Szermierz

Zakrzywiony miecz japońskiego samuraja

Katana to reprezentatywny japonski jednosieczny zakrzywiony miecz, uznawany za symbol stanu samurajow i bron, w ktorej mieszka dusza. Z lagodnie zakrzywiona glownia o dlugosci okolo 60 do 80 cm, jest wykonywana przez wyrozniajace sie kucie, w ktorym tamahagane, stal nefrytowa, jest skladana i kuta raz po raz. Grzbiet glowni, mune, to miekka stal, a ostrze, ha, twarda stal, tak ze ma zarazem gietkosc i ostrosc. Hamon, linia hartowania, powstaly przez yaki-ire, ktore hartuje rozne czesci roznie naniesiona glina, jest wlasciwy kazdej glowni. Jego obecna forma utrwalila sie w okresie Muromachi (1336 do 1573), a noszona ostrzem do gory w pasie, obi, umozliwia szybkie dobycie, iai, ktore tnie w samym akcie dobywania.

Smukła szpada renesansu

Rapier to miecz wyspecjalizowany w pchnieciu, narodzony w renesansowej Europie, cechujacy sie dluga, smukla, obosieczna glownia o dlugosci okolo 100 do 130 cm. Glownia jest waska, sztywna i o ostrym sztychu, zoptymalizowana do pchniecia. Jego najbardziej uderzajaca cecha jest zlozona koszowa rekojesc obejmujaca dlon, w ktorej liczne pierscienie, kablak i jelce strzega calej dloni niczym klatka. Byl bronia obronna europejskiego szlachcica i mieszczanina oraz standardowa bronia pojedynku honorowego od 16 do 18 wieku. Choc wyglada smukle, jego dluga glownia i wielka rekojesc daja calkowita wage okolo 1 do 1,4 kg. Floret i szpada wspolczesnej szermierki rozwinely sie z tej broni, byla tez bronia, ktora doprowadzila do narodzin systematycznych szkol szermierki.

Mała okrągła tarcza trzymana pięścią

Puklerz (buckler) to mala okragla tarcza o srednicy okolo 20 do 40 cm, aktywne narzedzie obrony trzymane w piesci za uchwyt za wystajaca metalowa kopula (umbem) posrodku. W odroznieniu od wielkiej tarczy przypietej do ramienia, by kryc cialo, puklerz prowadzono swobodnym nadgarstkiem, by raczej pozwolic ciosowi zesliznac sie niz odbic go wprost, by uderzyc i odepchnac bron przeciwnika lub ja zwiazac i stworzyc luke. Kryl tez dlon trzymajaca miecz, byl wiec narzedziem ataku i obrony w jednym, ktore odbijalo, a zarazem opanowywalo ostrze wroga. Technika 'miecz i puklerz' uzywana z mieczem byla centralnym polem sredniowiecznej europejskiej szermierki, i zachowalo sie kilka podrecznikow szermierki o niej. Czesto wykonany z jednej blachy metalu, byl tani, a maly dosc, by zwisac u pasa, dlatego uzywano go szeroko nie tylko przez zawodowych wojownikow, lecz jako bron obronna sredniowiecznego mieszczanina.