Płaszcz

Długa szata wierzchnia koreańskiego uczonego

Dopo to długa szata wierzchnia noszona przez koreańskich uczonych i dżentelmenów yangbanów epoki Joseon na hanbokiem przy wychodzeniu z domu. Sięgała do kostek z szerokimi rękawami i tylnym rozcięciem i była najbardziej emblematyczną szatą koreańskiej klasy literatów. Nazwa pochodzi z konfucjańskiej koncepcji „dao" (Droga), ucieleśniając dożywotnie dążenie uczonego do cnoty.

Uniwersalny drapowany wierzchni strój wszystkich epok

Płaszcz to najbardziej podstawowy wierzchni strój — szeroki kawałek tkaniny narzucany na ramiona i mocowany na szyi broszą lub sznurkiem. Noszony od starożytności po nowożytność na całym świecie, służył głównie ochronie przed zimnem i deszczem. Wersja z kapturem stała się symbolem podróżników i mnichów, a w literaturze fantasy — tajemniczych postaci.

Wystawna szata dworska późnego średniowiecza

Houppelande była szczytem późnośredniowiecznej mody dworskiej od końca XIV do XV w. Jej niezwykle szerokie „skrzydlaste rękawy" sięgające podłogi, często zakończone muszelkowym daggingiem, wysoki stojący kołnierz i luksusowe tkaniny — jedwab, aksamit, brokat z futrzaną podszewką — czyniły ją strojem o niespotykanej ekstrawagancji. Dwór burgundzki był jej centrum mody.

Krótki ozdobny płaszcz szlachty

Peleryna okrywa ramiona do pasa lub bioder, wyróżniając się od długiego płaszcza krótkością zostawiającą ręce wolne. Preferowana przez rycerzy i szlachtę, którzy musieli nosić broń i jednocześnie okazywać godność, wykonywana była z futra, aksamitu lub jedwabiu. Peleryna z gronostajów stała się ikonicznym symbolem królewskości.

Tradycyjna japońska kurtka na kimono

Haori to tradycyjna japońska kurtka noszona otwarta na kimonie, od bioder do kolan. Zapinana luźno dekoracyjnymi sznurkami (haori-himo). Wywodząca się z jinbaori noszonego przez wojowników na zbroi, stała się formalnym okryciem klasy samurajskiej w epoce Edo, z herbami rodzinnymi (mon) na plecach jako oznaką rangi.

Herbowa szata rycerza średniowiecznego

Tabard rycerza to szata wierzchnia bez rękawów sięgająca do kolan, noszona przez średniowiecznych rycerzy na zbroi, ozdobiona z przodu i z tyłu herbem noszącego, aby go identyfikować w bitwie i turnieju. Powstał w XII wieku podczas krucjat, gdy białe płótno zarzucano na metalową zbroję, aby odbijała pustynne słońce; malowanie na nim herbów rodzinnych rozwinęło ubiór w surkot, uproszczony w XIV-XV w. do tabardu otwartego z boków.

Długi strój uczonych i czarodziejów

Szata to wierzchni strój sięgający kostek lub ziemi, z szerokimi rękawami i luźną sylwetką. Historycznie symbol uczonych, duchowieństwa i sędziów, w fantasy stała się nieodłącznym strojem czarodzieja. Średniowieczna szata akademicka jest bezpośrednim przodkiem togii uniwersyteckiej; szerokość rękawów i kolor wskazywały rangę i przynależność.

Długi otwarty kaftan dworu osmańskiego

Entari to otwarta z przodu szata sięgająca do kostek, główna forma rodziny kaftanu, która definiowała osmańską szlachecką tradycję od XIV do XIX wieku. W jedwabiu, aksamicie i brokacie haftowanych osmańskimi motywami kwiatowymi — granat, tulipan, róża, goździk — złotą i srebrną nicią, najwspanialsze nosili sułtan i wysocy dygnitarze. Entari nakładano warstwami, od koszuli do zewnętrznego kaftanu.