Leśny Elf
Wood Elf · Elfy lasu — dzicy łucznicy i plemiona natury
Elf lesny (Wood Elf, Silvanie u Tolkiena) to dziki, lesny odlam rasy elfickiej, wywodzacy sie z taksonomii elfow z Dodatku F do 'Wladcy Pierscieni' J.R.R. Tolkiena (1954-55) i skodyfikowany dla gier fabularnych w Monster Manualu AD&D (1977) oraz 'Greyhawk Adventures' (1989). Elfy lesne mierza 165 do 180 centymetrow wzrostu, sa szczuplej budowy, maja miedziana, oliwkowa lub plowa skore, zielono-brazowa kamuflujaca odziez, dlugie proste czarne lub brazowe wlosy oraz dlugie spiczaste uszy wspolne wszystkim elfom. Ich plemienne spoleczenstwo utrzymuje proste zycie mysliwych-zbieraczy w kontrascie z magiczna arystokracja Wysokich Elfow, a specjalizuja sie w dlugim luku, tropieniu, skradaniu sie i komunii z duchami natury. W 'Player's Handbook' piatej edycji (2014) podrasa elfa lesnego ma +2 Zrecznosc, +1 Madrosc, Szkolenie w Broni Elfickiej (dlugi miecz, krotki miecz, krotki luk, dlugi luk), Fleet of Foot (+5 ruchu) i Mask of the Wild. Ikonografia siega od Elfow Mrocznej Puszczy (Thranduil, Legolas) i Galadhrim z Lothlorien w 'Hobbicie' (1937) i 'Wladcy Pierscieni' (1954-55) Tolkiena, poprzez armie Elfow Lesnych Warhammer Fantasy Games Workshop (od 1987), Bosmerow z serii 'The Elder Scrolls' Bethesda (od 1994), Dalish z serii 'Dragon Age' BioWare, az do Elfow Nocy z 'World of Warcraft' Blizzard (od 2004).
Pochodzenie
Bezposrednim zrodlem tekstowym jest Dodatek F 'O Elfach' z 'Wladcy Pierscieni' J.R.R. Tolkiena (1955), w ktorym Tolkien wyroznia Wysokie Elfy (Vanyar, Noldor, Sindar — boskie i podobne do nimf) od Silvanow lub Tawarwaith ('ludzie lasu'), rdzennych elfow lesnych Srodziemia. Klasyfikacja Tolkiena zostala bezposrednio zapozyczona do Monster Manuala AD&D (1977) Gary'ego Gygaxa i do 'Greyhawk Adventures' (1989, Jim Ward i inni) jako podrasa D&D Silvan / Wood Elf, ustalona na charakterze chaotycznym dobrym. Mityczne podloze to germano-nordycki duch lesny — Elfy Swiatla (Ljósálfar) z Álfheimr w staronordyckich 'Eddach' — polaczone z celtyckimi Sídhe, irlandzkimi Tuatha Dé Danann i duchami lasu sredniowiecznych europejskich bestiariuszy. Tolkien rozwijal taksonomie elfow podczas pracy nad 'Quenta Silmarillion' (1937-1948), a najpelniejszy kanon zachowal sie w posmiertnie wydanym 'Silmarillionie' (1977, redakcja Christophera Tolkiena). 'Mordenkainen Presents: Monsters of the Multiverse' (2022) standaryzuje Elfa Lesnego obok Eladrina, Drowa i Wysokiego Elfa jako cztery kanoniczne podrasy elfa D&D.
Cechy
- 165-180 centymetrow wzrostu, szczupla budowa, miedziana, oliwkowa lub plowa skora
- Zielono-brazowa kamuflujaca odziez, dlugie proste czarne lub brazowe wlosy
- Dlugie spiczaste uszy wspolne wszystkim elfom
- Mistrz dlugiego luku, tropienia, skradania sie i komunii z duchami natury
- Plemienne spoleczenstwo mysliwych-zbieraczy w kontrascie z magiczna arystokracja Wysokich Elfow
- Piata edycja +2 Zrecznosc, +1 Madrosc, Szkolenie w Broni Elfickiej, Fleet of Foot, Mask of the Wild
Opowieści
Standardowa rasa dzikich lukownikow gerylasowych w kampaniach RPG fabularnego, z filozofia alignowana z natura i unikajaca cywilizacji uzywana do zapewnienia perspektywy outsidera na miejskie intrygi polityczne. Ta sama ikonografia zostala zapozyczona przez armie Elfow Lesnych Warhammer Fantasy, Bosmerow z 'The Elder Scrolls', Elfow Nocy z 'World of Warcraft' i Dalish z 'Dragon Age', stajac sie wizualnym standardem podrasy dzikiego elfa w anglojezycznych RPG-ach fantasy.
Słabość
Nieufnosc wobec swiata zewnetrznego i technologii sprawia, ze elfy lesne sa podatne na izolacje, a ich dyscyplina lesnych harcownikow nie sprawdza sie w bitwach generalnych ani obleezeniach — starciach typu Helmowego Jaru. Ich naturozalezny styl zycia traci na efektywnosci w srodowiskach miejskich, pustynnych lub gorskich, a ich tradycja wysokiej magii jest skromna w porownaniu z Wysokimi Elfami.
Znaczenie kulturowe
Tolkien zsyntetyzowal germansko-nordyckie duchy lesne, celtyckie Sídhe i irlandzkie Tuatha Dé Danann w nowoczesnego Elfa Lesnego w latach 1930-50, a przez D&D ta synteza stala sie wizualnym i narracyjnym standardem dzikiej rasy elfa w anglojezycznych RPG-ach fantasy; adaptacje XXI wieku w Warhammerze, The Elder Scrolls, Dragon Age i World of Warcraft rozszerzyly obraz na uniwersalna ikonografie globalnej kultury gier.
W popkulturze
Elfy Mrocznej Puszczy z 'Hobbita' J.R.R. Tolkiena (1937), Legolas, Thranduil i Galadhrim z 'Wladcy Pierscieni' (1954-55), 'Silmarillion' (1977, redakcja Christopher Tolkien), Monster Manual AD&D (1977), 'Greyhawk Adventures' (1989), Player's Handbook piatej edycji (2014), armia Elfow Lesnych Warhammer Fantasy (Games Workshop, od 1987), Bosmerowie z serii 'The Elder Scrolls' Bethesda (od 1994), Elfy Nocy z 'World of Warcraft' Blizzard (od 2004) i Dalish z serii 'Dragon Age' BioWare.
