Sztylet

Smukły sztylet do pchnięcia łaski

Stylet to sztylet wyłącznie kłujący, opracowany w XV-wiecznych Włoszech, o cienkim, sztywnym ostrzu o przekroju trójkątnym lub czworokątnym (czasem okrągłym): nie ma żadnej krawędzi tnącej i atakuje jedynie igłowym czubkiem. Długie na około 15–30 cm, smukłe, sztywne, szydłowate ostrze było wyspecjalizowane, by precyzyjnie wbijać się w szczeliny zbroi płytowej — pachę, stawy, szczelinę wzroku hełmu — lub między ogniwa kolczugi. Mały i twardy, łatwy do ukrycia pod ubraniem, służył zarazem jako przeciwpancerny sztylet pola bitwy i jako broń obrony oraz skrytobójstwa. Wąska, głęboka rana kłuta wygląda na małą, lecz jest śmiertelna, co utrwaliło jego obraz „ostrza skrytego zabójcy” i wpłynęło później na konstrukcje wojskowych noży bojowych wielu krajów.

Indyjski sztylet pięściowy

Katar to sztylet pchajacy wlasciwy Indiom: poziomy chwyt w ksztalcie litery H, ustawiony pod katem prostym do glowni, trzymany w piesci tak, ze glownia wystaje do przodu ponad kostkami, prosto w jednej linii z przedramieniem. Dlatego nie wymachuje sie nim, lecz pcha jak przy zadawaniu ciosu piescia, wprowadzajac sile ramienia i ciezar ciala w jeden punkt na sztychu. Jego glownia ma od okolo 30 do 90 cm, a wiele wykonano z pogrubionym, wzmocnionym sztychem, by przebijac kolczuge. Pojawil sie w poludniowych Indiach 14 wieku i osiagnal szczyt za Imperium Mogolow, a wsrod cenniejszych egzemplarzy istnieje odmiana rozdzielana, czyli nozycowa, ktorej glownia rozwiera sie na obie strony w trzy zeby, gdy sciska sie chwyt. Jego rodzima indyjska nazwa to jamdhar.