Broń obuchowa

Kolczasta buława

Morgenstern (morning star, „gwiazda poranna”) to broń obuchowa o okrągłej głowicy najeżonej kilkoma metalowymi kolcami — kolczasta, kulista głowica na drzewcu z drewna lub metalu. Nazwa pochodzi z niemieckiego Morgenstern („gwiazda poranna”), bo głowica z kolcami sterczącymi na wszystkie strony przypomina gwiazdę lub słońce. Zadaje jednocześnie obuchowy wstrząs i przebicie kolcami, gniotąc kolczugę lub przeszywanicę i zarazem ją przebijając. Tani i łatwy do wykonania — maczuga nabita żelaznymi kolcami — był szeroko używany przez średniowieczną piechotę oraz milicje chłopskie i mieszczańskie. Jego formy sięgały od krótkiej jednoręcznej po długą dwuręczną.

Broń niszcząca zbroje

Mlot bojowy to obuchowa bron przeciwpancerna stworzona, by przeciwstawic sie zbroi plytowej, ktora rozwinela sie u schylku sredniowiecza. Jego glowica dzieli sie na dwie czesci: jedna strona to plaski lub karbowany obuch zadajacy ciezki wstrzas, druga zas ostry kolec, zwany po francusku bec, czyli dziob, ktory przebija zbroje. Gdy miecz nie mogl juz przeciac twardej plyty, mlot bojowy lamal przeciwnika na dwa sposoby: uderzenie obuchem przenosilo wstrzas przez zbroje do ciala, by zlamac kosci lub ogluszyc, a kolec przebijal slabe punkty, takie jak helm czy stawy, albo stosunkowo cienka plyte. Wystepowal od form jednorecznych okolo 60 do 90 cm po formy drzewcowe 120 do 180 cm, przy czym odmiana jednoreczna wazyla zwykle okolo 1 do 2,5 kg.

Broń łańcuchowa średniowiecza

Cep bojowy to bron obuchowa z metalowa glowica, kula z kolcami lub bez, polaczona z trzonkiem lancuchem. Poniewaz lancuch pozwala glowicy swobodnie sie obracac, za jego glowna zalete uznaje sie to, ze moze obejsc tarcze wroga z gory lub z boku, by uderzyc poza nia. Pospolita forma jednoreczna ma trzonek okolo 40 do 60 cm i lancuch okolo 30 do 50 cm, w sumie okolo 80 do 110 cm. Jak szeroko jednak ten kolczasty, jednoreczny cep z kula na lancuchu byl naprawde uzywany, jest przedmiotem sporu uczonych: pojawia sie w sredniowiecznych ilustracjach i zapisach, lecz autentyczne zachowane egzemplarze sa bardzo rzadkie, tak ze niektorzy historycy watpia w jego rozpowszechnienie. Sadzi sie, ze uczyniono go bronia z rolniczego cepa do mlocenia zboza.

Klasyczna broń obuchowa przeciw zbroi

Buzdygan to bron obuchowa z ciezka metalowa glowica na trzonku, jeden z najstarszych typow broni w dziejach ludzkosci. Od epoki brazu uzywano go jako maczuge z glowica z kamienia lub metalu, a w sredniowieczu rozwinal sie w metalowa glowice z wystajacymi piorami lub w forme z guzami i sluzyl jako bron kruszaca zbroje. Zwlaszcza projekt z piorami skupia sile uderzenia na waskiej krawedzi i przenosi wstrzas do ciala, nawet gdy zbroja nie jest przebita. O dlugosci okolo 50 do 80 cm z glowica okolo 1 do 2 kg, trzymano go jedna reka i uzywano zwykle z tarcza. Historia, ze sredniowieczne duchowienstwo wladalo buzdyganem, by nie przelewac krwi, jest szeroko rozpowszechniona, lecz to mit utworzony pozniej, o slabej podstawie historycznej.