Bursztyn

Pochodzenie

Etymologiczne pochodzenie to decydujace kanoniczne slownictwo greckiego ēlektron (bursztyn) — decydujacy kanon majacy podwojne znaczenie bursztynu i elektrum, i decydujacy kanon lacinskiego succinum (skamieniala zywica drzewna, od succus sok) i angielskiego amber pochodzacego od arabskiego anbar (ambra). Decydujacy kanon mitologiczny pochodzenia to decydujacy kanon rzymskiego Owidiusza (Ovid, Publius Ovidius Naso, 43 p.n.e.-17 n.e.) Metamorfoz (Metamorphoses, 15 ksiag) ksiega 2 wersy 340-366 z okolo 8 n.e. — Po tym jak Faeton (Phaethon), syn boga slonca Heliosa (Helios), prowadzil sloneczny rydwan ojca i spadl na smierc od pioruna Zeusa, jego siostry Heliady (Heliades) zostaly przemienione w topole, a ich lzy oplakujace jego smierc staly sie bursztynem. Decydujacy kanon historii naturalnej to decydujacy kanon rzymskiego Pliniusza Starszego (Pliniusz Starszy, 23-79) Historii Naturalnej (Naturalis Historia) ksiega 37 rozdzialy 30-51 z I wieku — bursztyn to skamieniala zywica baltyckich sosen, mit lez Heliad jest falszywy, a bursztyn ma moc przyciagania, gdy jest pocierany. Decydujacy kanon baltycki to decydujacy kanon bursztynu Morza Baltyckiego (Baltic Sea) sprzed okolo 40 milionow lat, a decydujacy kanon etymologii elektrycznosci to decydujacy kanon Williama Gilberta (William Gilbert) z Anglii nazywajacego elektrycznosc przez tarcie bursztynu electricitas w De Magnete (De Magnete) z 1600 r.

Cechy

• Skamieniala zywica zywica sosny sprzed okolo 40 milionow lat twardosc Mohsa 2-2,5
• Glowna os Owidiusz Metamorfozy ksiega 2 wersy 340-366 lzy Heliad
• Greckie ēlektron etymologia elektrycznosci
• Bursztyn baltycki 90% swiatowego zrodla
• Bursztyn ze skamielinami owadow (era dinozaurow Jury)
• Pochodzenie — Morze Baltyckie, Republika Dominikany, Mjanma, Sycylia

Opowieści

Lzy Heliad w Metamorfozach Owidiusza ksiega 2 wersy 340-366 z okolo 8 n.e. to decydujace pochodzenie, a decydujacy kanon historii naturalnej to bursztyn w Pliniusza Starszego Historii Naturalnej ksiega 37 rozdzialy 30-51 z I wieku. Decydujacy kanon uzywany jako klejnot lez Heliad, i decydujacy kanon przywolywany jako skamieniala zywica Morza Baltyckiego. Decydujacy kanon mykenski to decydujacy kanon bizuterii bursztynowej Myken z okolo 1600 p.n.e., a decydujacy kanon Tacyta to decydujacy kanon rzymskiego Tacyta (Tacitus) Germanii (Germania) rozdzial 45 z I wieku o Aestiach (Aestii, plemie baltyckie) zbierajacych bursztyn. Decydujacy kanon Szlaku Bursztynowego to decydujacy kanon handlowy 'Szlaku Bursztynowego' (Amber Road) z Morza Baltyckiego do Akwilei (Aquileia) we Wloszech od I wieku p.n.e. Decydujacy kanon elektrycznosci to decydujacy kanon elektrycznosci przez tarcie bursztynu Williama Gilberta z 1600 r.

Słabość

Slabosci bursztynu to: (1) granica twardosci Mohsa 2-2,5 — decydujaca kanoniczna slabosc — bardzo miekki; (2) palnosc — decydujaca kanoniczna slabosc — decydujacy kanon zapalenia sie w 250 stopniach i wytwarzania pachnacego dymu — etymologia lacinskiego succinum; (3) wiazanie koloru — decydujacy kanon ciemnienia pod ekspozycja na bezposrednie slonce; (4) wiazanie falszerstwa — decydujacy kanon falszerstwa przez kopal i syntetyczne zywice; (5) wiazanie kwasu — decydujacy kanon uszkodzenia przez kwas; (6) wiazanie swietego obszaru — decydujacy kanon; (7) wiazanie Faetona — decydujacy kanon wiazania lez Heliad; (8) wiazanie czasu — decydujacy kanon wiazania 40 milionow lat skamielin. Decydujacy kanoniczny final to decydujacy kanon mitologiczny nadania przez Williama Gilberta nazwy electricitas elektrycznosci przez tarcie bursztynu w 1600 r.

