Duch natury

Nymph — Niższy Duch Lasu

Nimfa (greckie Nymphē, angielskie Nymph) to decydujacy kanoniczny zbiorowy termin dla zenskich duchow zamieszkujacych rozne aspekty natury w mitologii starogreckiej. Etymologia to greckie nymphē ('mloda kobieta, panna mloda'), a klasyfikowane sa wedlug srodowiska zamieszkania — Driada (drzewo), Hamadriada (konkretne drzewo), Najada (slodka woda), Nereida (morze), Oreada (gora), Limniada (jezioro), Auloniada (dolina) — decydujaca kanoniczna ikonografia. Decydujacy kanon tekstowy to linia 420 Ksiegi 6 Iliady i linie 105-109 Ksiegi 6 Odysei Homera z VIII wieku p.n.e. — nimfy towarzyszace Artemidzie — a lista piecdziesieciu Nereid w liniach 240-264 i lista trzech tysiecy Okeanid w liniach 346-370 Teogonii Hezjoda (Hesiodos) z okolo 700 p.n.e. to decydujacy grecko-mitologiczny kanon. Decydujacy lacinski kanon literacki to Metamorfozy z okolo 8 n.e. Owidiusza (Publius Ovidius Naso, 43 p.n.e. - 17 n.e.), a decydujacy wiktorianski kanon wizualny to obraz Hilas i nimfy (Hylas and the Nymphs) brytyjskiego malarza Johna Williama Waterhouse'a (1849-1917) z 1896 r. — w kolekcji Manchester Art Gallery.

Dryad — Król Duchów Leśnych

Driada (greckie Dryas, liczba mnoga Dryades, angielskie Dryad) to nimfa drzewa (greckie nymphe) mitologii greckiej, ktora zamieszkuje w lasach i drzewach, pierwotnie oznaczajaca ducha zamieszkujacego w debie (drys, drys), ale pozniej rozszerzona jako ogolna nazwa ducha zamieszkujacego we wszystkich drzewach — decydujaca kanoniczna ikonograficzna postac greckiego mitologicznego ducha natury. Etymologia wywodzi sie z greckiego drys (drys, 'dab'), a w klasyfikacji nimf — Najada (slodka woda), Okeanida (ocean), Nereida (slone morze), Driada (drzewo), Oreada (gora) — Driada jest decydujacym kanonem drzewa. Specjalna kanoniczna postac Hamadriada (Hamadryas, 'z drzewem') jest decydujaca adaptacja Driady, na stale zwiazana z jednym drzewem i dzielaca jego zycie i los. Decydujacy kanon literacki to kanon Erysichthona w liniach 738-878 Ksiegi 8 Metamorfoz (Metamorphoses) rzymskiego poety Owidiusza (Publius Ovidius Naso, 43 p.n.e. - 17 n.e.) okolo 8 n.e. — w ktorym tesalski krol Erysichthon scina dab swietego gaju Demeter, zabijajac Hamadriade, a Demeter wysyla ducha glodu Limosa (Limos), aby ukarac go wiecznym glodem, tak ze ostatecznie pozera samego siebie — a potwor Driada z Monster Manual D&D z 1977 r. Gary'ego Gygaxa (1938-2008) z TSR w USA, konsekwentny az do 5e (5. edycji) z 2014 r., jest decydujacym kanonem ducha drzewa nowoczesnego fantasy RPG.

