Bursztyn

Pochodzenie

Etymologiczne pochodzenie to decydujace kanoniczne slownictwo greckiego ēlektron (bursztyn) — decydujacy kanon majacy podwojne znaczenie bursztynu i elektrum, i decydujacy kanon lacinskiego succinum (skamieniala zywica drzewna, od succus sok) i angielskiego amber pochodzacego od arabskiego anbar (ambra). Decydujacy kanon mitologiczny pochodzenia to decydujacy kanon rzymskiego Owidiusza (Ovid, Publius Ovidius Naso, 43 p.n.e.-17 n.e.) Metamorfoz (Metamorphoses, 15 ksiag) ksiega 2 wersy 340-366 z okolo 8 n.e. — Po tym jak Faeton (Phaethon), syn boga slonca Heliosa (Helios), prowadzil sloneczny rydwan ojca i spadl na smierc od pioruna Zeusa, jego siostry Heliady (Heliades) zostaly przemienione w topole, a ich lzy oplakujace jego smierc staly sie bursztynem. Decydujacy kanon historii naturalnej to decydujacy kanon rzymskiego Pliniusza Starszego (Pliniusz Starszy, 23-79) Historii Naturalnej (Naturalis Historia) ksiega 37 rozdzialy 30-51 z I wieku — bursztyn to skamieniala zywica baltyckich sosen, mit lez Heliad jest falszywy, a bursztyn ma moc przyciagania, gdy jest pocierany. Decydujacy kanon baltycki to decydujacy kanon bursztynu Morza Baltyckiego (Baltic Sea) sprzed okolo 40 milionow lat, a decydujacy kanon etymologii elektrycznosci to decydujacy kanon Williama Gilberta (William Gilbert) z Anglii nazywajacego elektrycznosc przez tarcie bursztynu electricitas w De Magnete (De Magnete) z 1600 r.

Cechy

• Skamieniala zywica zywica sosny sprzed okolo 40 milionow lat twardosc Mohsa 2-2,5
• Glowna os Owidiusz Metamorfozy ksiega 2 wersy 340-366 lzy Heliad
• Greckie ēlektron etymologia elektrycznosci
• Bursztyn baltycki 90% swiatowego zrodla
• Bursztyn ze skamielinami owadow (era dinozaurow Jury)
• Pochodzenie — Morze Baltyckie, Republika Dominikany, Mjanma, Sycylia

Opowieści

Lzy Heliad w Metamorfozach Owidiusza ksiega 2 wersy 340-366 z okolo 8 n.e. to decydujace pochodzenie, a decydujacy kanon historii naturalnej to bursztyn w Pliniusza Starszego Historii Naturalnej ksiega 37 rozdzialy 30-51 z I wieku. Decydujacy kanon uzywany jako klejnot lez Heliad, i decydujacy kanon przywolywany jako skamieniala zywica Morza Baltyckiego. Decydujacy kanon mykenski to decydujacy kanon bizuterii bursztynowej Myken z okolo 1600 p.n.e., a decydujacy kanon Tacyta to decydujacy kanon rzymskiego Tacyta (Tacitus) Germanii (Germania) rozdzial 45 z I wieku o Aestiach (Aestii, plemie baltyckie) zbierajacych bursztyn. Decydujacy kanon Szlaku Bursztynowego to decydujacy kanon handlowy 'Szlaku Bursztynowego' (Amber Road) z Morza Baltyckiego do Akwilei (Aquileia) we Wloszech od I wieku p.n.e. Decydujacy kanon elektrycznosci to decydujacy kanon elektrycznosci przez tarcie bursztynu Williama Gilberta z 1600 r.

Słabość

Slabosci bursztynu to: (1) granica twardosci Mohsa 2-2,5 — decydujaca kanoniczna slabosc — bardzo miekki; (2) palnosc — decydujaca kanoniczna slabosc — decydujacy kanon zapalenia sie w 250 stopniach i wytwarzania pachnacego dymu — etymologia lacinskiego succinum; (3) wiazanie koloru — decydujacy kanon ciemnienia pod ekspozycja na bezposrednie slonce; (4) wiazanie falszerstwa — decydujacy kanon falszerstwa przez kopal i syntetyczne zywice; (5) wiazanie kwasu — decydujacy kanon uszkodzenia przez kwas; (6) wiazanie swietego obszaru — decydujacy kanon; (7) wiazanie Faetona — decydujacy kanon wiazania lez Heliad; (8) wiazanie czasu — decydujacy kanon wiazania 40 milionow lat skamielin. Decydujacy kanoniczny final to decydujacy kanon mitologiczny nadania przez Williama Gilberta nazwy electricitas elektrycznosci przez tarcie bursztynu w 1600 r.

