Błyskawica

Zeus· Władca Olimpu bóg nieba i piorunów

Zeus (starogreckie Zeus, lacinskie Iuppiter Jowisz) to najwyzszy bog mitologii greckiej — decydujacy kanon, bog nieba, grzmotu i blyskawicy, glowa 12 bogow olimpijskich, i decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac jako najmlodszy syn Kronosa (Kronos) i Rei (Rhea), ktory obalil swojego ojca i przejal suwerennosc wszechswiata. Etymologia to decydujace kanoniczne slownictwo wywodzace sie z praindoeuropejskiego *dyeu- (swiatlo, niebo), pokrewne z lacinskim Iuppiter (*dyeu-pater 'ojciec nieba') i sanskryckim Dyaus Pita. Decydujacy kanon tekstowy to mykenskie inskrypcje Linear B na tabliczkach glinianych 'di-we (di-we, celownik Zeusa)' i 'di-wo (di-wo, dopelniacz Zeusa)' cywilizacji mykenskiej epoki brazu, i Teogonia (Theogony) wersy 453-506 Hezjoda (Hesiod) z okolo VIII-VII wieku p.n.e. — decydujacy kanon, w ktorym Kronos polkat swoje dzieci, ale matka Rea ukryla Zeusa na gorze Ida (Ida) lub w jaskini Dikte (Dikte) na Krecie (Krete) i go uratowala — i wersy 617-720 — decydujacy kanon 10-letniej Tytanomachii (Titanomachia) — i wersy 820-880 — decydujacy kanon pojedynku z gigantycznym potworem Tyfonem (Typhon) — i wersy 881-887 — decydujacy kanon otrzymania nieba przez losowanie — i Ksiegi 1.493-611, 8.5-27 i 14.292-353 Iliady Homera z okolo VIII wieku p.n.e.

Thor · Nordycki bóg piorunów — Obrońca ludzkości

Thor (staronordyjskie Thorr, pragermanskie Thunraz 'grzmot') to bog grzmotu, blyskawicy, burz, sily i plodnosci nordyckiej mitologii — decydujacy kanon, syn Odyna (Odin) i bogini ziemi Jord (Jord), zonaty z Sif (Sif) — decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac. Etymologia to decydujace kanoniczne slownictwo wywodzace sie ze staronordyjskiego Thorr lub pragermanskiego Thunraz ('grzmot'), pokrewne z angielskim Thursday (staroangielskie Thunresdaeg, 'dzien Thunora'), niemieckim Donnerstag i lacinskim Tonans (epitet Jowisza, 'grzmiacy'). Decydujacy kanon tekstowy to rozdzial 9 Germanii (Germania) Tacyta (Cornelius Tacitus, okolo 56-120), rzymskiego historyka okolo I wieku — decydujacy kanon ery rzymskiej Donara (Donar, pozniej Thor) zidentyfikowanego przez plemiona germanskie z Heraklesem (Hercules) — i Edda Prozaiczna (Prose Edda) z okolo 1220 r. islandzkiego poety-historyka Snorriego Sturlusona (Snorri Sturluson, 1179-1241) wczesnego XIII wieku — rozdzialy 21 (wstep), 25, 28 (Mjollnir), 42-48 (Utgarda-Loki, epizod Skrymira) i 50 (lowienie Jormunganda) Gylfaginning (Gylfaginning) — decydujacy kanon — a Voluspa (Voluspa), Thrymskvida (Thrymskvida), Hymiskvida (Hymiskvida), Harbardsljod (Harbardsljod) i Alvissmal (Alvissmal) Eddy Poetyckiej (Poetic Edda) rekopisu Codex Regius (Codex Regius) z okolo 1270 r. to decydujacy kanon poetycki. Decydujaca kanoniczna ikonografia mlota Mjollnir (Mjollnir) — bron grzmotu, ktora wraca po rzuceniu — i rydwanu ciagnietego przez dwa kozly Tanngnjostr (Tanngnjostr) i Tanngrisnir (Tanngrisnir).

