Topór duński

Pochodzenie

Topór duński wyrósł w Skandynawii IX wieku z narzędziowego topora powiększonego do wojny i należy do rodziny szerokich toporów (breiðøx). Rozprzestrzenił się wraz z łupieżczymi wyprawami i podbojami wikingów na Anglię, Irlandię i Normandię, a zakorzenił się zwłaszcza w Danelaw i wśród huskarlów anglosaskiego dworu królewskiego, skąd jego nazwa „topór duński“. W XI wieku jego sława sięgnęła Wschodu, gdzie gwardia waregska cesarza bizantyjskiego nosiła go i zwana była „gwardią toporników“. Od XII–XIII wieku, w miarę jak zbroja stawała się cięższa, stopniowo ustąpił miejsca broni drzewcowej.

Cechy

• Szerokie, sierpowato wygięte ostrze, do około 30 cm krawędzi
• Długie toporzysko około 120–170 cm — używane oburącz
• Cienkie, szerokie ostrze dające głębokie, mieczowe cięcie
• Głowica ważąca tylko 1–2 kg, lekka i szybka jak na swój rozmiar
• Odznaka elity wikingów, huskarlów i gwardii waregskiej
• Przedstawiony na tkaninie z Bayeux w rękach wojownika

Opowieści

Sednem był wielki oburęczny łuk w dół, który rozłupywał tarczę na wylot albo przerąbywał przez hełm i kolczugę. Szerokim ostrzem można było mierzyć w nogi konia, by złamać szarżę jazdy. Zwykle topornik czekał za ścianą tarcz, występował naprzód, by jednym czy dwoma ciężkimi ciosami rozbić linię wroga, i znów się cofał. Róg u górnego końca ostrza mógł, jako technika pomocnicza, zahaczyć i ściągnąć tarczę wroga albo odgiąć broń. Ponieważ jednak w trakcie zamachu wojownik był odsłonięty, była to broń elity, zakładająca osłonę towarzyszy.

Słabość

Trzymany oburącz, nie zostawiał ręki na tarczę, stąd słaba obrona, a długa przerwa między wielkimi ciosami dawała wprawnemu wrogowi okazję do kontry. Potrzebował miejsca na zamach i był ściśnięty w zwartym szyku, w ciasnym wnętrzu czy w zwarciu. Cienkie ostrze tnące znakomicie, lecz mogło się wyszczerbić lub wygiąć przy mocnym uderzeniu w twardy cel. Od XII wieku, gdy upowszechniły się płyty i wzmocnione zbroje, ten nastawiony na cięcie topór stopniowo tracił skuteczność.

Znaczenie kulturowe

Topór duński oznaczał waleczność wikingów i prestiż arystokracji wojowników: w czasach, gdy miecze były drogie i rzadkie, topory były o wiele powszechniejsze, lecz właśnie ten wielki topór wyróżniał elitę. Jego prestiż przekroczył Północ — gwardia waregska, nordyccy i ruscy najemnicy chroniący cesarza bizantyjskiego, nosiła go i zwana była „gwardią toporników“ (pelekyphoroi), niosąc go aż do Konstantynopola. Do dziś herb Norwegii ukazuje lwa trzymającego topór króla świętego Olafa — a topór ten jest spadkobiercą szerokiego topora wikingów, rzadkim przypadkiem broni, która przetrwała jako godło narodu.

W popkulturze

Topór duński to częsty wizualny znak „wikinga“ w dramacie historycznym i grach. W Assassin's Creed Valhalla jest bronią oburęczną, którą może władać bohater Eivor; seriale Vikings i The Last Kingdom ukazują go jako charakterystyczną broń wojowników. Gry walki średniowiecznej, jak Mount & Blade i Chivalry, przedstawiają go jako długodrzewcowy, mocno bijący topór, a ukształtował on obraz „wielkiego topora“ (greataxe) w fabularnych grach stołowych. Najczęściej maluje się go jako broń powolną, lecz miażdżącą jednym ciosem, gdzie projekt gry i historyczne użycie dobrze się zgadzają.

Ciekawostki

• Pod Hastings w 1066 roku huskarlowie króla Harolda mieli jednym ciosem duńskiego topora powalać konia i jeźdźca Normana, a tkanina z Bayeux istotnie ukazuje topornika ścinającego konia normańskiego jeźdźca.
• Gwardię waregską cesarza bizantyjskiego, ponieważ nosiła duński topór na ramieniu, nazywano po grecku pelekyphoroi („nosiciele toporów“) — rzadki przypadek, gdy nordyccy wojownicy stanowili elitarną gwardię śródziemnomorskiego imperium.
• Topór trzymany przez lwa w herbie i sztandarze królewskim Norwegii jest godłem króla świętego Olafa, poległego pod Stiklestad — tak szeroki bojowy topór wikingów trwa jako oficjalna heraldyka narodu.