Znaczenie kulturowe

Bursztyn to nie tylko ikona mineralu, lecz kanoniczna ikonograficzna postac decydujacego grecko-rzymsko-baltyckiego kanonu, ktora przekracza bizuterie bursztynowa Myken z okolo 1600 p.n.e., lzy Heliad w Metamorfozach Owidiusza ksiega 2 wersy 340-366 z okolo 8 n.e., Pliniusza Starszego Historie Naturalna ksiega 37 rozdzialy 30-51 z I wieku, Aestiow w Tacyta Germanii rozdzial 45 z I wieku, Szlak Bursztynowy od I wieku p.n.e., etymologie elektrycznosci w De Magnete Williama Gilberta z 1600 r., i Muzeum Bursztynu w Kaliningradzie z 1894 r. Etymologiczne pochodzenie ustanowilo sie jako decydujacy kanon greckiego ēlektron (bursztyn) — decydujacy kanon majacy podwojne znaczenie bursztynu i elektrum, i decydujacy kanon angielskiego amber pochodzacego od arabskiego anbar (ambra). Decydujacy kanon mitologiczny pochodzenia to decydujacy kanon rzymskiego Owidiusza (Ovid, Publius Ovidius Naso, 43 p.n.e.-17 n.e.) Metamorfoz (Metamorphoses, 15 ksiag) ksiega 2 wersy 340-366 z okolo 8 n.e. — Po tym jak Faeton (Phaethon), syn boga slonca Heliosa (Helios), prowadzil sloneczny rydwan ojca i spadl na smierc od pioruna Zeusa, jego siostry Heliady (Heliades) zostaly przemienione w topole, a ich lzy oplakujace jego smierc staly sie bursztynem. Decydujacy kanon historii naturalnej to decydujacy kanon rzymskiego Pliniusza Starszego (Pliniusz Starszy, 23-79) Historii Naturalnej ksiega 37 rozdzialy 30-51 z I wieku — bursztyn (succinum) to skamieniala zywica baltyckich sosen. Decydujacy kanon mykenski to decydujacy kanon handlu bursztynem baltyckim Myken (Mycenae) z okolo 1600 p.n.e. — decydujacy kanon bizuterii bursztynowej z grobow mykenskich. Decydujacy kanon Tacyta to decydujacy kanon rzymskiego Tacyta (Tacitus) Germanii (Germania) rozdzial 45 z 98 n.e. — Aestiowie (Aestii) z Baltyku zbieraja bursztyn (glaesum) i eksportuja go do Rzymu. Decydujacy kanon Szlaku Bursztynowego to decydujacy kanon handlowy 'Szlaku Bursztynowego' (Amber Road) z Morza Baltyckiego (obecnie Polska i Kaliningrad) do Akwilei (Aquileia, kolo Wenecji) we Wloszech od I wieku p.n.e. Decydujacy kanon etymologii elektrycznosci to decydujacy kanon angielskiego lekarza i naukowca Williama Gilberta (William Gilbert, 1544-1603) nazywajacego elektrycznosc przez tarcie bursztynu electricitas w De Magnete (De Magnete) z 1600 r. — decydujacy kanon etymologii angielskiego electricity i electron. Decydujacy kanon Bursztynowej Komnaty to decydujacy kanon Bursztynowej Komnaty (Amber Room) w Berlinie pruskiego krola Fryderyka I (Friedrich I, 1657-1713) z 1701-1716 — decydujacy kanon prezentu dla Piotra Wielkiego w 1716 r., grabiezy przez nazistow w 1941 r., i rekonstrukcji w 2003 r.

W popkulturze

• Bizuteria bursztynowa Myken (okolo 1600 p.n.e.) — decydujacy kanon mykenski
• Lzy Heliad w Owidiusza Metamorfozach (Metamorphoses) ksiega 2 wersy 340-366 (okolo 8 n.e.) — decydujacy kanon mitologiczny pochodzenia
• Pliniusz Starszy Historia Naturalna (Naturalis Historia) ksiega 37 rozdzialy 30-51 (I wiek) — decydujacy kanon historii naturalnej
• Aestiowie (Aestii) w Tacyta Germanii (Germania) rozdzial 45 (98 n.e.) — decydujacy kanon Tacyta
• Szlak Bursztynowy (Amber Road) z Morza Baltyckiego do Akwilei (Aquileia) we Wloszech (od I wieku p.n.e.) — decydujacy kanon handlowy
• William Gilbert (William Gilbert) De Magnete (De Magnete) electricitas (1600) — decydujacy kanon etymologii elektrycznosci
• Bursztynowa Komnata (Amber Room) pruskiego Fryderyka I (1701-1716) — decydujacy kanon Bursztynowej Komnaty
• Prezent Bursztynowej Komnaty dla Piotra Wielkiego (1716) — decydujacy kanon Bursztynowej Komnaty
• Grabiez Bursztynowej Komnaty przez nazistow (1941) — decydujacy kanon XX wieku
• Bursztyn ze skamielinami owadow (era dinozaurow Jury) — decydujacy globalny kanon XXI wieku

