Łowca

Łuk kompozytowy mongolskiej kawalerii

Luk mongolski to kompozytowy luk refleksyjny rozwiniety przez koczownikow Azji Srodkowej, kluczowa bron, ktora podtrzymala podboj swiata przez imperium mongolskie. Przy okolo 100 do 120 cm jest dosc maly, lecz dzieki kompozytowej budowie, rogowi i scegnu nalozonym na drewniany rdzen, daje moc dorownujaca zachodniemu lukowi dlugiemu. Z maksymalnym zasiegiem ponad 300 m i skutecznym zasiegiem okolo 150 do 200 m, decydujace bylo przede wszystkim to, ze mozna bylo z niego strzelac w kazdym kierunku, do przodu, do tylu, w lewo lub w prawo, z konia. Mongolskim chwytem, naciagajac cieciwe pierscieniem na kciuku, jezdziec wypuszczal szybko po kolei w galopie, a strzalem partyjskim, odwracajac sie, by strzelac w tyl pod pozorem ucieczki, lamal scigajacego go wroga.

Pradawna broń do rzucania kamieni

Proca to starozytna bron miotajaca, ktora ciska kamien lub olowiana kule sila odsrodkowa z malej kieszeni wykonanej ze skory lub tkaniny. Po bokach kieszeni przymocowane sa dwa rzemienie, a gdy obraca sie ja nad glowa lub z boku i puszcza jeden rzemien, pocisk wylatuje w tej chwili z przerazajaca predkoscia. Budowa jest nadzwyczaj prosta i niemal nic nie kosztuje w materialach, a jednak kamien ciśniety przez wprawnego procarza osiagal predkosc zdolna roztrzaskac czaszke. Zwlaszcza procarze z Balearow, dzisiejszej hiszpanskiej Majorki i Minorki, byli najlepszymi elitarnymi oddzialami procy w swiecie starozytnym i sluzyli jako najemnicy w armiach Kartaginy i Rzymu. Jest tez szeroko znana jako bron, ktora Dawid powalil olbrzyma Goliata w Biblii hebrajskiej, a z olowianymi kulami, glandes, jej zasieg i moc mocno rosly.

Broń miotana z połączonymi ciężarkami

Bola to bron miotajaca z dwoch lub trzech ciezkich obciaznikow z kamienia lub metalu polaczonych sznurami, ktora rzucona wiruje w powietrzu i owija sie wokol nog celu, by skrepowac jego ruch. Jej glowna cecha jest to, ze jest bronia chwytajaca, stworzona do pojmania, a nie do zabijania. To bron lowiecka rozwinieta przez rdzennych mieszkancow poludniowoamerykanskiej Patagonii, uzywana glownie do polowania na szybkie zwierzeta stepowe, jak nandu, poludniowoamerykanski strus, i guanako, dziki krewny lamy. Stala sie slynniejsza, gdy gauchos, poludniowoamerykanscy kowboje, uzywali jej do pedzenia bydla. Kazdy obciaznik wazy okolo 200 do 500 g, a sznury maja okolo 60 do 100 cm, i byla uzywana takze jako bron wojenna, wystawiana przez armie imperium Inkow.

Amphicyon · Niedźwiedziopies — Duży prehistoryczny drapieżnik

Amfisbena (greckie Amphisbaina, 'idaca w obie strony') to legendarny dwuglowy waz mitologii grecko-rzymskiej, z glowa na kazdym koncu ciala i zdolnoscia poruszania sie w dowolnym kierunku. Jej nazwa laczy greckie amphis (po obu stronach) i bainein (isc). Rzymski poeta Lukan opowiada w ksiedze IX Farsalii, ze amfisbena narodzila sie wsrod wezy pustyni, gdy Perseusz przemierzal Libie z glowa Meduzy i jej krew skapnela na piasek. Pliniusz Starszy w Historii naturalnej VIII.35 zauwaza, ze amfisbena jest jedynym wezem o dwoch glowach, jakby jedna paszcza nie wystarczala do wylewania jej jadu. Standardowa postac sredniowiecznych bestiariuszy i heraldyki, zostala ponownie skanonizowana przez Jorgego Luisa Borgesa w jego Podrecznik zoologii fantastycznej (1957).