi ze szponami zamiast stop, dziob i bystry wzrok orla. Cechy rasowe piatej edycji to +2 Zrecznosc, +1 Madrosc, predkosc latania 15 metrow i szpon jako bron naturalna (1k4). Ich plemienne spoleczenstwa gniazduja na wysokich szczytach gorskich powyzej czterech tysiecy metrow w Andach lub Himalajach, lub w miastach lotniczych unoszonych przez chmury, a ikonografia rozciaga sie na niebieskie plemiona Skypiei w 'One Piece' Eiichiro Ody (od 1997), Arakkoow z 'World of Warcraft' Blizzarda (od 2004), Avenow z 'Magic: The Gathering' (od 1993) i jezdzcow Ikran z 'Avatara' Jamesa Camerona (2009).

Tengu · Japoński yokai gór — mistrz sztuk walki i karzący pychę

Yokai zamieszkujący głębokie góry Japonii. O głowie kruka lub czerwonej twarzy i długim nosie, ze skrzydłami na plecach. Mistrz szermierki, sztuk walki i nadprzyrodzonej mocy, wystawia na próbę ascetów w górach lub przekazuje tajemne sztuki. Karze aroganckich mnichów i wojowników, lecz uczy tajemnych technik pokornych — istota ambiwalentna.

Quetzalcōātl (nahuatl 'pierzasty waz') to mezoamerykanski bog czczony nieprzerwanie od konca I wieku przed nasza era w Teotihuacan az do upadku imperium aztekow w 1521 roku. Imie laczy 'quetzalli' (mieniace sie pioro ogonowe kwezala wspanialego z lasow mglistych Ameryki Srodkowej) z 'cōātl' (waz), a bostwo przedstawiane jest jako wielki waz okryty tymi zielono-zlotymi piorami. Rzadzi Wenus jako gwiazda poranna, a w postaci boga wiatru Ehēcatl wzywa deszcz. Toltekowie utozsamiali go z kaplanem-krolem Topiltzin-Quetzalcōātlem panujacym w Tollan (dzisiejsza Tula) okolo 935-947; w micie aztekow zostaje oszukany przez mrocznego boga Tezcatlipoca, opuszcza Tollan na wschod przez morze i obiecuje wrocic w roku 'Jednej Trzciny' (Ce Acatl). Gdy Hernán Cortés wyladowal na wybrzezu Zatoki w 1519 roku — roku Jednej Trzciny — cesarz Moctezuma II (1466-1520) odczytal Hiszpana jako powracajacego boga, co zachowal Bernardino de Sahagún (1499-1590) w 'Kodeksie Florenckim' (1545-1590) i Diego Durán w 'Historii' (1581). Najstarszym zachowanym wizerunkiem jest rzezbiona fasada Swiatyni Pierzastego Weza w Teotihuacan, datowana okolo 200 roku n.e.