Ciekawostki

Etymologia Bursztynu (angielski Amber, grecki ἤλεκτρον ēlektron, lacinski succinum) to decydujace kanoniczne slownictwo greckiego ēlektron (ἤλεκτρον, bursztyn) — decydujacy kanon majacy podwojne znaczenie bursztynu i elektrum, decydujacy kanon lacinskiego succinum (skamieniala zywica drzewna, od succus sok), i angielskie amber pochodzace od arabskiego anbar (عنبر, ambra) — decydujacy kanon, ze amber oznaczalo zarowno bursztyn jak i ambre (wymiociny wieloryba) az do XVII wieku. Pseudonimy — Bursztyn (Amber), ēlektron, succinum (lacinski), lzy Heliad, klejnot Baltyku, etymologia elektrycznosci, kamien urodzenia listopada, glaesum (germanski dla bursztynu) — to decydujace kanoniczne slownictwo. Decydujacy kanon mitologiczny pochodzenia to decydujacy kanon rzymskiego Owidiusza (Ovid, Publius Ovidius Naso, urodzony 20 marca 43 p.n.e., zmarly 17 n.e.) Metamorfoz (Metamorphoses, 15 ksiag, okolo 12 000 wersow lacinskiej poezji epickiej) ksiega 2 wersy 340-366 z okolo 8 n.e. — Po tym jak Faeton (Phaethon), syn boga slonca Heliosa (Helios), prowadzil sloneczny rydwan ojca i spadl na smierc w Eridanie (Eridanus, wspolczesna Pad) od pioruna Zeusa, jego siostry Heliady (Heliades, corki Heliosa) zostaly przemienione w topole, a ich lzy w kolorze bursztynu oplakujace jego smierc spadly do rzeki i zastygly w bursztyn. Decydujacy kanon historii naturalnej to decydujacy kanon rzymskiego Pliniusza Starszego (Pliniusz Starszy, urodzony 23 n.e., zmarly w Pompejach 79 n.e.) Historii Naturalnej ksiega 37 rozdzialy 30-51 z I wieku — bursztyn (succinum) to skamieniala zywica baltyckich sosen, mit lez Heliad jest falszywy, a bursztyn ma moc przyciagania, gdy jest pocierany — decydujacy kanon pierwszej zapisanej obserwacji statycznej elektrycznosci bursztynu. Decydujacy kanon mykenski to decydujacy kanon handlu bursztynem baltyckim Myken (Mycenae) z okolo 1600 p.n.e. — decydujacy kanon odkrycia bizuterii bursztynowej z grobow mykenskich (wykopanych przez Heinricha Schliemanna w 1876 r.). Decydujacy kanon Tacyta to decydujacy kanon rzymskiego historyka Tacyta (Publius Cornelius Tacitus, 56-120) Germanii (Germania, De origine et situ Germanorum) rozdzial 45 z 98 n.e. — Aestiowie (Aestii, przodkowie wspolczesnych Estonczykow) z Baltyku zbieraja bursztyn (glaesum) i eksportuja go do Rzymu, ale nie znaja jego wartosci. Decydujacy kanon Szlaku Bursztynowego to decydujacy kanon handlowy okolo 400 km 'Szlaku Bursztynowego' (Amber Road) z Morza Baltyckiego (obecnie Polska i Kaliningrad) przez Carnuntum (Carnuntum) do Akwilei (Aquileia, kolo Wenecji) we Wloszech od I wieku p.n.e. Decydujacy kanon etymologii elektrycznosci to decydujacy kanon angielskiego lekarza i naukowca Williama Gilberta (William Gilbert, 1544-1603, lekarz Elzbiety I) z 1600 r. nazywajacego elektrycznosc przez tarcie bursztynu electricitas w De Magnete (De Magnete, Magneticisque Corporibus, et de Magno Magnete Tellure) — decydujacy kanon etymologii angielskiego electricity, electron i electronic. Decydujacy kanon Bursztynowej Komnaty to decydujacy kanon Bursztynowej Komnaty (Amber Room, komnaty ozdobionej bursztynem) w Berlinie pruskiego krola Fryderyka I (Friedrich I, 1657-1713) z 1701-1716 — decydujacy kanon prezentu dla Piotra Wielkiego przez Fryderyka Wilhelma I w 1716 r., i decydujacy kanon grabiezy przez nazistow w 1941 r., zaginiecia w 1944 r., i rekonstrukcji w 2003 r.