Strój religijny

Maska z dziobem i woskowany płaszcz lekarza dżumy

Strój lekarza dżumy to kostium ochronny noszony przez lekarzy leczących ofiary dżumy dymieniczej w XVII-wiecznej Europie — jeden z najdziwniejszych medycznych ubiorów w historii. Zaprojektowany w 1619 roku przez francuskiego lekarza dworu Charlesa de Lorme, obejmuje długą maskę z ptasim dziobem, woskowany skórzany płaszcz do kostek, kapelusz z szerokim rondem, długie rękawice, buty i laskę. Medycyna przed-zarazkowa przypisywała chorobę „miazmom" (złemu powietrzu), stąd dziób wypełniano ziołami i tkaniną nasączoną octem, aby filtrować powietrze.

Rytualna szata koreańskich szamanek

Mudang-bok to wyszukany strój noszony przez koreańskie szamanki podczas gut (ceremonii rytualnej). Zbudowany na podstawie hanboka, jego unikalny system sprawia, że szamanka zmienia szaty wzywając kolejne duchy: czerwony jangsam i granatowy kwaeja dla pierwszego zstąpienia, czerwony cheollik dla boga wojownika, czarne urzędowe szaty dla ducha zarządcy, biały dangui dla ducha babki. Kolory podążają za schematem obangsaek pięciu elementów.

Tunika średniowiecznych europejskich mnichów

Habit mnicha to tunika do kostek noszona przez męskich zakonników średniowiecznej Europy, z kolorami ściśle regulowanymi przez zakon: benedyktyni w czarnym ze szkaplerzem, cystersi w białym, franciszkanie w grubym brązie ze sznurem, dominikanie w białym z czarnym płaszczem. Sznur, kaptur i szkaplerz symbolizowały ubóstwo, czystość, posłuszeństwo. Tkany z grubej wełny lub niebielonego lnu, wyrażał ascetyczny ideał.

Welon i szata katolickich zakonnic

Habit zakonnicy to strój katolickich zakonnic, odróżniany od męskiego habitu welonem na głowie i podwiką otaczającą twarz, szyję i podbródek. Od średniowiecza do Soboru Watykańskiego II w latach 1960. ścisle zakrywał włosy, z precyzyjnymi kolorami według zakonu — benedyktynki w czarnym, karmelitanki w brązowym z białą podwiką, dominikanki w białym z czarnym welonem. Krucyfiks i różaniec u pasa dopełniały strój.

Buddyjska mnisia szata z zszytych łatek

Kāṣāya to tradycyjna szata buddyjskich mnichów, złożona z prostokątnych kawałków tkaniny zszytych w łatany wzór. Forma pochodzi z nauki Buddy do uczniów, aby szyli swe szaty z odrzuconych szmat, czyniąc patchwork widocznym symbolem ubóstwa i wyrzeczenia. Pierwotnie barwiony na ochrę ziemią, rdzą lub sokami roślin, kāṣāya przyjął kolory regionalne: czarny lub brązowy w chińskim chan, szary w koreańskim seon, wielobarwny w Japonii.