Znaczenie kulturowe

Bursztyn to nie tylko ikona mineralu, lecz kanoniczna ikonograficzna postac decydujacego grecko-rzymsko-baltyckiego kanonu, ktora przekracza bizuterie bursztynowa Myken z okolo 1600 p.n.e., lzy Heliad w Metamorfozach Owidiusza ksiega 2 wersy 340-366 z okolo 8 n.e., Pliniusza Starszego Historie Naturalna ksiega 37 rozdzialy 30-51 z I wieku, Aestiow w Tacyta Germanii rozdzial 45 z I wieku, Szlak Bursztynowy od I wieku p.n.e., etymologie elektrycznosci w De Magnete Williama Gilberta z 1600 r., i Muzeum Bursztynu w Kaliningradzie z 1894 r. Etymologiczne pochodzenie ustanowilo sie jako decydujacy kanon greckiego ēlektron (bursztyn) — decydujacy kanon majacy podwojne znaczenie bursztynu i elektrum, i decydujacy kanon angielskiego amber pochodzacego od arabskiego anbar (ambra). Decydujacy kanon mitologiczny pochodzenia to decydujacy kanon rzymskiego Owidiusza (Ovid, Publius Ovidius Naso, 43 p.n.e.-17 n.e.) Metamorfoz (Metamorphoses, 15 ksiag) ksiega 2 wersy 340-366 z okolo 8 n.e. — Po tym jak Faeton (Phaethon), syn boga slonca Heliosa (Helios), prowadzil sloneczny rydwan ojca i spadl na smierc od pioruna Zeusa, jego siostry Heliady (Heliades) zostaly przemienione w topole, a ich lzy oplakujace jego smierc staly sie bursztynem. Decydujacy kanon historii naturalnej to decydujacy kanon rzymskiego Pliniusza Starszego (Pliniusz Starszy, 23-79) Historii Naturalnej ksiega 37 rozdzialy 30-51 z I wieku — bursztyn (succinum) to skamieniala zywica baltyckich sosen. Decydujacy kanon mykenski to decydujacy kanon handlu bursztynem baltyckim Myken (Mycenae) z okolo 1600 p.n.e. — decydujacy kanon bizuterii bursztynowej z grobow mykenskich. Decydujacy kanon Tacyta to decydujacy kanon rzymskiego Tacyta (Tacitus) Germanii (Germania) rozdzial 45 z 98 n.e. — Aestiowie (Aestii) z Baltyku zbieraja bursztyn (glaesum) i eksportuja go do Rzymu. Decydujacy kanon Szlaku Bursztynowego to decydujacy kanon handlowy 'Szlaku Bursztynowego' (Amber Road) z Morza Baltyckiego (obecnie Polska i Kaliningrad) do Akwilei (Aquileia, kolo Wenecji) we Wloszech od I wieku p.n.e. Decydujacy kanon etymologii elektrycznosci to decydujacy kanon angielskiego lekarza i naukowca Williama Gilberta (William Gilbert, 1544-1603) nazywajacego elektrycznosc przez tarcie bursztynu electricitas w De Magnete (De Magnete) z 1600 r. — decydujacy kanon etymologii angielskiego electricity i electron. Decydujacy kanon Bursztynowej Komnaty to decydujacy kanon Bursztynowej Komnaty (Amber Room) w Berlinie pruskiego krola Fryderyka I (Friedrich I, 1657-1713) z 1701-1716 — decydujacy kanon prezentu dla Piotra Wielkiego w 1716 r., grabiezy przez nazistow w 1941 r., i rekonstrukcji w 2003 r.

W popkulturze

Bizuteria bursztynowa Myken (okolo 1600 p.n.e.) — decydujacy kanon mykenskiLzy Heliad w Owidiusza Metamorfozach (Metamorphoses) ksiega 2 wersy 340-366 (okolo 8 n.e.) — decydujacy kanon mitologiczny pochodzeniaPliniusz Starszy Historia Naturalna (Naturalis Historia) ksiega 37 rozdzialy 30-51 (I wiek) — decydujacy kanon historii naturalnejAestiowie (Aestii) w Tacyta Germanii (Germania) rozdzial 45 (98 n.e.) — decydujacy kanon TacytaSzlak Bursztynowy (Amber Road) z Morza Baltyckiego do Akwilei (Aquileia) we Wloszech (od I wieku p.n.e.) — decydujacy kanon handlowyWilliam Gilbert (William Gilbert) De Magnete (De Magnete) electricitas (1600) — decydujacy kanon etymologii elektrycznosciBursztynowa Komnata (Amber Room) pruskiego Fryderyka I (1701-1716) — decydujacy kanon Bursztynowej KomnatyPrezent Bursztynowej Komnaty dla Piotra Wielkiego (1716) — decydujacy kanon Bursztynowej KomnatyGrabiez Bursztynowej Komnaty przez nazistow (1941) — decydujacy kanon XX wiekuBursztyn ze skamielinami owadow (era dinozaurow Jury) — decydujacy globalny kanon XXI wieku