Rękawica

Rurowa osłona przedramienia średniowiecznego rycerza

Vambrace (oslona przedramienia) to zbroja plytowa, ktora otacza przedramie w rure, glowna czesc obrony ramienia europejskiego rycerza i ciezkiego piechura w 14 do 16 wieku. Jej nazwa pochodzi od starofrancuskiego 'avant-bras', co oznacza przedramie. Dwie plyty, otaczajace kazda wewnetrzna i zewnetrzna strone przedramienia, laczono z jednej strony zawiasem, a z drugiej zatrzaskiem, tak ze zwykle otwierala sie, by wlozyc ramie, i zamykala, by zacisnac. Oslona przedramienia nie byla uzywana samodzielnie, lecz dzialala jako czesc zintegrowanej obrony ramienia, tworzac komplet z oslona ramienia (rerebrace) kryjaca gorne ramie i nalokcica (couter) kryjaca lokiec, laczac bark z nadgarstkiem bez luki. Materialem byla zwykle plyta stalowa, lecz tansze formy z utwardzonej (gotowanej) skory, cuir bouilli, takze istnialy wedlug srodkow. Na ramieniu trzymajacym tarcze, gdzie tarcza zajmowala miejsce obrony, byla tez asymetryczna praktyka pomijania tej oslony lub zastapienia jej lzejszym materialem.

Japoński opancerzony naramiennik samuraja

Kote to zbroja wykonana, by chronic ramie i dlon japonskiego samuraja, zlozona struktura z kolczugi (kusari) i malych zelaznych plytek naszytych na tkaninowy rekaw. W odroznieniu od zachodniej rekawicy plytowej (gauntlet), wykonanej w calosci z plyty, kote laczyl metal i tkanine, by szukac rownowagi gietkosci i ochrony, ukazujac tym filozofie projektowania japonskiej zbroi jako calosci. Grzbiet dloni kryto osobno zelazna plyta (tekko), a przedramie i lokiec otulano kolczuga i malymi plytkami. Zwlaszcza we wczesnej epoce konnego luczenia czesto noszono pojedynczy kote tylko na lewym ramieniu (ramieniu trzymajacym luk) lub chroniono lewe ramie mocniej, asymetryczna praktyka, ktora pokazuje, ze luczenie bylo w sercu walki samurajow. Noszony w komplecie z napiersnikiem, jak o-yoroi lub do-maru, chronil cale ramie i rozwinal sie w rozne formy w ciagu epoki Sengoku.

Przegubowa metalowa rękawica średniowiecznego rycerza

Rekawica plytowa to metalowa rekawica, ktora europejski rycerz nosil w 14 do 16 wieku, by chronic dlon i nadgarstek, kunsztowna oslona, ktora przejmuje koniec plytowego systemu ramienia, dlon. Jej rdzeniem jest laczenie kilku malych plytek (lameli) przy kazdym stawie palca, nitowanych tak, by palce i piesc mogly sie swobodnie zginac. Nadgarstek otacza szeroki mankiet, ktory laczy sie z oslona przedramienia, a grzbiet dloni kryto plyta, podczas gdy wnetrze dloni pozostawiano jako skorzana rekawica, by dlon mogla chwycic bron. Dzieli sie z grubsza na rekawice klepsydrowa, kryjaca grzbiet dloni jedna szeroka plyta, i rekawice palczasta, otulajaca kazdy palec osobno. Z powodu sprzecznych wymagan zapewnienia chwytu i swobodnego ruchu reki uzbrojonej przy zachowaniu oslony bez luki, rekawica plytowa byla uznawana za najtrudniejszy do wykonania element calej zbroi.

Metalowa osłona dłoni z okinawskich sztuk walki

Tekko to mala oslona kostki, ktora wyrosla z kobudo Ryukyu na Okinawie, bardzo prosty kawalek wykonany z plaskiej metalowej plytki, ktora kryje grzbiet piesci, i z dwoch krotkich preтow w jej wnetrzu, ktore palce chwytaja. Mowi sie, ze jego ksztalt i waga zostaly wziete ze slomianego sandalka, ktory czlowiek nosil na nodze, i z zelaznej podkowy konskiego kopyta, i tak tekko nosi sie zazwyczaj w parze, jeden w kazdej rece. W tym, ze kryje grzbiet reki, jest podobny do zachodniego kastetu (brass knuckle), lecz w odroznieniu od kastetu, ktory tylko owija stawy palcow, tekko kryje caly grzbiet reki jedna powierzchnia, oslaniajac piesc i dajac jedynemu ciosowi piesci przez swa mase wiekszy ciezar. Bedac mala czescia, jest latwy do ukrycia w jednej rece i trudny do dostrzezenia z daleka, i tak w epoce krolestwa Ryukyu, gdy noszenie broni bylo surowo zakazane, byl uczony w tajemnicy przez wiesniaka i mistrza sztuk walki jako pasmo samoobrony.

Średniowieczna żelazna rękawica z połączonymi palcami

Rekawica zbroi typu mitten (mitten gauntlet) to galaz metalowej rekawicy, ktora rycerz Europy XIV i XV wieku zakladal na reke, i wziela swoja nazwe od postaci, w ktorej tylko kciuk staje osobno, podczas gdy cztery palce sa zwiazane razem wewnatrz pojedynczej metalowej skorupy. Podczas gdy rekawica zbroi z palcami (finger gauntlet), ktora wyrosla w tym samym czasie, kryla wszystkie piec palcow kazdy z osobna, rekawica typu mitten kryla cztery palce pojedyncza powierzchnia, niemal bez szczeliny miedzy stawami, tak ze ziarno oslony nad ta powierzchnia bylo nieco grubsze i nieprzerwane w porownaniu z rekawica z palcami. Reka wykonawcy zajmowala mniej pracy w jednym miejscu, tak ze cena pojedynczej pary byla lzejsza, i tak we wczesnym XIV wieku, gdy pelny rynsztunek plytowy dopiero sie zakorzenial, niemal kazdy rycerz zakladal te sama postac na swoja reke. Mimo wielkiej wady, ze drobna gra pieciu palcow kazdego z osobna byla powstrzymana, ta sama postac pasowala do wlocczni, broni drzewcowej (polearm) lub cepa bojowego, w ktorych tylko chwyt musial byc pewny, i tak utrzymala sie mocno w siedzibie turnieju do konca XV wieku.