Miecz dwuręczny

Oburęczny miecz średniowiecznej Europy

Dlugi miecz to obosieczny prosty miecz dwureczny, najszerzej uzywany w Europie od 13 do 17 wieku. Z glownia o dlugosci okolo 90 do 130 cm i dluga rekojescia 20 do 30 cm, moze byc wladany jedna reka lub dwiema, i dlatego zwany jest tez mieczem bastardowym lub mieczem poltoraka. Jego cechami sa prosta obosieczna glownia, krzyzowy jelec i ciezka gloweka, a dzieki rownowadze gloweki, ktora umieszcza srodek ciezkosci okolo 10 cm przed jelcem, jego obsluga jest doskonala. Jego calkowita waga to okolo 1,1 do 1,8 kg, znacznie mniej, niz sie powszechnie sadzi. To wszechstronna bron wyposazona w szeroki repertuar technik: ciecia i pchniecia oczywiscie, lecz takze poltechnike miecza, chwytanie glowni do pchniecia, oraz Mordschlag, uderzenie z gory gloweka.

Ogromny miecz oburęczny Landsknechtów

Zweihander to wielki dwureczny miecz, ktorym wsrod niemieckich najemnikow Landsknechtow z 16 wieku wladala jedynie elita Doppelsoldnerow, zolnierzy podwojnego zoldu. O dlugosci calkowitej okolo 150 do 180 cm i wadze 2 do 3,5 kg jest ponad dwukrotnie wiekszy od zwyklego miecza jednorecznego. Jego najbardziej charakterystyczna cecha sa Parierhaken, haki ochronne: para wystepow sterczacych z glowni, ktore zatrzymuja bron wroga lub zaczepiaja ja na bok. Czesc glowni powyzej tych hakow, rikasso, pozostaje nieostrzona, tak ze mozna ja owinac skora lub chwycic gola dloznia, co pozwala na poltechnike miecza, krotkie trzymanie miecza, by wladac nim jak wlocznia w zwarciu. Choc dlugi i ciezki, jednym zamachem mogl odbic kilka drzewc pik naraz.

Wielki miecz szkockich górali

Claymore to wielki dwureczny miecz szkockiego wojownika z Gorskiej Krainy, jego nazwa pochodzi od gaelickiego claidheamh-mor, wielki miecz. O dlugosci calkowitej okolo 130 do 150 cm i wadze 2,2 do 2,8 kg, jego najbardziej uderzajacymi cechami wizualnymi sa pochylony do przodu jelec w ksztalcie litery V oraz zakonczenia w ksztalcie czterolistnej koniczyny na koncach jelcow. Jego rozklad ciezaru nadaje sie do szerokich, lukowatych ciec, tak ze jest silny w ciecie koszace zadawane szeroko obiema rekami. Byl uzywany przez wojownikow szkockich klanow od 15 do 17 wieku i jest szeroko znany jako bron symbolizujaca szkocka tradycje wojownika.