Uniseks

Tradycyjny strój Chińczyków Han

Hanfu to zbiorczy termin na tradycyjne ubiory chińskiej grupy etnicznej Han, z ponad 2000-letnią historią od dynastii Han do Ming. Krzyżowy kołnierz, szerokie rękawy i pas w talii to trzy podstawowe elementy, odzwierciedlające konfucjański porządek rytualny i filozofię yin-yang. Zakazany za mandżurskich rządów Qing, przeżywa żywe odrodzenie w XXI wieku.

Ikoniczny japoński strój sezonowego piękna

Kimono to emblematyczny tradycyjny strój Japonii — odzież o prostym kroju T, mocowana pasem obi, zawsze z lewym panelem na prawym dla żywych. Jego najwynikalniejszą cechą jest ścisła kodyfikacja sezonowych wzorów i tkanin. Warianty jak długorękawowe furisode dla niezamężnych kobiet odzwierciedlają głęboki system sygnalizacji społecznej.

Uniwersalny strój w kształcie T ze średniowiecznego świata

Tunika była najpowszechniejszym strojem średniowiecznej Europy — prosta odzież w kształcie T noszona przez mężczyzn i kobiety wszystkich stanów. Przepasana paskiem, jakość tkaniny i długość wskazywały pozycję społeczną: krótka i szorstka dla pracujących, długa i delikatna dla szlachty.

Konfucjańska szata ceremonialna starożytnych Chin

Shenyi to jedna z najbardziej reprezentatywnych form chińskiego hanfu — jednoczęściowa szata łącząca górę i dół, sięgająca dynastii Zhou. Z szerokimi rękawami i krzyżowym kołnierzem, jej krój ucieleśnia filozofię „okrągłego nieba i kwadratowej ziemi". Służyła jako centralna szata obrzędowa rytuałów konfucjańskich.

Uniwersalny drapowany wierzchni strój wszystkich epok

Płaszcz to najbardziej podstawowy wierzchni strój — szeroki kawałek tkaniny narzucany na ramiona i mocowany na szyi broszą lub sznurkiem. Noszony od starożytności po nowożytność na całym świecie, służył głównie ochronie przed zimnem i deszczem. Wersja z kapturem stała się symbolem podróżników i mnichów, a w literaturze fantasy — tajemniczych postaci.

Wystawna szata dworska późnego średniowiecza

Houppelande była szczytem późnośredniowiecznej mody dworskiej od końca XIV do XV w. Jej niezwykle szerokie „skrzydlaste rękawy" sięgające podłogi, często zakończone muszelkowym daggingiem, wysoki stojący kołnierz i luksusowe tkaniny — jedwab, aksamit, brokat z futrzaną podszewką — czyniły ją strojem o niespotykanej ekstrawagancji. Dwór burgundzki był jej centrum mody.

Krótki ozdobny płaszcz szlachty

Peleryna okrywa ramiona do pasa lub bioder, wyróżniając się od długiego płaszcza krótkością zostawiającą ręce wolne. Preferowana przez rycerzy i szlachtę, którzy musieli nosić broń i jednocześnie okazywać godność, wykonywana była z futra, aksamitu lub jedwabiu. Peleryna z gronostajów stała się ikonicznym symbolem królewskości.

Tradycyjna japońska kurtka na kimono

Haori to tradycyjna japońska kurtka noszona otwarta na kimonie, od bioder do kolan. Zapinana luźno dekoracyjnymi sznurkami (haori-himo). Wywodząca się z jinbaori noszonego przez wojowników na zbroi, stała się formalnym okryciem klasy samurajskiej w epoce Edo, z herbami rodzinnymi (mon) na plecach jako oznaką rangi.

Tradycyjny strój Korei

Hanbok to reprezentatywny tradycyjny strój Korei, złożony z jeogori (kurtka) z chimą (spódnica, kobiety) lub baji (spodnie, mężczyźni). Jego estetyka tworzy płynne krzywe z prostego kroju, a kolorystyka opiera się na systemie pięciu kolorów filozofii yin-yang. Ustalony w dynastii Joseon, podlegał ścisłym regułom tkaniny, koloru i ozdób zależnie od rangi.

Długi strój uczonych i czarodziejów

Szata to wierzchni strój sięgający kostek lub ziemi, z szerokimi rękawami i luźną sylwetką. Historycznie symbol uczonych, duchowieństwa i sędziów, w fantasy stała się nieodłącznym strojem czarodzieja. Średniowieczna szata akademicka jest bezpośrednim przodkiem togii uniwersyteckiej; szerokość rękawów i kolor wskazywały rangę i przynależność.