Gnom · Dżdżownica — Niższy Duch Ziemi

Gnom (lacinskie Gnomus, angielskie Gnome) to decydujacy kanoniczny duch ziemi (Terra) wsrod czterech duchow-elementow (Elemental Spirits) w posmiertnym lacinskim traktacie z 1566 r. Ksiega Nimf, Sylfow, Pigmeji i Salamander (Liber de Nymphis, Sylphis, Pygmaeis et Salamandris) szwajcarskiego lekarza-alchemika Paracelsusa (Theophrastus Bombastus von Hohenheim, 1493-1541). Posiada decydujaca ikonografie malej postaci starca (zwykle okolo 30 cm), z biala broda i czerwona stozkowa czapeczka, zamieszkujacego w ziemi, jaskiniach, skalach i kopalniach, wprawnego w wydobyciu klejnotow, mineralow i metali — kanoniczny stroz skarbu, o usposobieniu do unikania ludzi. Etymologia to lacinskie Gnomus — ukute przez Paracelsusa, przypuszczalnie z greckiego ge-nomos (ge-nomos, 'ten, ktory mieszka w ziemi') lub gnosis (gnosis, 'wiedza') — i jest decydujacym kanonicznym slownictwem. Decydujacy kanon to teoria czterech duchow-elementow Paracelsusa z 1566 r., opublikowana posmiertnie w Bazylei, Szwajcaria — Undyna (Woda), Sylf (Powietrze), Gnomus (Ziemia), Salamandra (Ogien) — przez ktora Gnom stal sie decydujacym kanonem ducha ziemskiego europejskiego Renesansu. Pierwsza produkcja ceramicznego ogrodowego krasnoluda (Gartenzwerg) w warsztacie Philippa Griebla w Graefenroda, Turyngia, Niemcy, w 1872 r. decydujaco ustanowila globalny kanon Gnoma dekoracji ogrodowej XIX i XX wieku, a rasa Gnom z Monster Manual D&D z 1977 r. Gary'ego Gygaxa z TSR w USA — konsekwentna az do 5e (5. edycji) z 2014 r. — jest decydujacym kanonem rasy Gnoma nowoczesnego fantasy RPG.

Hamadryad — Pośredni Duch Lasu

Hamadriada (greckie Hamadryas, liczba mnoga Hamadryades, angielskie Hamadryad) to kanoniczna ikonografia ducha drzewa mitologii greckiej, ktora w przeciwienstwie do ogolnej Driady — jest na stale zwiazana z jednym konkretnym drzewem — dzielac dlugosc zycia i los tego drzewa jako decydujacy kanon. Etymologia to zlozenie greckiego hama ('z, razem') i drys ('dab, drzewo'), oznaczajace 'z drzewem' — decydujace kanoniczne slownictwo — a podczas gdy ogolna Driada (Dryas) jest wolnym duchem zamieszkujacym we wszystkich drzewach, Hamadriada jest decydujaca adaptacja kanoniczna na stale zwiazana z jednym drzewem. Decydujacy kanon tekstowy to fragmentaryczny kanon Pouczen Chejrona (Cheironos Hypothekai) greckiego poety Hezjoda (Hesiodos) z okolo 700 p.n.e. — cytowany przez greckiego pisarza z I wieku n.e. Plutarcha (Ploutarchos) w Rozdziale 11 O Upadku Wyroczni (De Defectu Oraculorum) — ze dlugosc zycia Hamadriady rownia sie dziewieciu pokoleniom kruchow (okolo 9 lat razy 9 rowna sie 81 lat), a kanon linii 476-485 Ksiegi 2 Argonautyki (Argonautika) aleksandryjskiego poety Apolloniosa Rodyjskiego (Apollonios Rhodios, 295-215 p.n.e.) z IV-III wieku p.n.e. — w ktorym frygijski pasterz Laelaps nie scina debu Hamadriady i Hamadriada go blogoslawi — to decydujacy kanon. Decydujacy lacinski kanon literacki to kanon linii 738-878 Ksiegi 8 Metamorfoz rzymskiego poety Owidiusza (Publius Ovidius Naso, 43 p.n.e. - 17 n.e.) z okolo 8 n.e. — decydujaca kanoniczna tragedia, w ktorej tesalski krol Erysichthon (Erysichthon) scina wielki dab swietego gaju Demeter i zabija Hamadriade, a Demeter wysyla ducha glodu Limosa (Limos), aby ukarac go wiecznym glodem, tak ze ostatecznie pozera samego siebie.