Indra · Bóg piorunów — Najwyższe bóstwo hinduistyczne

Indra (sanskrycki Indra) to najwyzsze bostwo indyjskiej mitologii wedyjskiej — decydujacy kanon — i bog grzmotu, blyskawicy, wojny i deszczu — wywodzacy sie z sanskryckiego 'indra' oznaczajacego 'silny, wladca' — decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac najbardziej wychwalanego bostwa ery wedyjskiej (okolo 1500-500 p.n.e.). Pseudonimy — Shakra ('potezny'), Vajrapani ('nosiciel vajry'), Purandara ('niszczyciel twierdz'), Meghavahana ('jezdziec chmur'), Devaraja ('krol bogow'), Sakra Devanam Indra (buddyjska Indra) — to decydujace kanoniczne slownictwo. Decydujacy kanon tekstowy to decydujacy kanon pochodzenia Rigwedy (Rigveda) z okolo 1500-1200 p.n.e., w ktorej okolo 250 z 1028 hymnow jest mu poswiconych — najwiecej z jakiegokolwiek bostwa. Decydujacy kanon mitologiczny to decydujacy kanon pochodzenia Rigwedy 1.32, w ktorej Indra zabil demona suszy Vritre (Vritra) vajra (vajra, broń grzmotu) i uwolnil zablokowane wody, przynoszac deszcz ludzkosci.

Gromoptak — Pośredni Duch Błyskawicy

Thunderbird (angielskie Thunderbird, algonkin/odzibwa Animikii, lakota Wakinyan) to kanoniczna ikonograficzna postac gigantycznej duchowej istoty w postaci ptaka — przypominajaca orla lub kondora — szeroko pojawiajaca sie w mitologii rdzennych Amerykanow, w ktorej trzepotanie skrzydel tworzy grzmot, a oczy strzelaja blyskawicami — decydujacy kanon. Etymologia to angielskie Thunderbird ('ptak grzmotu'), ustanowione jako decydujace kanoniczne slownictwo przez amerykanskich przyrodnikow i folklorystow lat 30. XIX wieku tlumaczacych algonkinskie/odzibwaskie Animikii ('grzmiacy') i lakotskie Wakinyan ('swiety latajacy') na angielski. Decydujace plemienne tradycje to (1) Algonkinowie/Odzibwowie — decydujacy kanon Thunderbirda regionu Jeziora Michigan i Wielkich Jezior; (2) Lakotowie — decydujacy kanon Wakinyana regionu Dakoty i Black Hills; oraz (3) plemiona Pacyficznego Wybrzeza Polnocno-Zachodniego Haida i Kwakwaka'wakw — kanon szczytu totemu wybrzeza Kolumbii Brytyjskiej, Kanada. Decydujacy zapis tekstowy to dziennik Wyprawy Lewisa i Clarka (Lewis and Clark Expedition) z 1804-1806 r. — rejestrujacy wierzenie w Thunderbirda rdzennych ludow wzdluz rzeki Kolumbia — i decydujaca angielskojezyczna naukowa kanonizacja kanonu Animikii Odzibwow w Algic Researches (2 tomy) amerykanskiego folklorysty Henry'ego Schoolcrafta (Henry Rowe Schoolcraft, 1793-1864) z 1849 r., a epopeja The Song of Hiawatha (22 piesni) amerykanskiego poety Henry'ego Wadswortha Longfellowa (1807-1882) opublikowana w USA 10 listopada 1855 r. to decydujacy XIX-wieczny amerykanski literacki kanon Thunderbirda.

Niebieski Smok to jeden z pieciu chromatycznych (zlych) smokow Dungeons & Dragons. Gary Gygax i Dave Arneson wprowadzili go juz w oryginalnym pudelku z 1974 roku jako wladce pustyni, a od Monster Manuala AD&D z 1977 roku jego charakter zostal ustalony jako praworzadny zly. Rozpoznawalny po lazurowych luskach i jednym masywnym rogu na pysku, jego oddech to liniowy piorun o dlugosci 18 metrow zadajacy 12d10 obrazen w piatej edycji (2014). Wsrod smokow chromatycznych jest najbardziej terytorialny i metodyczny: rzadzi pustynnymi plemionami i koczownikami za pomoca halucynacji, fatamorgany i kontroli umyslu, az do wynoszenia siebie do rangi bostwa — cecha stala od AD&D do piatej edycji. Ta sama istota pojawia sie w 'In Search of the Unknown' Mike a Carra (1979), w Kronikach Smoczej Lancy autorstwa Tracy Hickmana i Margaret Weis oraz w pustynnych spotkaniach Baldur's Gate 3 (2023).